Να συναντιόμαστε, όλο και πιο πολλοί, όλο και πιο θαρραλέοι.

Να συναντιόμαστε, όλο και πιο πολλοί, όλο και πιο θαρραλέοι.
Να μικρύνουμε τις αποστάσεις, να φτιάξουμε γειτονιές διαδικτυακές, να ακούσουμε τον θόρυβο του διπλανού, τον αναστεναγμό και το τραγούδι του,
το γέλιο του και την κραυγή του.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Γκρέκο Μασκαρά

Ο "Γκρέκο Μασκαράς" είναι κάπου δίπλα, απέναντι ή παραδίπλα στον καθένα μας . . .

ίσως και να κρύβεται κάπου βαθιά μέσα στον καθένα μας,

παίζοντας κρυφτούλι με την αξιοπρέπειά μας και την περηφάνια που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας.

Το τραγούδι του Μηλιώκα προειδοποιούσε 10 χρόνια πριν . . .

Ο "Γκρέκο Μασκαρά" είναι το άτακτο, το ανυπότακτο παιδί που κουβαλάει ο κάθε Έλληνας μέσα του, εδώ και 3.000 χρόνια. Είναι το καταφύγιό του απέναντι στη σκληρή πειθαρχία και τον καταναγκασμό.

"Τέμπο μουργέλα αγγαρεία" είναι η αντίδρασή του όταν βρεθεί κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους και έξω ο ήλιος σαγηνευτικός τον προσκαλεί στις αλάνες.

Ο Έλληνας δεν θα γίνει ποτέ Άγγλος ή Γερμανός. Θα δουλέψει, θα ιδρώσει αλλά και θα ξεδώσει χωρίς φράγκο στην τσέπη. Εξωστρεφής ως επί το πλείστον : «μόδα, καβάλα, ντόλτσε βίτα, τρόμπα, φιγούρα, σαχλαμάρα κι άρπα-κόλλα».

Είναι αφελής ακόμη γιατί πιστεύει στη «μπέσα» και τον πιάνουν στα δόκανά τους τα λαμόγια: «Μάτσο αμάκα καπιτάλε σκάρτο, τανάλια, πολιτσία, φράγκο, ρεζέρβα, φαλιμέντο
περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία».

Ο "Γκρέκο Μασκαρά" ήταν πάντοτε το αντιπαράδειγμα για τη ζωή μας αλλά σήμερα πρέπει να τον ξεπεράσουμε. Για να το καταφέρουμε πρέπει πρώτα να τον αναγνωρίσουμε και να τον αποδεχτούμε: ήταν πάντοτε κάπου δίπλα, απέναντι ή παραδίπλα στον καθένα μας . . . ίσως και να κρύβεται ακόμη κάπου βαθιά μέσα στον καθένα μας, παίζοντας κρυφτούλι με την αξιοπρέπειά μας και την περηφάνια που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας.

Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας
Μουσική: Γιάννης Μηλιώκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Μηλιώκας

Τσίρκο, παράγκα, φίρμα γκρέκα
τέμπο, μουργέλα, αγγαρεία
γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο
ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία
γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο
ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία

Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά
μασκαρά, γκρέκο μασκαρά

Μάτσο αμάκα καπιτάλε
σκάρτο, τανάλια, πολιτσία
φράγκο, ρεζέρβα, φαλιμέντο
περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία
φράγκο, ρεζέρβα, φαλιμέντο
περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία

Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά...

Σβέλτα, μαντόνα, μανιβέλα
φρένο, στραπάτσο, αραμπόλα
μόδα, καβάλα, ντόλτσε βίτα
τρόμπα, φιγούρα, σαχλαμάρα κι άρπα-κόλλα

δείτε το βίντεο:
http://www.youtube.com/watch?v=0XgBGzcIDEc&feature=related

Οι θλιμμένες νότες που γεμίζουν το τραγούδι, ίσως σήμερα να μας φέρνουν δάκρυα στα μάτια περισσότερο από τότε που το πρωτακούσαμε αλλά δεν πετάμε έξω από το σπίτι το άτακτο αδελφάκι μας, "τον άσωτο υιό".

Είχαμε όλοι τις ευθύνες μας που η εικόνα του στιγμάτισε την εικόνα όλων μας.
Αχ . . . "γκρέκο μασκαρά", αδελφέ μου, δεν φταις μόνον εσύ !!!

Νίκος Νημάς
19 - 02 - 2012

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

ΜΗΝ ΠΡΟΣΚΥΝΑΤΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ

ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΟΥΤΕ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ !!!
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ
ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ Ο ΚΑΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ.
ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ !!!
ΡΑΓΙΑΔΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΜΕ.
ΜΗΝ ΠΡΟΣΚΥΝΑΤΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ.
ΚΑΝΤΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ - ΑΝΑΖΗΤΗΣΤΕ ΤΟ.
ΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ
& ΟΧΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ.
ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ !!!
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ ΝΕΑ
προβάλλετε την άλλη Ελλάδα, την Ελλάδα της δημιουργίας.
Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ
ΔΕΝ ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΕ.
ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ ΓΗ & ΟΥΡΑΝΟ, ΘΑΛΑΣΣΕΣ & ΒΟΥΝΑ.
ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ.
ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΘΗΚΑΜΕ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΟΥΤΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ.
ΟΙ "ΕΦΙΑΛΤΕΣ" ΠΑΝΤΟΤΕ ΘΑ ΞΕΦΥΤΡΩΝΟΥΝ.
ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ !!!
Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΕ.
ΕΧΟΥΜΕ ΔΡΟΜΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ
& ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ.
ΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΚΛΑΙΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΑΝΕΙΚΗ ΕΥΗΜΕΡΙΑ.
ΣΗΚΩΣΤΕ ΤΑ ΜΑΝΙΚΙΑ, ΣΦΙΞΤΕ ΤΑ ΧΕΙΛΙΑ
ΚΙ ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ.
ΤΟΥΣ ΞΗΛΩΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΞΕΒΡΩΜΙΖΟΥΜΕ.
ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ ΚΑΘΑΡΟ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ.
ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΑΜΕ.
ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΤΥΧΕΣ ΜΑΣ ΜΟΝΟΝ ΕΜΕΙΣ.
Κι ας μην ξεχνάμε πως, κάτω από το πληκτρολόγιο του ΗΥ μας βρίσκεται μια θάλασσα, ένας ωκεανός ανθρώπων, ψυχών, συγκινήσεων, εκπλήξεων και συναισθημάτων. Καλή και συνετή πλοήγηση σε όλους μας σε αυτήν τη θάλασσα λοιπόν.

