Να λοιπόν που μπορούμε να ελπίζουμε!

Αποδείξαμε πως η Ελληνική ψυχή δεν χρεωκοπεί !

 Σώζουμε την περηφάνια μας και προχωράμε.

 

«Η Ελλάδα βρίσκεται σε κατακόρυφη ελεύθερη πτώση χρεωκοπίας».

Ποιος χρεωκοπεί τελικά;

Το κράτος μας, η εθνική μας οικονομία, όλοι μαζί οι Έλληνες πολίτες, το πολιτικό μας σύστημα, το ευρώ και η ευρωζώνη, οι τράπεζες των βόρειων ευρωπαϊκών χωρών, ή  ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης; Αυτά τα ερωτήματα ξεκίνησαν να μας απασχολούν από το 2010 και η φλυαρία στα ΜΜΕ, η αρθρογραφία στον τύπο και στο διαδίκτυο δημιούργησαν μια απίστευτη σύγχυση και μας δυσκολεύουν να κατανοήσουμε ποιος ή τι χρεωκοπεί και ποιον συμπαρασύρει στην χρεωκοπία.

Το κράτος μας θα χρεοκωπήσει (χρεωκόπησε ήδη;) επειδή δεν ισοσκελίζει τους ισολογισμούς του και δεν θα έχει να πληρώσει μισθούς, συντάξεις, υποχρεώσεις σε προμηθευτές και την χρηματοδότηση των δημοσίων έργων ή μήπως και επειδή δεν θα έχει να αποπληρώσει τους διεθνείς τοκογλύφους;

Η οικονομία μας χρεωκοπεί / χρεωκόπησε αφού βρίσκεται σε βαθιά ύφεση και κλείνουν επιχειρήσεις και αυξάνονται οι άνεργοι και καταστρέφονται οι μικροί και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, αφού οι Τράπεζες έκλεισαν τις κάνουλες και οι ακάλυπτες επιταγές σχηματίζουν σωρούς μιας οικονομικής χωματερής;

Οι Έλληνες πολίτες χρεωκοπούν διότι υπερχρέωσαν τα νοικοκυριά τους για μια επίπλαστη καταναλωτική ευημερία, που δεν αντιστοιχούσε στην παραγωγικότητα καθενός μας; Είμαστε τεμπέληδες και καλοπληρωμένοι που σπαταλήσαμε τα χρήματα των Ευρωπαίων, όπως μας κατηγορεί η προπαγάνδα των διεθνών τοκογλύφων;

Το πολιτικό μας σύστημα χρεωκόπησε και παρέσυρε όλους και όλα στη χρεωκοπία. Χρεωκόπησαν οι ιδεολογίες της σοσιαλδημοκρατίας και του νεοφιλελευθερισμού. Το πελατειακό σύστημα και οι κομματικοί μηχανισμοί διέφθειραν κράτος και θεσμούς; Το γκρέμισμα της εμπιστοσύνης στις προεκλογικές υποσχέσεις που συστηματικά διαψεύδονται προκάλεσε την  κατακραυγή των «αγανακτισμένων πολιτών».

Αρκετοί και σοβαροί αναλυτές προβλέπουν χρεωκοπία τραπεζών των ευρωπαϊκών χωρών, που θα συμπαρασύρει κυβερνήσεις, πολιτικά συστήματα και θα απειλήσει την ίδια την ιδέα και τη συγκρότηση της Ενωμένης Ευρώπης.

Οι ίδιες αναλύσεις αναφέρουν το πρόβλημα της Ελλάδας σαν ένα σύμπτωμα μιας γενικότερης κρίσης, μιας ασθένειας σε όλη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο. Τα φώτα πέφτουν, λένε, σκόπιμα στην Ελλάδα (αλλά και τις άλλες αδύναμες χώρες του Ευρωπαϊκού νότου), για να κρύψουν προσωρινά το γενικό πρόβλημα των μεγάλων χωρών και το έλλειμμα ενιαίου ευρωπαϊκού προσανατολισμού.

Η δήθεν προσπάθεια για διάσωση του Ελληνικού κράτους, λένε, δεν είναι αυτό που φαίνεται αλλά μια προσπάθεια για να ροκανίσουν τον χρόνο (κυρίως οι Γερμανοί) πριν εκδηλωθεί η μεγάλη ασθένεια των μολυσμένων από την παγκόσμια χρηματο-πιστωτική κρίση τραπεζών τους.

Οι κυβερνήσεις της Ευρώπης, όλο σχεδόν το σημερινό πολιτικό κατεστημένο της είναι οικτρά αδύναμο και παραδομένο στην κυριαρχία των αγορών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, το οποίο υπηρετούν πιστά, βάζοντας έτσι τους λαούς της σε θανάσιμο κίνδυνο ενός μεγάλου οικονομικού πολέμου.

Τελικά καθώς πέφτει η κουρτίνα μήνα τον μήνα, καταλαβαίνουμε ότι αυτά όλα είναι αλήθεια για την Ευρώπη.

Θα τα δούμε να επαληθεύονται στους επόμενους μήνες ή στα επόμενα δυο χρόνια. Εντωμεταξύ όμως εδώ στην Ελλάδα, όσοι δεν γνωρίζουμε ή δεν μπορούμε να κρίνουμε βαθιά αυτές τις αναλύσεις, βομβαρδιζόμαστε από μέτρα ανελέητης λιτότητας, από τρομοκρατικά σενάρια για πείνα και φτώχια και από ενοχές διότι λέει «ζούσαμε καλά».

Μια τόσο βαθιά κρίση όμως δεν μπορεί παρά να είναι η αρχή μεγάλων αλλαγών και η πιο βαθιά αλλαγή που θα συμβεί θα είναι η αλλαγή στην πολιτική συνείδηση του καθενός μας.  

Το ζητούμενο είναι όμως σε ποια κατεύθυνση θα συμβεί αυτή η αλλαγή πολιτικής συνείδησης.

Οι εκλογές που έγιναν δεν έδειξαν ακόμη μια τέτοια αλλαγή συνειδήσεων. Οι πολίτες κατέδειξαν τους υπεύθυνους και τους τιμώρησαν με αρνητική ψήφο, δανείζοντάς την προσωρινά σε άλλους πολιτικούς.

Σημασία όμως θα έχει η αφετηρία αυτής της αλλαγής συνειδήσεων. Ένας περήφανος και αγωνιστής λαός, σαν τον δικό μας, δεν γίνεται να ξεκινήσει μια νέα πορεία αλλαγής με ενοχές και αυτοϋποτίμηση.

Δεν είμαστε όλοι διεφθαρμένοι, δεν είμαστε τεμπέληδες αλλά ένας εξαιρετικός λαός. Γιατί, όταν οι Έλληνες πάνε στο εξωτερικό, είναι υποδειγματικοί πολίτες, εξαιρετικοί και επιτυχημένοι επαγγελματίες και επιχειρηματίες; Αλλά και μέσα στη χώρα μας, στη συντριπτική μας πλειοψηφία, διαθέτουμε ενεργητικότητα, εξυπνάδα, τσαγανό, ανθρωπιά, αλληλεγγύη και πολλά άλλα θετικά.

Ένα μεγάλο κύμα από την προηγούμενη γενιά έφυγαν μετανάστες και δούλεψαν σκληρά στις ξένες φάμπρικες. Άλλοι έμειναν εδώ, ξεχέρσωσαν τα χωράφια με το αλέτρι και τους κασμάδες. Ο λαός μας αγωνίστηκε κατά των κατακτητών και της χούντας. Η φιλοξενία, η φιλία, η γειτονιά, η οικογένεια και η αλληλεγγύη ήταν για πολλές δεκαετίες θετικά στοιχεία που δεν διέθεταν άλλοι λαοί στον ίδιο βαθμό.

Βεβαίως, όπως όλοι οι λαοί, έχουμε κι εμείς κάποια αρνητικά χαρακτηριστικά. Είμαστε περισσότερο διαισθητικοί και λιγότερο ορθολογικοί. Δεν εστιάζουμε όσο πρέπει στα αποτελέσματα, δεν μας αρέσει πολύ η πειθαρχία, έχουμε ανάγκη – περισσότερο απ’ ό,τι πρέπει – για υπερεκτίμηση των ικανοτήτων μας.

Δεν μαθαίνουμε εύκολα, σαν κοινωνία, από τα λάθη μας και τις αποτυχίες μας αλλά ούτε και από τις επιτυχίες και τα καλά παραδείγματα.  Ταλαντευόμαστε διαρκώς ανάμεσα στο ανατολικό παρελθόν μας και στο δυτικό μέλλον μας. Μας έλκει περισσότερο το συμφέρον της οικογένειας, το σόϊ, ο τοπικισμός και διαιρούμαστε σε άγονες αντιπαραθέσεις μικροσυμφερόντων αλλά και ρέπουμε εύκολα σε διχασμούς, ξεχνώντας το γενικό συμφέρον.

Ασφαλώς, υπάρχει πολίτες που ευθύνοται για τη σπατάλη, τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, την παραοικονομία και το ρουσφέτι. Όμως αυτό δεν είναι στο χαρακτήρα του Έλληνα, αλλά στο ότι όλοι αυτοί είναι θύματα του ευνουχισμού, της εξαπάτησης και της εξάρτησής τους από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και τις υπόλοιπες ελίτ που καθόρισαν την φθίνουσα πορεία της χώρας μας τις τελευταίες δεκαετίες.

Είναι όμως τώρα ο καιρός να ξεχωρίσουμε την ήρα από το στάρι. Άλλο ο βιοπαλαιστής που λαχταράει να δει τα παιδιά του να έχουν μια σταθερή εργασία και άλλο ο κάθε διαπλεκόμενος μικρός ή μεγάλος υπηρέτης των πολιτικά και οικονομικά ισχυρών. Άλλη ευθύνη έχουν οι πολλοί όταν πίστευαν στα μεγάλα λόγια και τα ελπιδοφόρα συνθήματα και άλλη – τεράστια - η ευθύνη αυτών που υφάρπαζαν ψήφους, για να χρησιμοποιήσουν την εξουσία για δικό τους όφελος.

“Δεν είμαστε συνένοχοι όλοι. Δεν τα φάγαμε μαζί κύριοι οσφυοκάμπτες.”

Ήταν και αυτό ένα ηχηρό μήνυμα στην αυθάδεια εκείνων που εκστόμισαν την ρήση της δήθεν συνενοχής πολιτικών και λαού. Δεν διαφθείραμε εμείς οι πολλοί το κράτος και τους θεσμούς. Δεν δημιουργήσαμε εμείς την ανελέητη γραφειοκρατία αλλά την υποφέρουμε με ατέλειωτες αντιπαραγωγικές ώρες χαμένες σε ουρές, από γραφείο σε γραφείο και από όροφο σε όροφο. Δεν δημιούργησαν οι πολλοί, οι έντιμοι και σκληρά εργαζόμενοι επαγγελματίες και μικρομεσαίοι την έλλειψη εμπιστοσύνης και την εχθρότητα του κράτους απέναντι στην υγιή επιχειρηματικότητα.

Η νέα βαθιά και μεγάλη αλλαγή στη χώρα μας – μέσα από τα ερείπια και τις οδύνες της οικονομικής κρίσης – θα έλθει αν κατορθώσουμε όλοι μαζί να βρούμε μια ισορροπημένη νέα αυτοεκτίμηση και συλλογική αυτογνωσία. Αν καταφέρουμε να ενισχύσουμε όλα τα θετικά χαρακτηριστικά μας και τα πλεονεκτήματά μας και ταυτόχρονα να κάνουμε την αυτοκριτική μας για τα αρνητικά και τις καθυστερήσεις μας ώστε να τα μειώσουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα.

Ο αγώνας που μας περιμένει

είναι τιτάνιος.

Το νέο ταξίδι μας σαν χώρα θα είναι πολύ δύσκολο αλλά μέσα από τις δοκιμασίες, μπορεί να μας οδηγήσει σε νέες αντοχές και σε νέα φάση βαθύτερης και ουσιαστικότερης ανεξαρτησίας. Πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι αφού ακόμη έχουμε τον ουρανό μας, τον ήλιο μας, τη θάλασσά μας, τα πανέμορφα βουνά μας, το ιδανικό κλίμα μας, τον ορυκτό μας πλούτο, τη σοφή παράδοσή μας και την λαμπρή γεμάτη τεράστια διδάγματα ιστορία μας.

• Μπορούμε και πρέπει να ξαναονειρευτούμε. Μπορούμε να κάνουμε το όνειρο πραγματικότητα. Μπορούμε και πρέπει ν’ αλλάξουμε πορεία. Μπορούμε και πρέπει να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα
• Μπορούμε να χτίσουμε μια πατρίδα που μας αξίζει: ανεπτυγμένη, ανταγωνιστική, δυνατή, πρωτοπόρα και ανθρώπινη. Πρωτοπόρα στην οικονομία, στον πολιτισμό, στην ανθρωπιά, στο κάλλος, στον έρωτα για τη ζωή και στο ήθος. Μια πατρίδα πρότυπο για μίμηση για όλους αυτούς που μας λυπούνται, μας χλευάζουν και μας λοιδορούν.
• Μπορούμε διότι είμαστε τόσοι πολλοί, εντός και εκτός Ελλάδας, που δεν χάσαμε τις αξίες μας, δημιουργήσαμε στο χώρο της εργασίας μας και ζήσαμε τόσα χρόνια στη θλίψη του περιθωρίου, παρατηρώντας την κατηφορική πορεία της χώρας μας και του Ελληνισμού. Μπορούμε να πούμε ΟΧΙ στο παρελθόν και στο κατεστημένο και ΝΑΙ στην αναγέννηση, αν πιστέψουμε στη δύναμή μας και αναλάβουμε τις ευθύνες μας απέναντι στους εαυτούς μας και στα παιδιά μας.