Νίκος Νημάς 13-02-2012

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ ΝΕΑ
προβάλλετε την άλλη Ελλάδα, την Ελλάδα της δημιουργίας.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΟΥΤΕ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ !!!
ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ !!!
ΡΑΓΙΑΔΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΜΕ.
ΜΗΝ ΠΡΟΣΚΥΝΑΤΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ.
ΚΑΝΤΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ - ΑΝΑΖΗΤΗΣΤΕ ΤΟ.
ΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ
& ΟΧΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ.
ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ !!!
Κι ας μην ξεχνάμε πως, κάτω από το πληκτρολόγιο του ΗΥ μας βρίσκεται μια θάλασσα, ένας ωκεανός ανθρώπων, ψυχών, συγκινήσεων, εκπλήξεων και συναισθημάτων. Καλή και συνετή πλοήγηση σε όλους μας σε αυτήν τη θάλασσα λοιπόν.

Νίκος Νημάς

9-2-2012




Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

ΑΝΑΣΤΑΣΗ - ΓΕΝΝΗΣΗ – ΖΩΗ & ΘΑΝΑΤΟΣ


Δεν γεννηθήκαμε για να πεθάνουμε.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - -
Μια πρωινή, ανοιξιάτικη ολιγόλεπτη βόλτα στον κήπο, μπορεί να είναι μια βόλτα στο σύμπαν ?
Ναι, ακόμη και μια τέτοια βόλτα μπορεί να γίνει ένα συναρπαστικό ταξίδι στην χωρίς όρια πραγματικότητα των όσων μας περιβάλλουν.
Τα μπουμπούκια που μέχρι χθες ήταν μικροί κόμποι ανοίγουν, βλαστάρια ξεφυτρώνουν ξαφνικά, τα φυλλώματα πυκνώνουν και σμήνη εντόμων ορμούν από το πουθενά και το τίποτε του χειμώνα που μόλις τέλειωσε.
Λίγο αν σκύψεις και πλησιάσεις το βλέμμα σ’ όλα τα μικρά μυστήρια ενός κήπου είναι αρκετό για να σε ταξιδέψει στο σύμπαν.
Τίποτε απ’ όσα θα αντικρίσεις δεν είναι τόσο μικρό ή ταπεινό όσο δείχνει ή όσο νομίζεις.
Ούτε τα μυρμήγκια που συνέθλιψε η πατούσα σου στο προηγούμενο βήμα, ούτε το σαλιγκάρι που ζούσε στο άδειο κέλυφος που συναντάς πιο κάτω, ούτε τα πρώιμα άνθη που ήδη μαράθηκαν.
Όσο όμως κι αν κορυφωθεί η ομορφιά κι η δόξα στο μικροσύμπαν ενός ανοιξιάτικου κήπου, θα έλθει τελικά η καλοκαιρινή ξηρασία και το φυλλοβόλημα του φθινοπώρου, θα έλθει ο χειμώνας και το χιόνι να απογυμνώσουν την πολυχρωμία.
Όλα γεννιούνται και όλα πεθαίνουν συνεχώς,
όλα αλλάζουν και επαναλαμβάνονται περιοδικά στη διάρκεια κάθε περιστροφής του γαλάζιου πλανήτη μας γύρω απ’ τον ήλιο. Όλα και όλοι ταξιδεύουμε συνεχώς μέσα στο άπειρα μικρό και ταυτόχρονα μέσα στο άπειρα μεγάλο.
Όλα και όλοι περιέχονται και περιέχουν το άπειρα μικρό και το άπειρα μεγάλο, όλα και όλοι προέρχονται από το άπειρα μικρό και το άπειρα μεγάλο.
Πλανήτες και ήλιοι σε ποικίλες μορφές και μεγέθη γεννιούνται κάθε μέρα και άστρα λαμπερά του παρελθόντος σβήνουν κάθε μέρα. Το φως, που εξέπεμψαν πριν πεθάνουν, έχοντας ταξιδέψει τεράστιες ενδιάμεσες αποστάσεις φθάνει σε μας πολύ καθυστερημένα, τη στιγμή που τα άστρα αυτά έχουν ήδη εξαφανισθεί.
Το φως αυτό διηγείται στους σύγχρονους αστροφυσικούς μόνον λεπτομέρειες και μόνον αποσπάσματα από την ιστορία των γαλαξιών, έναν μικρό κόκκο δηλαδή, από την όλη ιστορία του σύμπαντος. Πάντοτε βέβαια με αρκετή δόση αβεβαιότητας.
Τα άστρα που έσβησαν, άφησαν πίσω τους ύλη και ενέργεια, άφησαν αθάνατα ίχνη από το πέρασμά τους, όπως και κάθε άνθρωπος αφήνει τα αισθητά ή ανεπαίσθητα ίχνη της πορείας του επάνω στη γη.
Η σύγχρονη αστροφυσική μας άνοιξε ένα παράθυρο για το άπειρα μεγάλο σύμπαν, ένα ακόμη παράθυρο γνώσης, μικρή παρηγοριά στη σχετική μικρότητα της ανθρώπινης ύπαρξής μας και στην αρχέγονη αγωνία μας για τη «προέλευσή μας και τον προορισμό μας».
Σήμερα πλέον το κάποτε ένα και μεγάλο ερωτηματικό του σύμπαντος έχει διασπαστεί σε αμέτρητα μικρά ερωτήματα που αναζητούν απαντήσεις σταθερές και με συνάφεια μεταξύ τους.