Μπορούμε να χτίσουμε την Ελλάδα

των ίσων ευκαιριών, ίσων συνεισφορών

και ίσων ανταμοιβών για όλους.

Τις μέρες αυτές ένα νέο πολιτικό κόμμα ξεκινάει τα βήματά του με ιδεολογικό και πολιτικό προσανατολισμό που τον περιέγραψα σε όσα διαβάσατε έως εδώ. Συμμετείχα στις προ-ιδρυτικές διαδικασίες του εδώ και πολλούς μήνες.

Είναι το κόμμα στο οποίο δεν συμμετέχουν πρόσωπα που διέφθειραν ή συμμετείχαν σαν συνένοχοι στον πολιτικό εκφυλισμό. Το όνομά του είναι:

“Κοινωνία Αξιών”

για την ΕΝΟΤΗΤΑ την ΑΝΑΠΤΥΞΗ και τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.

Μάθετε περισσότερα στην ιστοσελίδα:

http://www.koinoniaaxion.gr

άρθρο μου που δημοσιεύεται τον μήνα Μάιο 2012 στην εφημερίδα "Επαγγελματίας και καταναλωτής" της Ελευσίνας.

Νίκος Νημάς

Τι θα ψηφίσουμε φίλε μου ;

Τι περιμένουμε από το πολιτικό σύστημα ; 

Τι διαφορετικό μπορούμε εμείς οι πολίτες ;

Τι θα ψηφίσουμε φίλε μου ?

Το ερώτημα μου το έθεσε ένας φίλος σε ιδιαίτερο μήνυμα.

Δίνω την δική μου απάντηση ξεκάθαρα:

1.   Λευκό ή άκυρο δεν θα ψηφίσω. Δεν το έκανα ποτέ μου από σεβασμό στο δικαίωμά μου να επιλέγω, από σεβασμό στο δημοκρατικό μου δικαίωμα να επηρεάζω τις αποφάσεις που αφορούν το μέλλον το δικό μου, των παιδιών μου και της πατρίδας μου. Εννοείται ότι δεν διανοούμαι καν την αποχή.

2.     Ούτε τον δικομματισμό ψήφισα ποτέ μου και εννοείται ούτε και τώρα μπορώ να το κάνω, τώρα που αποκαλύπτεται η εγκληματική ζημιά την οποία εδώ και χρόνια συσσώρευσε στα κεφάλια μας.

3.   Ακραίες φωνές, όσο κι αν προσπαθούν να εμφανιστούν σαν γνήσιοι εκφραστές της λαϊκής αγανάκτησης, δεν τις εμπιστεύομαι ποτέ, εγώ προσωπικά, τόσο από μια παγιωμένη πολιτική τοποθέτηση αλλά και σαν χαρακτήρας – δεν μου πάνε. Όλοι νιώθουμε την ιερή αγανάκτηση, εκτός από τα παχύδερμα που μας έφεραν σε αυτήν την κατάσταση. Η οργή και ο θυμός είναι απαραίτητα για να ξυπνήσουμε αλλά δεν είναι καλοί σύμβουλοι για την Ελλάδα των επόμενων δεκαετιών. Οι ακραίες φωνές είναι φωνές αυτοκαταστροφής.

                               

        Δεν έχω αποφασίσει λοιπόν για τις επικείμενες εκλογές και είμαι χαλαρός ως προς αυτό.

"Χαλαρός . . . σε μια τέτοια ζέουσα κατάσταση?" ήταν η φυσική αντίδραση του φίλου - ίσως και η δική σου φίλε αναγνώστη.

"Τώρα που όλοι καίγονται να μην κάνουν ξανά λάθος επιλογή? Τώρα που όλοι καίγονται να διορθώσουν με μια ψήφο όλες τις προηγούμενες λάθος επιλογές τους?" μου είπε συνεχίζοντας ο φίλος μου.

Η απάντησή μου:

Δεν πιστεύω ότι οι επικείμενες εκλογές θα μπορέσουν να δώσουν λύση ή ότι θα ηρεμήσουν το πολιτικό τοπίο αλλά με τα δεδομένα των δημοσκοπήσεων (που δεν τις εμπιστεύομαι και απόλυτα) θα προετοιμάσουν ίσως την λύση που θα έλθει πολύ αργότερα.

"Αργότερα . . . δηλαδή ?" ρώτησε για να καταλάβει ο φίλος μου.

Απαντώ: Τίποτε δεν έχει κριθεί σχετικά με μνημόνιο, έξοδο από την Ευρωζώνη, απομόνωση από τους Ευρωπαίους Εταίρους μας, χρεοκοπία, κατάρρευση της Ευρωζώνης κ.λ.π. - όλα μπορούν να συμβούν - αλλά στον πάτο που βρισκόμαστε υπάρχει και μια άλλη λούμπα με βρωμόνερα και ίσως και να πέσουμε μέσα.

Η λούμπα είναι να στραφεί μια μειοψηφία, σημαντική όμως, σε πολύ ακραίες τοποθετήσεις μέρος της σε ακροδεξιές και το άλλο μέρος της σε ακροαριστερές, με γνώμονα την απόγνωση και όχι την ορθή κρίση. Τέτοιες μειοψηφίες προκαλούν θόρυβο και δίνουν λαβή για ιδεολογική τρομοκρατία από τη μεριά του κατεστημένου.

Όπως καταλαβαίνεις φίλε μου, το πολιτικό ενδιαφέρον μου δεν εστιάζεται μόνον στην "οικονομική δυστυχία" αλλά και στην "δημοκρατική απόκλιση". Οι δημοκρατικές παρεκτροπές είναι το επείγον και το πιο σημαντικό ταυτόχρονα και ήδη ζούμε μια παρεκτροπή τα δύο τελευταία χρόνια όχι από τους ακραίους αλλά από εκείνους που σαν κυβερνώντες εξαπατούσαν κατ εξακολούθηση και συμπεριφέρθηκαν στον λαό με το αλαζονικό ύφος και ήθος της ανελέητης εξουσίας.

Θεωρώ προϋπόθεση για ορθές λύσεις την ανόθευτη δημοκρατική έκφραση, οπότε προσπαθώ να ανιχνεύω μέσα από τις αντιδράσεις των πολιτών, εκείνα τα ρεύματα πολιτικής αυτοσυνειδησίας που θα γεννήσουν το Νέο Υγιές Πλειοψηφικό Ρεύμα.