Κάθε νέα ανακάλυψη γεννάει και νέα ερωτηματικά.
Οι εξελίξεις στη Πυρηνική Φυσική, δηλαδή την επιστήμη που μελετάει τα φαινόμενα στον πυρήνα των ατόμων της ύλης, αποκαλύπτουν συνεχώς τα ίχνη που αφήνουν μυστήριες απειροελάχιστες ποσότητες ύλης ή ενέργειας, εκεί στον μικρόκοσμο των σωματιδίων των ατομικών πυρήνων.
Καθώς κινούνται ή στροβιλίζονται όλα αυτά τα πυρηνικά σωμάτια αλληλεπιδρώντας μεταξύ τους, με άλλοτε άπειρα μικρές και άλλοτε με άπειρα μεγάλες δυνάμεις, κάνουν αισθητή τη παρουσία τους στα επιστημονικά όργανα μόνον σαν αναλαμπές. Προσωρινά και μέχρι να κατανοήσουμε πλήρως τη συμπεριφορά τους (αν ποτέ), στήνονται μικρές θεωρίες για να παρηγορήσουν την μαθηματική λογική των επιστημόνων και βεβαίως για να οδηγήσουν την επιστημονική έρευνα στα επόμενα σκαλοπάτια της.Κι όταν αυτά τα μαθηματικά σκοντάφτουν κάπου, τότε μια νέα υπόθεση, μια νέα θεωρία αναζητάει την απόδειξή της. Υπάρχει η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια; Πόση είναι και με ποιους νόμους συγκροτείται;
Η σύγχρονη επιστήμη της βιολογίας, της μοριακής βιολογίας και οι πρόσφατες αποκωδικοποιήσεις των μυστηρίων της Γενετικής ανοίγουν ένα άλλο το ίδιο σημαντικό παράθυρο στην γνώση. Πώς κληρονομούνται στο κάθε εμβρυϊκό κύτταρο οι εντολές για την εξέλιξή του; Τι πάει στραβά κάποιες φορές και έχουμε τερατώδεις παραμορφώσεις και πού εμφωλεύουν άραγε οι αιτίες των ασθενειών; Θα επιτύχουν οι προσπάθειες για τη δημιουργία ανταλλακτικών ανθρώπινων οργάνων από βλαστο-κύτταρα;
Σήμερα το κάποτε ένα και μεγάλο ερωτηματικό της ζωής των ανθρώπων και όλων των έμβιων όντων έχει κι αυτό διασπαστεί σε αμέτρητα μικρά ερωτήματα που αναζητούν απαντήσεις σταθερές και με συνάφεια μεταξύ τους.

Οι νευροεπιστήμονες πασχίζουν και προχωρούν. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος και οι λειτουργίες του σε συνδυασμό με το όλο νευρικό και το ορμονικό σύστημα του οργανισμού αποκρυπτογραφούνται συνεχώς (αν και με βραδύτερο ρυθμό). Δεν είναι πολύ μακριά η εποχή που τα ευρήματα αυτών των ερευνών θα δέσουν πιο σφιχτά με συναφείς επιστήμες του ανθρώπου, που μελετούν την ατομική συμπεριφορά και την κοινωνική και πολιτική υπόσταση του ανθρώπου.
Στις επόμενες τρεις με τέσσερις γενιές ο όγκος των συσσωρευμένων επιστημονικών γνώσεων θα είναι αφάνταστος για τους σημερινούς επιστήμονες.Αλλά και ο μέσος μορφωμένος άνθρωπος τότε θα χρειάζεται να κατέχει έναν επίσης υψηλό όγκο  εγκυκλοπαιδικών γνώσεων.
Τότε, ακόμη περισσότερο, θα νοιώσουν οι άνθρωποι, αλλά και σήμερα και εμείς ακόμη, μπορούμε να νοιώθουμε πιο δυνατά τη συγκίνηση και το δέος των λόγων του υμνωδού που λέει:
«Μέγας είσαι Κύριε και κανείς ανθρώπινος λόγος δεν επαρκεί για να υμνήσει τα θαυμαστά σου δημιουργήματα».
Το ανθρώπινο μυαλό των σύγχρονων φιλοσόφων και των επιστημολόγων όταν παράλληλα με την έρευνα προσπαθεί να διαλογιστεί για τις συσχετίσεις του άπειρα μεγάλου σύμπαντος (μακρόκοσμος) με το απειροελάχιστο σύμπαν (μικρόκοσμος των ατόμων) αλλά και με το σύμπαν των έμβιων γήινων όντων ή των πιθανών εξωγήινων όντων, σταματάει και πάλλεται από την ίδια συγκίνηση των λόγων του πιο πάνω ύμνου που συμπυκνώνει όλους τους δοξαστικούς ύμνους.
Άσχετα από το αν κανείς μπορεί να πιστεύει ή όχι στην ύπαρξη του Υπέρτατου Δημιουργού των πάντων, το δέος όταν στέκεται στοχαστικά μπροστά στην Όλη Δημιουργία είναι το ίδιο. Είναι το ίδιο δέος που νιώθει ο μαθητής στο Πλανητάριο ή ο βοσκός στον Ψηλορείτη.
Αυτό το δέος όμως είναι λυτρωτικό για όλους πιστούς και μη πιστούς. Είναι το Δώρο Του για όλους.
Για κάποιους μπορεί να λειτουργεί λυτρωτικά μέσα από την ένθεη παρηγοριά της Πίστης στην ύπαρξη του ενός Υπέρτατου Πατέρα. Για όλους όμως ανεξαιρέτως το δέος αυτό, μπροστά στα σύμπαντα, απελευθερώνει από το αρχέγονο δέος μπροστά στον θάνατο.
Διότι αρκεί να αναλογιζόμαστε πως ο καθένας μας αποτελεί ένα μικρό ολόκληρο σύμπαν μέσα στο όλο σύμπαν.
Στο απύθμενο βάθος των πυρήνων των ατόμων της ύλης, που συγκροτεί τον οργανισμό μας, είναι εγκλωβισμένες αλλά ζωντανές οι ίδιες δυνάμεις και οι ίδιοι φυσικοί νόμοι που συγκροτούν ύλη κι ενέργεια σ’ ολόκληρο το σύμπαν.
Αλλά επιπλέον αυτών, η οργανική ύλη και οι διάφορες μορφές ενέργειας που συγκροτούν κάθε έναν ανθρώπινο οργανισμό και κάθε άλλο έμβιο ον, διέπονται θαυμαστά από ένα άλλο πολυπλοκότερο πλέγμα συγκρότησης που χαρακτηρίζει γενικά αυτό που αποκαλούμε ζωή, σε σχέση με την υπόλοιπη ύλη που δεν έχει ζωή.
Είμαστε δηλαδή, ύλη και ενέργεια αλλά με «πνοή ζωής».

Όμως το ανθρώπινο δράμα πηγάζει και εδράζεται στο επόμενο ανώτερο επίπεδο της συγκρότησης των ανθρώπινων όντων.
Αυτό το επίπεδο είναι η νόηση γενικά, η λογική σκέψη, τα συναισθήματα, οι ικανότητες για κρίση, η βούληση για λήψη αποφάσεων, η αντίληψη του περιβάλλοντος, η διάκριση του έξω κόσμου από τον εσωτερικό μας κόσμο, η συνείδηση του εγώ και η συνείδηση της εξάρτησης καθενός μας από τον άλλον και από Τον Δημιουργό.
Είναι το επίπεδο των ψυχικών / πνευματικών λειτουργιών που δημιουργούν και συγκρατούν και ανυψώνουν το πλέγμα των ανθρώπινων και κοινωνικών σχέσεων. Είναι η στιγμή που γεννιέται η ηθική και οι κανόνες της συμβίωσης, σαν μια απέλπιδα προσπάθεια να τιθασευτεί η σύγκρουση και ο πόλεμος. Είναι τότε που ξεπηδάει η θυσία για το καλό και την πρόοδο και η αυτοθυσία για τον άλλον.