Τι ορίζω ως Νέο Υγιές Πλειοψηφικό Ρεύμα ?

Δεν μπορώ να το πω με δύο λόγια ή να επεκταθώ σε αυτό το άρθρο αλλά τα κείμενα της πολιτικής κίνησης του "Κύκλου των Χαμένων Αξιών" που μετεξελίσσεται αυτόν τον καιρό σε έναν νέο πολιτικό σχηματισμό, την “Κοινωνία των Αξιών”, το προσδιορίζουν με μεγαλύτερη σαφήνεια. Δουλεύω για την ώρα πάνω σε αυτό με πολλές εκατοντάδες ανθρώπους σε όλη την Ελλάδα, για να μπορέσουμε να το εκφράσουμε και να το προτείνουμε ανοιχτά και δημόσια κάποια στιγμή, που εμείς θα την επιλέξουμε αντί να επιλέξει η στιγμή εμάς.

Σε λίγο καιρό όσοι ασχοληθήκαμε με τον "Κύκλο των Χαμένων Αξιών" θα εκφραστούμε με περισσότερη πολιτική σαφήνεια συλλογικά και το ίδιο θα κάνω κι εγώ προσωπικά.

Πρέπει να προσθέσω όμως σχετικά με τα τρέχοντα, ότι δεν πιστεύω πως θα έχει μακροβιότητα το επόμενο κοινοβούλιο και η επόμενη κυβέρνηση – ίσως ούτε και η μεθεπόμενη. Θα μπούμε σε μια (σύντομη ελπίζω) περίοδο πολιτικής αστάθειας και μεγάλης ρευστότητας στις προτιμήσεις της μεγάλης σιωπηλής πλειοψηφίας. Θεωρώ κατά συνέπεια ότι αυτές οι μεταβατικές κυβερνήσεις είναι αναπόφευκτες μέχρι να κατασταλάξει η πολιτική αφύπνιση της πλειοψηφίας και το αποτέλεσμα θα είναι να κάνουν κι άλλη ζημιά στο σύντομο διάστημα που θα κάθονται στην εξουσία (ό,τι προλάβουν).

Για να υπήρχε η ελπίδα κάποιο κόμμα ή κάποιος ηγέτης (μια ισχυρή πολιτική προσωπικότητα με δημοφιλία) να παρέμβει σε αυτό το μεταβατικό διάστημα θα έπρεπε να έχει ήδη αναδειχτεί εδώ και δύο χρόνια. Δεν υπήρξε όμως και αυτό είναι το έλλειμμα σήμερα που δημιουργεί αμηχανία γι αυτές τις επικείμενες εκλογές.

Θα υπάρξουν όμως και θα γεννηθούν μέσα στο μεταβατικό διάστημα. Πάνω σε αυτό εργάζομαι κι εγώ.

Αρκετά πια

με τους άσχετους καριερίστες της Πολιτικής, αρκετά πια με τους γόνους των πολιτικών, αρκετά πια με τους τυχοδιώκτες, αρκετά πια με τους ανίδεους και τους ερασιτέχνες, αρκετά πια με τα λαμόγια και τα τρωκτικά.

Καιρός είναι

οι άνθρωποι με γνώσεις διοίκησης, εμπειρία και αίσθηση καθήκοντος να ενθαρρυνθούν και να επιλεγούν από μια μεγάλη σκεπτόμενη και αποφασισμένη πλειοψηφία, ώστε να ασκήσουν και ορθή Πολιτική αλλά και Χρηστή Διοίκηση.

Ας δώσουμε από την επομένη των εκλογών, την πρωτεύουσα θέση στο ήθος, στις αρχές και στις αξίες του Ελληνικού Πολιτισμού, του ανθρωπισμού και της αμοιβαίας συνεισφοράς στο κοινό συμφέρον.

Ο πολιτικός χρόνος που θα χει η νέα κυβέρνηση θα ‘ναι ελάχιστος – είτε είναι αυτοδύναμη όπως ονειρεύεται κατά τις επιταγές των Ευρωπαίων ο Α.Σαμαράς, είτε συγκυβέρνηση όπως εκλιπαρεί ο Ε.Βενιζέλος. Αν τα πράγματα δεν βελτιωθούν και οι πολίτες δεν δουν όχι βελτίωση, αλλά τουλάχιστον άμεσες διαρθρωτικές αλλαγές κι ένα ρεαλιστικό μεγαλόπνοο εθνικό σχέδιο, που να οδηγεί έστω σε βάθος χρόνου στην έξοδο από το τούνελ της ύφεσης και της δυστυχίας, τότε θα είναι η ώρα της ριζικής ανατροπής του σημερινού πολιτικού σκηνικού.

 Αυτό για να γίνει απαιτεί δυνάμεις έτοιμες να προτείνουν επεξεργασμένες λύσεις κι όχι όπως πάει να γίνει σήμερα με διάφορα νέα κόμματα που δημιουργούνται από παλιά υλικά και επιχειρούν να διασωθούν ατομικά, κεφαλαιοποιώντας την αγανάκτηση των πολιτών, χωρίς να προτείνουν ουσιαστικά τίποτα εφικτό και ρεαλιστικό.

Πρέπει να κυριαρχήσει ο άνθρωπος

και η κοινωνία πάνω στην οικονομία.

Να ξαναβρούμε τις αξίες μας και να καταρτίσουμε επιτέλους ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας. Αυτό όμως δεν πρόκειται να προέλθει από το παρόν πολιτικό σύστημα. Θα το γεννήσει η ανάγκη και η τόλμη όσων θα αφιερώσουμε το ατομικό βραχυπρόθεσμο συμφέρον στο συλλογικό και στο μακροπρόθεσμο.

Διάβασα κάπου -  το διαβάζουμε όλο και πιο συχνά κάπως έτσι τον τελευταίο καιρό:

"Ο πολιτικός δεν είναι παρά ένας εγωιστής. Μέσα του νιώθει κενός - και φοβάται αυτό το κενό. Θέλει να είναι κάποιος ώστε να μπορέσει να ξεχάσει το δικό του κενό. Η ισχύς της εξουσίας του δίνει την ευκαιρία να το κάνει πάνω στα κεφάλια μας."

Αγαπητοί μου συμπατριώτες επιτρέψτε μου να σχολιάσω τα ανωτέρω με διάθεση όχι ανατροπής αλλά συμπλήρωσης. Έχοντας κατά νου αρκετούς από όσους και εγκλήματα έπραξαν και εγκληματικά λάθη έκαναν και προσβλητικό για τον λαό ύφος και ήθος αλαζονείας επέδειξαν, ο καθένας μας θα συμφωνήσει με τα πιο πάνω.

Αλλά αν ορίσουμε διαφορετικά τον πολιτικό ? Αν ξεκινήσουμε από την έννοια πολίτης ?