Είναι εκείνες οι στιγμές της πορείας μας,  που καλούμαστε να διαχειριστούμε τα ένστικτα, τις φυσιολογικές ορμές, τις παρορμήσεις μας και κάθε ζωική έκρηξη. Είναι τότε που πρέπει να συνυπολογίσουμε τις συνέπειες κάθε πράξης μας και να προβλέψουμε το ορθότερο για ό,τι επακολουθήσει.
Είναι εκείνες οι στιγμές που κορυφώνεται το ανθρώπινο δράμα, όταν καλούμαστε από τον Υπέρτατο Νόμο, που ισχύει μόνον στα ανθρώπινα όντα, δηλαδή
να σηκωθούμε στα δυο μας πόδια,
να νοιώσουμε τη διαφορά με το υπόλοιπο σύμπαν
και να απελευθερώσουμε τη «δύναμη της Αγάπης».
Σ’ αυτή τη δύναμη είτε την ανακαλύψαμε από ανάγκη όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι είτε μας δόθηκε στις στιγμές της Δημιουργίας όπως πιστεύουμε άλλοι, σ’ αυτήν την δύναμη μόνον μπορούμε να βασιστούμε και να πιστέψουμε.
Η Αγάπη ελευθερώνει από τα ανθρώπινα πάθη, τους φόβους, τις αγωνίες, τα διλήμματα, τις συγκρούσεις και τα αδιέξοδα.

Όλα γύρω μας γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν. Τίποτε δεν μένει στάσιμο «τα πάντα μεταβάλλονται».
Εμείς οι άνθρωποι όμως, στο ενδιάμεσο της βιολογικής μας γέννησης και του βιολογικού μας θανάτου, όχι μόνον ζούμε ως έμβια όντα αλλά κυρίως πάσχουμε ως κοινωνικά όντα.
Πονούμε, κοπιάζουμε, γεννάμε ανθρώπους, αδικούμε και αδικούμαστε, χαιρόμαστε, τραγουδάμε, υμνούμε, πέφτουμε και ξανασηκωνόμαστε. Ζούμε την κόλαση του φόβου, της ανασφάλειας, του μίσους και της απελπισίας αλλά ζούμε και τον παράδεισο της αγάπης.
Όλα αυτά που βιώνουμε ο καθένας στη προσωπική του ιστορία, τα βιώνουμε γνωρίζοντας ωστόσο ότι στην πορεία αυτή υπάρχει ένα τέλος ή μια στροφή  . . . Όλοι οι άνθρωποι γνωρίζουμε πως το μόνο βέβαιο μπροστά μας είναι ο βιολογικός θάνατος κι η υλική αποσύνθεση που τον ακολουθεί. Πολλοί νομίζουν ότι αυτή η υπαρξιακή αγωνία, ο φόβος για το βιολογικό τέλος και τα ερωτήματα για τις αιτίες της γέννησής μας, για τον σκοπό και την πορεία της ζωής μας είναι υπόθεση των ποιητών και των φιλοσόφων.
Όμως δεν είναι έτσι. Διότι τελικά στο βάθος όλων των κοσμοθεωριών, των ιδεολογιών και των ανθρωπιστικών επιστημών αναδεικνύεται πως, πίσω απ’ όλες τις εσώτερες ψυχολογικές συγκρούσεις όλων των ανθρώπων, περιμένουν τα ερωτήματα για την ύπαρξή μας και οι ποικίλες απαντήσεις που δόθηκαν σε αυτά, με τη σχετική επιτυχία ή αποτυχία των απαντήσεων αυτών στο να μας δώσουν στέρεες απαντήσεις και πρακτικά εφαρμόσιμες λύσεις.
Τελικά και το πώς απαντάει ή απάντησε ο καθένας μας στα ερωτήματα αυτά αλλά και το κριτήριο των έργων και λόγων καθενός και τέλος η αποτίμηση της ζωής που ζει ή έζησε είναι η Αγάπη.
Η Αγάπη κρίνει τον επίγειο βίο μας κάθε στιγμή και κρίνει επίσης εκ των προτέρων και το τέλος μας πριν αυτό επέλθει. Από την Αγάπη εξαρτάται αν το βιολογικό τέλος είναι τέλος του δρόμου ή μια τελική στροφή του.

Είμαστε όντα μέσα στην ιστορία. Είμαστε ως ένα βαθμό αποτελέσματα της ιστορίας αλλά ταυτόχρονα εμείς δημιουργούμε την ιστορία. Κάθε μέρα ξεκινάμε τη ζωή μας κουβαλώντας όλες τις προηγούμενες εμπειρίες που ζήσαμε, αλλά κι όλες αυτές που έζησαν οι γονείς μας, οι πρόγονοί μας κι όλη η ανθρωπότητα. Κάθε μέρα κληρονομούμε βιολογικά, κοινωνικά και ψυχολογικά τις ατέλειες, τις αδυναμίες, τα λάθη, τις αποτυχίες και τις αμαρτίες του παρελθόντος και των προγόνων μας. Αλλά κληρονομούμε και τις επιτυχίες τους και τους θριάμβους και την δόξα και τα μεγάλα και μικρά κατορθώματά τους. Όλα τους τα τάλαντα και όλα τους τα κουσούρια.
Κάθε μέρα ένας σταυρός μας περιμένει να τον σηκώσουμε και να πορευτούμε δακρύζοντας και ματώνοντας αλλά και γελώντας και τραγουδώντας.
Κάθε μέρα που ζούμε, ο καθένας μας γεννιέται και πεθαίνει έτσι όπως ολόκληρο το σύμπαν, έτσι όπως κι ο μικρός ανοιξιάτικος κήπος. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τους φυσικούς νόμους και τις βιολογικές διεργασίες. Είμαστε καθημερινά δέσμιοι όλων αυτών των νόμων όπως όλο το σύμπαν.

Υπάρχει όμως για τον καθένα μας ο Απελευθερωτικός νόμος της αρμονικής συμβίωσης με τους άλλους γύρω μας, με τον φυσικό κόσμο και με την Αλήθεια της Δημιουργίας
Είναι ο Νόμος της Αγάπης, είναι ο νόμος
  • που ελευθερώνει από τα δεσμά των φυσικών και κοινωνικών νόμων,
  • που ελευθερώνει από την αγωνία της νομοτέλειας του βιολογικού θανάτου,
  • που ελευθερώνει από τον καθημερινό θάνατο των παθών και των λαθών.
Είναι η Αγάπη μόνον, που φέρνει κάθε στιγμή και μιαν Ανάσταση,
είναι η ίδια η Αγάπη η Ανάσταση για τον καθένα.
Eύχομαι στον καθένα σας ολόθερμα : Καλή Ανάσταση.

Νίκος Νημάς
Δημοσιευμένο τον Απρίλιο του 2006
Στην εφημερίδα Επαγγελματίας και Καταναλωτής.

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Η τέχνη της Αγάπης

Η αγάπη δεν είναι βασικά μια σχέση προς ένα ιδιαίτερο άτομο.

Είναι μια στάση,
ένας προσανατολισμός του χαρακτήρα
που καθορίζει τη σχέση ενός ατόμου
προς τον κόσμο σαν σύνολο
κι όχι προς ένα “αντικείμενο” αγάπης.



Αν ένα άτομο αγαπά μόνο ένα άλλο άτομο κι είναι αδιάφορο προς τους άλλους συνανθρώπους του, η αγάπη του δεν είναι ακριβώς αγάπη αλλά μια συμβιωτική προσκόλληση ή ένας διογκωμένος εγωισμός.

Ωστόσο, οι πιο πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως η αγάπη είναι το αντικείμενο κι όχι η ψυχική ικανότητα.

Στην πραγματικότητα φτάνουν στο σημείο να πιστεύουν ότι: όταν δεν αγαπάνε κανέναν άλλον παρά μόνο το “αγαπημένο” πρόσωπο, αυτό είναι μια απόδειξη της έντασης της αγάπης τους ....

Αν πραγματικά αγαπώ έναν άνθρωπο, αγαπώ όλους τους ανθρώπους, αγαπώ τον κόσμο, αγαπώ τη ζωή.

Αν μπορώ να πω σε κάποιον άλλον ''σ' αγαπώ'', πρέπει να είμαι ικανός να πω ''αγαπώ σε σένα όλους, αγαπώ μέσα από σένα όλο τον κόσμο, αγαπώ σε σένα και τον εαυτό μου''.

Λέγοντας ωστόσο ότι η αγάπη είναι ένας προσανατολισμός που αναφέρεται σ' όλους και όχι στον ένα, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στις διάφορες μορφές της αγάπης....''

Εριχ Φρομ- ''Η τέχνη της αγάπης''
------------------------------
Ένα βιβλίο που μου χάρισε στα 18 μου χρόνια την τέχνη
να ξαναβρίσκω την ισορροπία μου και τον εαυτό μου
όποτε οι τρικυμίες με ρίχνανε σε κάποια ξέρα.
Το συνιστώ και σας προτρέπω να το διαβάσετε.

Η αγάπη υπάρχει μέσα μας σαν ψυχική ροπή συνεισφοράς
πριν εμφανιστεί αντικείμενο αγάπης.

Νίκος Νημάς.

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Ένα "φορμάτ" είναι ρε παιδιά !

του Γιάννη Μακριδάκη.

Δέκα γενιές μαστόροι πίσω μου κι εγώ γίνηκα καλαμαράς. Ούτε καν καλαμαράς, κουμπιά πατούσα όλη μέρα.

Φύγε από τη γη, από τη φτώχεια, να πας να γίνεις καπετάνιος, έλεγε ο συχωρεμένος ο παππούς μου στον γιο του, τον πατέρα μου, σήκω φύγε από το χωριό, να μπαρκάρεις, να βγάλεις χρήμα μπόλικο, να κάμεις κι ένα σπίτι καλό στην πολιτεία, να μη φας τη ζωή σου απάνω στα βουνά όπως εγώ, βλέπεις τι τραβώ για να σας θρέψω.

Και πήγε κι έγινε καπετάνιος. Και έβγαλε όλη τη ζωή του μες στη θάλασσα, μα έκαμε σπίτι καλό και είχε άνεση οικονομική, έκαμε και παιδιά, και όχι μόνο τα 'θρεψε μα τους κουβαλούσε κι όλα τα καλά, τα πιο σύγχρονα επιτεύγματα της τεχνολογίας. Ιδίως σαν ξεμπαρκάριζε από Ιαπωνία ή Σιγκαπούρη.

Να πας να σπουδάσεις, μου λεγε εμένα, να γίνεις άνθρωπος, να μην καταντήσεις σαν κι εμένα, μακριά από τη θάλασσα, μακριά, να μάθεις μια επιστήμη και να 'χεις δουλειά στεριανή καλή, να βλέπεις τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου κάθε μέρα, όχι όπως εγώ, μία φορά στον χρόνο, έτσι μου λεγε. Και πήγα κι εγώ και σπούδασα. Έγινα προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών. ΚΙ έπιασα ύστερα δουλειά σε εταιρία μεγάλη.

Μακριά από τη γη ο ένας, μακριά από τη θάλασσα ο άλλος, να η κατάντια μου.

Δεν το είχα καταλάβει διόλου στο ξεκίνημα, αλλιώς μού είχανε περάσει τη ζωή μες στον σκληρό μου δίσκο βλέπεις. Μα ύστερα από δυο χρόνια δουλειάς, με καλές αποδοχές δε λέω, αλλά νύχτα με νύχτα στο γραφείο μπροστά στην οθόνη, απόκαμα. Τα 'βαλα κάτω ένα βράδυ. Σκλάβος ένιωθα.

Νοικιασμένος στην επιχείρηση, με άδεια ένα μήνα κάθε χρόνο σαν φυλακισμένος. Δίχως να έχω χρόνο προσωπικό για να ασκώ ούτε την τέχνη μου τη ζωγραφική που μ' άρεσε από μικρό παιδί κι όταν έλεγα πως θα γίνω ζωγράφος άστραφτε και βροντούσε ο πατέρας και μου λεγε πως θα πεθάνω στην ψάθα σαν όλους τους. Και πως να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά, σκέφτηκα, να τα βλέπεις πότε; Τη νύχτα που θα κοιμούνται;

Έκατσα λοιπόν τότε, στα εικοσιεφτά μου χρόνια, το θυμάμαι σαν τώρα που 'μαι σαράντα, και το λογάριασα το πράγμα σαν μορφωμένος και γραμματιζούμενος που είχα γίνει πια. Και κατέληξα πως όσα και να βγάζω κάθε μήνα, το βιολί αυτό δεν με συμφέρει. Δεν συμφέρει γενικώς. Ποιος και με πόσα θα μου ξεπληρώσει εμένα τη ζωή που δεν ζω επειδή νοίκιασα το τομάρι μου, έστω και με όρους ευνοϊκούς, για να βγάζω λεφτά;