Αν σκεφθούμε όπως ο Πλάτων και πούμε: 

Αν σαν μέλος της κοινωνίας δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την Πολιτική τότε είσαι καταδικασμένος να σε κυβερνούν οι χειρότεροι, οι χειρότεροι από εσένα, ενώ πραγματικά θα επιθυμούσες να σε κυβερνάνε οι καλύτεροι (αντιπροσωπευτική δημοκρατία) ή στην ιδανικότερη περίπτωση να έχεις μέρος της ευθύνης στη διακυβέρνηση των κοινών υποθέσεων και δικαίωμα να επηρεάζεις πολύ άμεσα τις αποφάσεις (άμεση δημοκρατία).

Πολίτης είναι αυτός που συμμετέχει ενεργά στις αποφάσεις των κοινών υποθέσεων.

Δεν επεκτείνομαι περισσότερο στην έννοια πολίτης. Αν όμως κάπως έτσι ορίσουμε τον Πολίτη, τότε ποια είναι κατ΄ επέκταση η έννοια του Πολιτικού?

Αναγκαστικά τότε Πολιτικός είναι εκείνος εκ των ωρίμων Πολιτών που έχει τα πιο πάνω χαρακτηριστικά του Πολίτη  και ο οποίος διατίθεται να αφιερώσει μέρος του χρόνου του - της ζωής του - στα κοινά πράγματα,  με την έγκριση των υπολοίπων μέσα από τις διαδικασίες της ελεύθερης δημοκρατικής εκλογής. 

Προϋπόθεση για να εκλεγεί (προτιμηθεί) από τους υπολοίπους πολίτες, θα είναι να έχει επιδείξει πριν πρωτοεκλεγεί,

·        ικανότητες σε κάποιους τομείς, 

·        αποτελεσματικότητα στο επάγγελμά του, 

·        έμπρακτο ενδιαφέρον για την κοινωνική συνοχή και ευημερία, 

·        διαθεσιμότητα να υπηρετεί τους άλλους, με σεμνότητα,

·        ένα ελάχιστο επίπεδο ανιδιοτέλειας, 

·   ένα όσο το δυνατόν υψηλό επίπεδο ακεραιότητας (συμφωνία λόγων, έργων, στάσης και συμπεριφοράς) αλλά και ανεξαρτησίας. 

 Κατά βάθος να είναι τόσο καλά γνωστός στους συμπολίτες του, που το ένστικτό τους να τους διαβεβαιώνει ότι δεν έχει μέσα του το εγωιστικό κενό, ότι είναι ολοκληρωμένος σαν κοινωνικό ον και να μπορούν να τον εμπιστευθούν ότι θα αντέξει στο τραγούδι των σειρήνων της μάγισσας Κίρκης - βλέπε της εξουσίας.

Δεν είναι ιδανικό αυτό !!! Όχι και το πιστεύω.

Υπάρχουν περισσότεροι τέτοιοι συμπολίτες μας από όσους χρειαζόμαστε.

Δεν τους προτιμούσαμε και αποθαρρύνονταν.

Αν εμείς αλλάξουμε ως Πολίτες, τότε από εμάς θα αναδειχθούν οι ικανότεροι και οι ωριμότεροι.

Τώρα που πάθαμε, θα μάθουμε ?

Λοιπόν φίλε μου, εγώ θα ψηφίσω με κριτήρια

και όχι με συμπάθειες.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012

ΝΙΚΟΣ Γ. ΝΗΜΑΣ

Ο Πολιτικός και η εξουσία

Μήπως είμαστε υπερβολικοί απέναντι στους πολιτικούς ?

Διάβασα κάπου -  το διαβάζουμε όλο και πιο συχνά κάπως έτσι τον τελευταίο καιρό.

"Ο πολιτικός δεν είναι παρά ένας εγωιστής. Μέσα του νιώθει κενός - και φοβάται αυτό το κενό. Θέλει να είναι κάποιος ώστε να μπορέσει να ξεχάσει το δικό του κενό. Η ισχύς του δίνει την ευκαιρία."

Αγαπητοί μου συμπατριώτες επιτρέψτε μου να σχολιάσω τα ανωτέρω με διάθεση όχι ανατροπής αλλά συμπλήρωσης.

Έχοντας κατά νου αρκετούς από όσους και εγκλήματα έπραξαν και εγκληματικά λάθη έκαναν και προσβλητικό για τον λαό ύφος και ήθος αλαζονείας επέδειξαν, ο καθένας θα συμφωνήσει με τα πιο πάνω. 

Αλλά αν ορίσουμε διαφορετικά τον πολιτικό ? Αν ξεκινήσουμε από την έννοια πολίτης ? 

Αν σκεφθούμε όπως ο Πλάτων και πούμε:  
Αν δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την Πολιτική τότε είσαι καταδικασμένος να σε κυβερνούν οι χειρότεροι - οι χειρότεροι από εσένα, 

ενώ πραγματικά θα επιθυμούσες να σε κυβερνάνε οι καλύτεροι 
ή στην ιδανικότερη περίπτωση να έχεις μέρος της ευθύνης στη διακυβέρνηση των κοινών υποθέσεων 
και δικαίωμα να επηρεάζεις τις αποφάσεις. 

Πολίτης είναι αυτός που συμμετέχει ενεργά στις αποφάσεις των κοινών υποθέσεων.

Δεν επεκτείνομαι περισσότερο στην έννοια πολίτης. 
Αν όμως κάπως έτσι ορίσουμε τον Πολίτη τότε ποια είναι κατ΄ επέκταση η έννοια του Πολιτικού ? 

Αναγκαστικά τότε Πολιτικός είναι εκείνος εκ των ωρίμων Πολιτών 

• που έχει τα πιο πάνω χαρακτηριστικά του Πολίτη 
• και ο οποίος διατίθεται να αφιερώσει μέρος του χρόνου του - της ζωής του - στα κοινά πράγματα, 
• με την έγκριση των υπολοίπων μέσα από τις διαδικασίες της ελεύθερης εκλογής. 

Προϋπόθεση για να εκλεγεί από τους υπολοίπους θα είναι να έχει επιδείξει πριν πρωτοεκλεγεί, 

• ικανότητες σε κάποιους τομείς, 
• αποτελεσματικότητα στο επάγγελμά του, 
• έμπρακτο ενδιαφέρον για την κοινωνική συνοχή και ευημερία, 
• διαθεσιμότητα να υπηρετεί τους άλλους, 
• ένα ελάχιστο επίπεδο ανιδιοτέλειας, 
• ένα όσο το δυνατόν υψηλό επίπεδο ακεραιότητας (συμφωνία λόγων, έργων, στάσης και συμπεριφοράς) αλλά και ανεξαρτησίας. 