Λεφτά που είμαι αναγκασμένος να τα δίνω πίσω από κει που τα πήρα, έτσι ώστε να αγοράζω την τροφή, τη διασκέδαση και τη ζωή μου όλη;
Ποιος θα μου ξεπληρώσει τη χαμένη μου ελευθερία, τον πρωινό μου ύπνο που πάει χαράμι, τις νύχτες μου που σέρνομαι και δεν είμαι εις θέση ούτε να μιλήσω σε άνθρωπο μονάχα αποβλακώνομαι με τις ώρες μπροστά στην τηλεόραση και βλέπω διαφημίσεις, τις ώρες της μιας και μοναδικής ζωής μου που περνάνε μπρος σε μια οθόνη υπολογιστή;

Να πάω να νοικιαστώ αλλού, σκέφτηκα στην αρχή άτολμα. Με λιγότερη δουλειά και λιγότερες αποδοχές. Πάλι δεν με συμφέρει διότι θα χάσω κι αυτά που έμαθα να έχω, και πάλι δέσμιος θα μαι. Να μπω στο δημόσιο, ψέλλισα κατόπιν. Είναι κι αυτό μια πρόταση. Μόνιμος ο εκμισθωτής μου, δίχως πολλές πολλές απαιτήσεις και με νοίκι σταθερό βρέξει χιονίσει. Μα γιατί; Υπάρχει κάνας λόγος; Αφού όσα και να με πληρώνουν, εγώ τους τα επιστρέφω, είτε για τις ανάγκες μου είτε για τις επιθυμίες, που τις πιο πολλές από αυτές μού τις δημιουργούν οι ίδιοι για να μου τα πάρουν πίσω.

Κατέληξα λοιπόν πως δεν συμφέρει να δουλεύεις για να ζήσεις. Δεν συμφέρει καθόλου. Είναι η πιο οφθαλμοφανώς ασύμφορη συμφωνία την οποίαν όμως, παραδόξως, συνάπτουν με περισσή ευκολία στην ζωή τους οι άνθρωποι γύρω μου διότι έτσι τους μάθανε οι μεγαλύτεροί τους, αυτά τους περάσανε μες στον σκληρό τους δίσκο ως βασικά δεδομένα. Κι ύστερα γκρινιάζουν και περνούν μια ζωή μίζερη ακόμα κι αν, λένε, πως τους αρέσει και τους γεμίζει η δουλειά που κάνουνε. Βαυκαλίζονται κι εγώ τους θεωρούσα ευτυχείς όσους, λίγους, τέτοιους γνώριζα. Το πήρα χαμπάρι κι αυτό κατόπιν. Σαν τα παράτησα όλα.

Σαν πήγα στον προϊστάμενο και παραιτήθηκα, μάζεψα ένα πρωί τα υπάρχοντά μου κι έφυγα, γύρισα πίσω δυο γενιές, να ξαναζήσω στο παλιό κι ερειπωμένο σχεδόν σπίτι του παππού μου στο χωριό. Όλοι μου λέγανε τότε πως είμαι τυχερός που έφυγα από την πόλη. Μα που την είδανε την τύχη; Αφού κάθισα και σκέφτηκα. Τα πήρα από την αρχή και είδα πως το σύστημά μου είχε κολλήσει και πήγαινε ντουγρού προς το αδιέξοδο.

Το πήρα απόφαση κι έκανα ένα μεγαλοπρεπές φορμάτ.

Ξέρω από υπολογιστές, ευτυχώς. Κράτησα ό,τι πληροφορία θα μπορούσε να μου φανεί χρήσιμη απ' όσες είχα αποθηκεύσει στον σκληρό μου μέχρι εκείνη τη στιγμή, πάτησα το κουμπί κι εξαφάνισα το σύστημα που με είχε γαλουχήσει. Ύστερα εγκατέστησα ένα καινούριο. Δηλαδή το παλαιότερο, εκείνο που είχε ο παππούς μου, αλλά με βελτιώσεις σύγχρονες. Και βρήκα την υγειά μου.

Μονάχα ο πατέρας μου πήγε να σκάσει. Είδα κι έπαθα να σε σπουδάσω, να πας μπροστά στη ζωή σου κι εσύ τα παρατάς όλα και γυρίζεις πίσω; Αντί να προοδεύεις γίνεσαι οπισθοδρομικός; Τι θα πει ο κόσμος; Μάλλον αυτό τον ένοιαξε περισσότερο.

Εγώ όμως δεν άκουγα τίποτα απ' αυτά. Εϊχα κάνει πλέον το φορμάτ και όσα έλεγε δεν μου ήταν πληροφορίες αναγνωρίσιμες πια. Κι έφυγα.

Πήγα και βρήκα την υγειά μου και τη λευτεριά μου. Βρήκα και τους σπόρους που φύτευε στους κήπους ο παππούς και τους φύλαγε μέσα σ' ένα ντουλάπι ξύλινο στον βορινό τοίχο.

Κι απελευθερώθηκα από τη νοικιασμένη εργασία, άρχισα να ζω παράλληλα με την οργανωμένη κοινωνία, σαν πουλί, σαν Κότσυφας, σε ένα άλλο σύμπαν, πιο αληθινό, που έχει ελάχιστα σημεία τομής με το προηγούμενο που ζούσα ως άτομο.

Δεν περιμένω πια να μου δώσουνε χαρτιά κάθε τέλος του μήνα για να πάω να τα κάνω τρόφιμα, ποτά και θεάματα. Έχω τα πάντα. Το τραπέζι μου χειμώνα καλοκαίρι γεμάτο, το κελάρι φίσκα, τα θεάματα και τα ακούσματα κάθε μέρα σ' όλη την πλάση γύρω μου μοναδικά κι ανεπανάληπτα. Άσε που, από τότε που επέστρεψα, ξεκίνησα και να ζωγραφίζω. Λευτερώθηκε η ψυχή μου, βρήκε τον δρόμο της. Και κατεβαίνω μια φορά στο τόσο στην πόλη και τα κάνω έκθεση τα έργα μου. Βγάζω ένα χαρτζιλίκι απ' αυτά για να πληρώνω όσα, ελάχιστα πια, με συνδέουνε ακόμα με τον "πολιτισμό".