Κατά βάθος να είναι τόσο καλά γνωστός στους συμπολίτες του που το ένστικτό τους να τους διαβεβαιώνει 

• ότι δεν έχει μέσα του κενό αυτοπραγμάτωσης, 
• ότι είναι ολοκληρωμένος (στην κλίμακα ιεράρχησης των αναγκών κατά τον Maslow) 
• και να μπορούν να τον εμπιστευθούν ότι θα αντέξει στο τραγούδι των σειρήνων της μάγισσας Κίρκης - βλέπε της εξουσίας.

Δεν είναι ιδανικό αυτό !!! Όχι και το πιστεύω.
Υπάρχουν περισσότεροι από όσους χρειαζόμαστε. 
Δεν τους προτιμούσαμε και αποθαρρύνονταν. 

Αν εμείς αλλάξουμε ως Πολίτες
τότε από εμάς θα αναδειχθούν οι ικανότεροι και οι ωριμότεροι. 

Τώρα που πάθαμε, θα μάθουμε ?

Νίκος Νημάς - 21 Απρίλη 2012.

Θα ψηφίσω με κριτήρια και όχι με συμπάθειες.
..

Ο ορισμός της ηγεσίας

Κι ενώ πιθανόν ανέμεναν μια πράξη αποκάλυψης του μεγαλείου Του,
μια πράξη έπαρσης σε αναλογίες βασιλικών προτύπων,
μια πράξη μεταφυσικής ίσως παρέμβασης στα γήινα,
μια πράξη αντιπαράθεσης του Σωτήρα απέναντι στους ηγεμόνες,
έκπληκτοι είδαν να τους πλένει τα πόδια,
είδαν μια πράξη υπηρέτου
και έπρεπε να κατανοήσουν τώρα τον νέο ορισμό της Ηγεσίας.

Ο Ηγέτης είναι ο πρώτος υπηρέτης.

Ο Ηγέτης θυσιάζεται πριν τους μαθητές Του.

. . . έτσι ανετράπη η φοβερότερη αυτοκρατορία της ιστορικής εποχής.

Νίκος Νημάς - Μεγάλη Εβδομάδα 2012.

"Η εκδίωξη των εμπόρων από τον ναό".

Πριν την Σταύρωση που περίμενε, δεν έμεινε μόνον στα ιερά λόγια.
Προχώρησε στην τελευταία κορυφαία συμβολική και παραδειγματική πράξη της κοινωνικής παρουσίας Του.
ΕΚΔΙΩΞΕ ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΑΟ.

Έδειξε ένα ακόμη σημείο του χρέους μας πέρα από την εσωτερική αλλαγή που επαγγέλλονταν για τον κάθε άνθρωπο. Έδειξε, στους ανθρώπους και την κατεύθυνση του κοινωνικού μας χρέους, τον στόχο κάθε κοινωνικής αλλαγής.

Δεν το έκανε ήρεμος αλλά οργισμένος και αυτό έχει τη ιδιαίτερη σημασία του, όταν Εκείνος ο ίδιος αντιμετώπισε λίγο μετά δικαστές και δήμιους με πραότητα και συγχώρεση.

Δεν στράφηκε κατά των εμπόρων σαν επάγγελμα αλλά κατά των βέβηλων της πίστης και της εμπιστοσύνης του λαού απέναντι στους άρχοντες που εκμεταλλεύονταν την ανοχή του λαού και εισέπρατταν κέρδη μέσα από το ανήθικο παραεμπόριο.

Ο ναός τότε εκτός από θρησκευτικό κέντρο, ήταν και το κέντρο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής των Εβραίων.

Η ενότητα της Ατομική και Κοινωνικής Συνείδησης αποτυπώνεται σε αυτήν την Θεία Πράξη. Είναι το τελευταίο Του μήνυμα για την ΕΥΘΥΝΗ όπου δεν διαχωρίζεται η ευθύνη απέναντι στην ατομική μας σωτηρία από την κοινωνική μας ευθύνη για την κοινωνική ελευθερία και δικαιοσύνη.

Πώς το κατανοούμε αυτό σήμερα στην χώρα μας ? . . . .

Νίκος Νημάς - Μεγάλη Πέμπτη 2012.

ΣΚΛΗΡΟ . . . ΑΛΛΑ Ο ΣΑΔΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΕΓΟΝΗ ΦΥΣΗ ΤΩΝ ΦΟΒΙΣΜΕΝΩΝ ΔΟΥΛΩΝ

ΣΙΔΕΡΟΦΡΑΚΤΟΙ ΟΔΗΓΟΥΝ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΣΕ ΕΝΑ ΘΕΑΜΑ ΤΡΟΜΟΥ
ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΤΑΞΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ

ΟΤΑΝ ΠΛΗΓΩΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΑΡΚΑ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΠΛΗΓΕΣ ΣΤΗ ΨΥΧΟΥΛΑ ΣΟΥ

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΕΤΟΥΣΙΩΣΕΙ ΠΟΛΥ ΦΟΒΟ ΣΕ ΜΙΣΟΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙΣ ΤΟ ΜΑΣΤΙΓΙΟ

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΤΥΦΛΩΘΕΙ ΕΝΤΕΛΩΣ
ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΑΛΥΣΣΟΔΕΜΕΝΩΝ ΧΕΡΙΩΝ

ΑΝ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΖΩΟ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΣΑΝ ΖΩΑ

Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΓΥΜΝΟ ΚΑΙ ΑΝΙΣΧΥΡΟ
ΠΟΙΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΑΝΤΛΕΙΣ ?

ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΟΥΤΕ ΤΟ ΘΥΜΑ ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗ ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ
ΠΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ
ΕΠΙΚΥΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΕΝΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΣ

ΠΡΟΑΣΠΙΣΤΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΑΣ

ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΜΗΝ ΧΑΣΟΥΜΕ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΑΙΜΟΔΙΨΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ.

"ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (ΦΟΒΟΥ) ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΛΥΕΙΣ ΔΕ

ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΔΟΥ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ (ΧΑΜΕΝΟΥΣ / ΔΟΥΛΟΥΣ) ΕΞΑΝΙΣΤΑΣ"

Ν.ΝΗΜΑΣ - Μια άλλη οπτική στα πάθη της ψυχής.

Τι θα ψηφίσουμε φίλε μου ?

Το ερώτημα μου το έθεσε ένας φίλος σε ιδιαίτερο μήνυμα.

Δίνω την δική μου απάντηση ξεκάθαρα: Λευκό ή άκυρο δεν θα ψηφίσω και εννοείται ούτε τον δικομματισμό. Ακραίες φωνές, όσο κι αν προσπαθούν να εμφανιστούν σαν γνήσιοι εκφραστές της λαϊκής αγανάκτησης, δεν τις εμπιστεύομαι ποτέ, εγώ προσωπικά, τόσο από πάγια πολιτική τοποθέτηση αλλά και σαν χαρακτήρας – δεν μου πάνε. Όλοι νιώθουμε την ιερή αγανάκτηση, εκτός από τα παχύδερμα που μας έφεραν σε αυτήν την κατάσταση.

Δεν έχω αποφασίσει λοιπόν για τις επικείμενες εκλογές και είμαι χαλαρός ως προς αυτό.

"Χαλαρός . . . σε μια τέτοια ζέουσα κατάσταση ?"
είναι η φυσική αντίδραση του φίλου - ίσως και η δική σου φίλε αναγνώστη.
"Τώρα που όλοι καίγονται να μην κάνουν ξανά λάθος επιλογή ? Τώρα που όλοι καίγονται να διορθώσουν με μια ψήφο όλες τις προηγούμενες λάθος επιλογές τους ?"

Η απάντησή μου: Δεν πιστεύω ότι οι επικείμενες εκλογές θα δώσουν λύση ή θα ηρεμήσουν το πολιτικό τοπίο αλλά με τα δεδομένα των δημοσκοπήσεων (που δεν τις εμπιστεύομαι απόλυτα) θα προετοιμάσουν την λύση που θα έλθει αργότερα.

"Αργότερα . . . δηλαδή ?"
Απαντώ: Τίποτε δεν έχει κριθεί σχετικά με μνημόνιο, χρεοκοπία κ.λ.π. - όλα μπορούν να συμβούν - αλλά στον πάτο που βρισκόμαστε υπάρχει και μια λούμπα με βρωμόνερα και ίσως και να πέσουμε μέσα.
Η λούμπα είναι να στραφεί μια σημαντική μειοψηφία σε πολύ ακραίες τοποθετήσεις τόσο ακροδεξιές όσο και ακροαριστερές με γνώμονα την απόγνωση και όχι την ορθή κρίση. Τέτοιες μειοψηφίες προκαλούν θόρυβο και δίνουν λαβή για ιδεολογική τρομοκρατία από τη μεριά του κατεστημένου.

Όπως καταλαβαίνεις φίλε μου, το πολιτικό ενδιαφέρον μου δεν εστιάζεται στην "οικονομική δυστυχία" αλλά στην "δημοκρατική απόκλιση". Οι δημοκρατικές παρεκτροπές είναι το επείγον και το πιο σημαντικό ταυτόχρονα και ήδη ζούμε μια παρεκτροπή τα δύο τελευταία χρόνια.

Θεωρώ προϋπόθεση για ορθές λύσεις την ανόθευτη δημοκρατική έκφραση, οπότε προσπαθώ να ανιχνεύω μέσα από τις αντιδράσεις των πολιτών, εκείνα τα ρεύματα πολιτικής αυτοσυνειδησίας που θα γεννήσουν το Νέο Υγιές Πλειοψηφικό Ρεύμα.

Τι ορίζω ως Νέο Υγιές Πλειοψηφικό Ρεύμα ?
Δεν μπορώ να το πω με δύο λόγια αλλά τα κείμενα της πολιτικής κίνησης του "Κύκλου των Χαμένων Αξιών" το προσδιορίζουν με μεγαλύτερη σαφήνεια. Δουλεύω για την ώρα πάνω σε αυτό και είμαι δίπλα στον καθηγητή Δημήτρη Μπουραντά για να μπορέσουμε να το εκφράσουμε και να το προτείνουμε ανοιχτά και δημόσια κάποια στιγμή που εμείς θα την επιλέξουμε αντί να επιλέξει η στιγμή εμάς.

Σε λίγο καιρό όσοι ασχοληθήκαμε με τον "Κύκλο των Χαμένων Αξιών" θα εκφραστούμε με περισσότερη πολιτική σαφήνεια συλλογικά και το ίδιο θα κάνω κι εγώ προσωπικά.

Πρέπει να προσθέσω όμως ότι δεν πιστεύω ότι θα έχει μακροβιότητα το επόμενο κοινοβούλιο και η επόμενη κυβέρνηση – ίσως ούτε και η μεθεπόμενη. Θα μπούμε σε μια (σύντομη ελπίζω) περίοδο πολιτικής αστάθειας και μεγάλης ρευστότητας στις προτιμήσεις της μεγάλης σιωπηλής πλειοψηφίας. Θεωρώ κατά συνέπεια ότι αυτές οι μεταβατικές κυβερνήσεις είναι αναπόφευκτες μέχρι να κατασταλάξει η πολιτική αφύπνιση της πλειοψηφίας και το αποτέλεσμα θα είναι να κάνουν κι άλλη ζημιά στο σύντομο διάστημα που θα κάθονται στην εξουσία (ό,τι προλάβουν).

Για να υπήρχε η ελπίδα κάποιο κόμμα ή κάποιος ηγέτης (ισχυρή πολιτική προσωπικότητα με δημοφιλία) να παρέμβει σε αυτό το μεταβατικό διάστημα θα έπρεπε να έχει ήδη αναδειχτεί εδώ και δύο χρόνια. Δεν υπήρξε όμως και αυτό είναι το έλλειμμα σήμερα που δημιουργεί αμηχανία γι αυτές τις επικείμενες εκλογές.
Θα υπάρξουν όμως και θα γεννηθούν μέσα στο μεταβατικό διάστημα. Πάνω σε αυτό εργάζομαι κι εγώ.

Αρκετά πια με τους άσχετους καριερίστες της Πολιτικής, αρκετά πια με τους γόνους των πολιτικών, αρκετά πια με τους τυχοδιώκτες, αρκετά πια με τους ανίδεους και τους ερασιτέχνες, αρκετά πια με τα λαμόγια και τα τρωκτικά.

Καιρός είναι οι άνθρωποι με γνώσεις διοίκησης, εμπειρία και αίσθηση καθήκοντος να ενθαρρυνθούν και να επιλεγούν από μια μεγάλη σκεπτόμενη και αποφασισμένη πλειοψηφία, ώστε να ασκήσουν και ορθή Πολιτική αλλά και χρηστή Διοίκηση.

Ας δώσουμε την πρωτεύουσα θέση στο ήθος, τις αρχές και τις αξίες του ανθρωπισμού και της αμοιβαίας συνεισφοράς στο κοινό συμφέρον.

Ο πολιτικός χρόνος που θα χει η νέα κυβέρνηση -είτε είναι αυτοδύναμη όπως επιδιώκει ο Α.Σαμαράς , είτε συγκυβέρνηση - θα ‘ναι ελάχιστος . Αν τα πράγματα δεν βελτιωθούν και οι πολίτες δεν δουν όχι βελτίωση , αλλά τουλάχιστον άμεσες διαρθρωτικές αλλαγές κι ένα εθνικό σχέδιο που να οδηγεί έστω σε βάθος χρόνου στην έξοδο από το τούνελ της ύφεσης και της δυστυχίας , τότε θα είναι η ώρα της ριζικής ανατροπής του σημερινού πολιτικού σκηνικού.