Και ξαφνικά τσουπ, δεκατόσα χρόνια μετά, να η οικονομική κρίση.
Τώρα την είδες ρε πατέρα; Το αδιέξοδο που με τάιζες τόσα χρόνια και μάλιστα με το ιδρώτα σου μέσα στους σκυλοπνίχτες που μπαρκάριζες, δεν το είχες πάρει χαμπάρι ποτέ;

Τώρα μου λένε, κι ο πατέρας μου μαζί με όλους, πως έκανα την πιο καλή κίνηση τότε που έφυγα κι επέστρεψα στη γη. Και πως είμαι πολύ τυχερός που το είδα και πιο πολύ που το τόλμησα. Μα πάλι τυχερός; Πάλι στην τύχη τα ρίχνουνε όλα; Γι αυτό ίσως κάθονται ατάραχοι και βλέπουνε την καταστροφή να έρχεται.

Δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό το κακό που συμβαίνει στους ανθρώπους.
Ένα φορμάτ είναι ρε παιδιά, μονάχα ένα φορμάτ.


Κότσυφας
πρώην προγραμματιστής H/Y

Για την αντιγραφή
Γιάννης Μακριδάκης

Δημοσιεύθηκε στο tvxs
http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/ena-format-einai-re-paidia-toy-gianni-makridaki

Σχόλιο δικό μου:
Ένα format στον δίσκο μας κι ύστερα επανεγγραφή.
Ο καθένας τη δική του.
Προϋποθέτει βέβαια να την έχουμε ψυλιαστεί τη φάκα που βρισκόμαστε
και να έχουμε σχεδιάσει το νέο λογισμικό που θα εγγράψουμε.

Μπορεί να μην περιλαμβάνει αγροτική ζωή
αλλά να βασίζεται σε κάποιο άλλο σενάριο,

το σενάριο της δικής μας ζωής που αυτή τη φορά
θα το έχουμε γράψει όλο εμείς.


Νίκος Νημάς

Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω . . .

“Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
κι αν με γυρέψετε είμαι ακόμα στην αλάνα
ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
μη με μαζεύεις απ' το δρόμο ακόμα μάνα.”

Άνω Ελευσίνα ή Συνοικισμός Προσφύγων. Αρχές δεκαετίας του 60.

"Μη με μαζεύεις απ΄το δρόμο ακόμα μάνα . . ."

Ποτέ δεν τις χορτάσαμε τις αλάνες . . . οι φωνές των μανάδων ακόμη στα αυτιά μας: Γιάαααανήηηηη . . . Κώωωωωστάααααα . . . Νίιικοοοοο . . .
. . . και το ξύλο το τρώγαμε σε κοινή θέα όλων. Όταν τις έτρωγε ο φίλος μας τρομοκρατημένοι αναλογιζόμασταν αν μετά είναι και η σειρά μας ή παρηγορούμασταν που η δική μας μάνα δέρνει κάπως διαφορετικά – οι ψυχολόγοι δεν είχαν πάρει ακόμη τα πτυχία τους και δεν υπήρχε τηλεόραση για να τους δώσει βήμα νουθεσίας των γονιών μας.
Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε το χαμένο τελευταίο κρίσιμο δεκάλεπτο του αγώνα, που μας μάζεψε η μάνα μας και χάσαμε τους πανηγυρισμούς της ομάδας μας.

Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τις τούμπες και τις ξάπλες στο γρασίδι της αλάνας την άνοιξη – η μυρωδιά της πρασινάδας ακόμη στα ρουθούνια μου.


Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε την απειλητική εισβολή της "συμμορίας" από την παραπέρα γειτονιά, τα ματωμένα γόνατα, την παλαίστρα για να κάνουν χάζι στοιχηματίζοντας τα μεγαλύτερα παιδιά, το στακαμάν και τις εξορμήσεις με τα ποδήλατα σε αλάνες άλλων συνοικιών . . . ή έξω από εκείνα τα σπίτια που μεγάλωνε εκείνη που έκανε την καρδιά μας να χτυπά παράξενα.

Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τον χαρταετό που καμαρώναμε στητό και ακλόνητο σαν κουκκίδα στο γαλάζιο, ώσπου ήλθε ο άλλος μπόμπιρας να μας μπλέξει τον δικό του, να κρεμάσει τον δικό μας και να τον δούμε να καταρρέει τόσο άδοξα.

Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τα κουτιά με την ασετιλίνη να εκρήγνυνται και τινάζονται στα ύψη, το σύρμα για τα πιάτα που το δέναμε στον σπάγκο και το ανάβαμε και το στριφογυρίζαμε τη νύχτα σαν βεγγαλικό, τα τουβλάκια λάσπη που ξεραίναμε στον ήλιο, την πετρωμένη άμμο της διπλανής οικοδομής όπου σκαλίζαμε σπηλιές και βάζαμε στρατιωτάκια να πολεμούν, το κρυφτό τα καλοκαιρινά βράδια - που θα βρω μια γωνιά να λουφάξω στενά με την γειτονοπούλα ?

Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τον γέρο με την τάβλα και τον πολίτικο χαλβά, τον τυροπιτά και τους παγωτατζήδες με τα τρίκυκλα ποδήλατα, τους γύφτους με το ντέφι και τις μαΐμούδες τους ντυμένες νυφούλες και το πιο φοβερό, την αρκούδα με το φίμωτρο που υπέμενε στωικά την τύχη της. Μαζευόμασταν γύρω τους με λαχτάρα και νιώθαμε κάτι σαν να μας τιμούσαν που δεν παρέκαμπταν τη δική μας γειτονιά.


Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τον νερουλά με το κάρο και το βυτίο – μισή δραχμή η στάμνα κι αυτή χρεωμένη μερικές φορές – τον γαλατά αργά το απόγευμα, τον γανωματή, τον καρεκλά που επισκεύαζε τις ψάθινες καρέκλες.

Η κάθε μας μέρα περιελάμβανε πολλά τέτοια τελετουργικά υποδοχής πλανόδιων.

Η κάθε μέρα μας ήταν γεμάτη με περιστατικά στον δρόμο και δεν θέλαμε να τελειώσει ποτέ. . .

γι αυτό σου λέω ακόμη και σήμερα στα όνειρά μου μάνα:
“μη με μαζεύεις απ' το δρόμο ακόμα μάνα.”


Νίκος Νημάς - Φλεβάρης 2012
μια πρώτη απόπειρα να ανασύρω μνήμες και εικόνες μια άλλης πατριδογνωσίας.

Ίσως εκεί ανακαλύψω περισσότερα θαμμένα στη λήθη διαμάντια ενός άλλου κόσμου που μύριζε ιδρώτα, σκόνη και κρασί, που εξέπεμπε όμως ΑΞΙΕΣ και ΑΡΧΕΣ

αφορμή το παρακάτω: Ζιγκ Ζαγκ - Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω 

Δεν μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα.