Αυτό για να γίνει απαιτεί δυνάμεις έτοιμες να προτείνουν επεξεργασμένες λύσεις κι όχι όπως πάει να γίνει σήμερα με διάφορα νέα κόμματα που δημιουργούνται από παλιά υλικά και επιχειρούν να διασωθούν ατομικά , κεφαλαιοποιώντας την αγανάκτηση των πολιτών , χωρίς να προτείνουν ουσιαστικά τίποτα εφικτό και ρεαλιστικό.

Πρέπει να κυριαρχήσει ο άνθρωπος και η κοινωνία πάνω στην οικονομία.

Να ξαναβρούμε τις αξίες μας και να καταρτίσουμε επιτέλους ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας. Αυτό όμως δεν πρόκειται να προέλθει από το παρόν πολιτικό σύστημα. Θα το γεννήσει η ανάγκη και η τόλμη όσων θα αφιερώσουμε το ατομικό στο συλλογικό.

Νίκος Νημάς
7-4-2012

Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα ώσπου να βρω νερό γιατί ανήκω εδώ.

Τα καράβια μου καίω
τα καράβια μου καίω - τα καίω
δε θα πάω πουθενά.

Μπρος στα πόδια σου κλαίω
μη μ΄αφήσεις σου λέω - σου λέω
να σ΄αφήσω ξανά.

Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ
ένα χάδι ως τώρα
πάντα εδώ θα γυρνώ.

Από πείσμα και τρέλα θα ζω
σε τούτη τη χώρα
ώσπου να ΄βρω νερό
γιατί ανήκω εδώ.

Τα παιδιά στην κερκίδα
είναι η μόνη σου ελπίδα - ελπίδα
πρωινός ουρανός

Σταυρωμένη πατρίδα
μες στα μάτια σου είδα -αχ είδα
της ανάστασης φως.

Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ
ένα χάδι ως τώρα
πάντα εδώ θα γυρνώ.

Από πείσμα και τρέλα θα ζω
σε τούτη τη χώρα
ώσπου να ΄βρω νερό
γιατί ανήκω εδώ.

Όποιος σε δει
για μια στιγμή
δίχως του πένθους
το μαύρο μανδύα.

Θα ΄σαι εσύ
θεά γυμνή
η αμαρτία του
κι η τιμωρία.
Σαν οπτασία
για μια ζωή.

Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ
ένα χάδι ως τώρα
πάντα εδώ θα γυρνώ.

Από πείσμα και τρέλα θα ζω
στην έρημη χώρα
ώσπου να ΄βρω νερό
γιατί ανήκω εδώ.

Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Πορτοκάλογλου

http://www.youtube.com/watch?v=0CupoMAT_pU

Αφιερωμένο στους νέους που θα μείνουν να παλέψουν εδώ στη χώρα μας "από πείσμα και τρέλα".

Γκρέκο Μασκαρά

Ο "Γκρέκο Μασκαράς" είναι κάπου δίπλα, απέναντι ή παραδίπλα στον καθένα μας . . .

ίσως και να κρύβεται κάπου βαθιά μέσα στον καθένα μας,

παίζοντας κρυφτούλι με την αξιοπρέπειά μας και την περηφάνια που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας.

Το τραγούδι του Μηλιώκα προειδοποιούσε 10 χρόνια πριν . . .

Ο "Γκρέκο Μασκαρά" είναι το άτακτο, το ανυπότακτο παιδί που κουβαλάει ο κάθε Έλληνας μέσα του, εδώ και 3.000 χρόνια. Είναι το καταφύγιό του απέναντι στη σκληρή πειθαρχία και τον καταναγκασμό.

"Τέμπο μουργέλα αγγαρεία" είναι η αντίδρασή του όταν βρεθεί κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους και έξω ο ήλιος σαγηνευτικός τον προσκαλεί στις αλάνες.

Ο Έλληνας δεν θα γίνει ποτέ Άγγλος ή Γερμανός. Θα δουλέψει, θα ιδρώσει αλλά και θα ξεδώσει χωρίς φράγκο στην τσέπη. Εξωστρεφής ως επί το πλείστον : «μόδα, καβάλα, ντόλτσε βίτα, τρόμπα, φιγούρα, σαχλαμάρα κι άρπα-κόλλα».

Είναι αφελής ακόμη γιατί πιστεύει στη «μπέσα» και τον πιάνουν στα δόκανά τους τα λαμόγια: «Μάτσο αμάκα καπιτάλε σκάρτο, τανάλια, πολιτσία, φράγκο, ρεζέρβα, φαλιμέντο
περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία».

Ο "Γκρέκο Μασκαρά" ήταν πάντοτε το αντιπαράδειγμα για τη ζωή μας αλλά σήμερα πρέπει να τον ξεπεράσουμε. Για να το καταφέρουμε πρέπει πρώτα να τον αναγνωρίσουμε και να τον αποδεχτούμε: ήταν πάντοτε κάπου δίπλα, απέναντι ή παραδίπλα στον καθένα μας . . . ίσως και να κρύβεται ακόμη κάπου βαθιά μέσα στον καθένα μας, παίζοντας κρυφτούλι με την αξιοπρέπειά μας και την περηφάνια που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας.

Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας
Μουσική: Γιάννης Μηλιώκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Μηλιώκας

Τσίρκο, παράγκα, φίρμα γκρέκα
τέμπο, μουργέλα, αγγαρεία
γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο
ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία
γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο
ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία

Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά
μασκαρά, γκρέκο μασκαρά

Μάτσο αμάκα καπιτάλε
σκάρτο, τανάλια, πολιτσία
φράγκο, ρεζέρβα, φαλιμέντο
περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία
φράγκο, ρεζέρβα, φαλιμέντο
περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία

Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά...

Σβέλτα, μαντόνα, μανιβέλα
φρένο, στραπάτσο, αραμπόλα
μόδα, καβάλα, ντόλτσε βίτα
τρόμπα, φιγούρα, σαχλαμάρα κι άρπα-κόλλα

δείτε το βίντεο:
http://www.youtube.com/watch?v=0XgBGzcIDEc&feature=related

Οι θλιμμένες νότες που γεμίζουν το τραγούδι, ίσως σήμερα να μας φέρνουν δάκρυα στα μάτια περισσότερο από τότε που το πρωτακούσαμε αλλά δεν πετάμε έξω από το σπίτι το άτακτο αδελφάκι μας, "τον άσωτο υιό".

Είχαμε όλοι τις ευθύνες μας που η εικόνα του στιγμάτισε την εικόνα όλων μας.
Αχ . . . "γκρέκο μασκαρά", αδελφέ μου, δεν φταις μόνον εσύ !!!

Νίκος Νημάς
19 - 02 - 2012