άρθρο της Χριστίνας Ταχιάου.

Η συνειδητοποίηση ήρθε πριν λίγα χρόνια και με βάρεσε σα χαστούκι: κατάλαβα ότι δε μ’ αρέσει η Ελλάδα. Τόσο απλά.

Το χειρότερο, όμως, δεν ήταν αυτό. Το χειρότερο ήταν όταν κατάλαβα ότι δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσω να αλλάξω κάποια από αυτά που θεωρούσα κακώς κείμενα: κατάλαβα ότι η Ελλάδα αρέσει στους Έλληνες. Άρα, το λάθος είμαι εγώ.

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν νιώθω καν Ελληνίδα τέτοιας Ελλάδας. Ποια Ελλάδα να υπερασπιστώ και με ποια Ελλάδα να ταυτιστώ;

Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να δίνει φακελάκι;

Με την Ελλάδα που κυκλοφορεί στο δρόμο λες και είναι μόνη της;
Με την Ελλάδα που λατρεύει τα 100 ντεσιμπέλ;
Με την Ελλάδα που φυσάει τον καπνό της στα μούτρα του απέναντι;

Με την Ελλάδα που παραβιάζει όποιο νόμο γουστάρει;
Με την Ελλάδα που δικαιολογεί την παρανομία;
Με την Ελλάδα που νιώθει ανώτερη από τους «ξένους»;
Με την Ελλάδα που καμαρώνει επειδή κατασκεύασε κάτι ελεεινής ασχήμιας χωριά;
Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να απλώνει ξαπλώστρες στις άλλοτε πανέμορφες παραλίες;
Με την Ελλάδα που θεωρεί φυσιολογικό να πηγαίνει σε απίθανης αρπαχτής κλαμπ και καφέ και να παρακαλάει κάτι άθλιους φουσκωτούς τύπους της νύχτας να μη φάει πόρτα;
Με την Ελλάδα που πιστεύει ότι δεν μπορεί να διοριστεί χωρίς μέσο;
Με την Ελλάδα που φιλάει κατουρημένες ποδιές για να κάνει τη δουλειά της;
Με την Ελλάδα που θεωρεί λογικό να πληρώνει ένα κάρο λεφτά σε μπουζούκια και μπαρ και μετά να οδηγεί μεθυσμένη;
Με την Ελλάδα που πιστεύει «Και τι έγινε που έπιασαν τους Καραμπέρηδες; Αυτοί είναι το πρόβλημα;»;
Με την Ελλάδα που απαιτεί να «φέρουν πίσω τα κλεμμένα» αλλά εξαιρεί τον εαυτό της από την επιστροφή;
Με την Ελλάδα που διεκδικεί το δικαίωμά της να εξακολουθήσει να λειτουργεί κουτοπόνηρα;
Με την Ελλάδα που πάσχει από έλλειψη φιλοδοξίας;

Όχι, δεν είμαι αγία. Όλα τα παραπάνω, τα απορρίπτει ο «ενήλικος» εαυτός μου. Ο «ανήλικος», έχει υπάρξει μέρος αυτού που τώρα απορρίπτω. Ίσως γι αυτό ενοχλούμαι τόσο πολύ τώρα. Το θέμα είναι ότι ο «ενήλικος» έχει περάσει στο άλλο άκρο. Θέλει τάξη, ησυχία, τυπικότητα κι αξιοκρατία.

Για μένα, η κρίση υπάρχει εδώ και χρόνια. Και δεν εννοώ την οικονομική, εννοώ την αισθητική, πολιτιστική, αξιακή κρίση.

Η οικονομική κρίση δεν με εξέπληξε καθόλου. Αντίθετα, με εξέπληξε το γεγονός ότι τόσοι έξυπνοι άνθρωποι εξεπλάγησαν.

Την πρώτη φορά που είδα τη διαφήμιση με τον «ομορφάντραμου» ένιωσα ένα κρύο χέρι να μου σφίγγει το κεφάλι. Το ίδιο είχα νιώσει κι όταν είδα τις διαφημίσεις με την «αγαπούλα την κουκούλα» και «τη φουκαριάρα τη μάνα μου».


Είναι οι διαφημίσεις που συμβολίζουν την Ελλάδα που δε μ’ αρέσει. Την Ελλάδα του γηπέδου, του βρώμικου, της φοροδιαφυγής, του μέσου, της διαφθοράς, του ψυχοπονιάρη, του τεμπέλη, του λαθραίου, του καταφερτζή, του αναίσθητου, του Ελληνάρα. Το χειρότερο είναι ότι όλοι, μικροί – μεγάλοι, απ΄ όλα τα στρώματα της κοινωνίας, γελάνε με τις διαφημίσεις αυτές. Το χαίρονται, ρε παιδάκι μου.

Φρικάρω. Φρικάρω με τις διαφημίσεις και με τη συνεχή αναπαραγωγή τους. Νιώθω ένα τσίμπημα δυστυχίας όποτε ακούω τη λέξη «ομορφάντρα μου». Μου έρχεται στο νου και η εικόνα: ασπρόμαυρη Ελλάδα, κοντοί κι άσχημοι άντρες, τσίκνα, βρωμιά ιδρώτα στο γήπεδο, λίπη και λίγδες.

Όταν ακούω τη φράση «τι βάζω μέσα; Τη μάνα μου και τον πατέρα μου βάζω μέσα!» μου έρχεται στο νου ένα φέρετρο σκεπασμένο με την ελληνική σημαία.

«Γιατί όμως πιστεύεις ότι έχουν τόση απήχηση αυτές οι διαφημίσεις;» με ρώτησε η φίλη μου.

Μα, επειδή, ο Έλληνας σε αυτήν ακριβώς την Ελλάδα νιώθει άνετα.
Στην Ελλάδα της αγαπούλας, του ομορφάντρα μου
και της φουκαριάρας της μάνας του.
Στην Ελλάδα της δραχμής . . .


Της δημοσιογράφου Χριστίνας Ταχιάου από το protagon.gr στις 4-2-2012
πηγή http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=12309


Δικό μου σχόλιο:
Αν θα πιστέψουμε στο γκρέμισμα του σκιάχτρου της Ψωροκώσταινας,
θα βρούμε σαν λαός τον δρόμο μας για την Ελλάδα υπόδειγμα, την Ελλάδα που φώτισε τα σκότη.
Νίκος Νημάς


Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Πώς Χάνονται οι Αξίες μιας Κοινωνίας και πώς Βρίσκονται ξανά

άρθρο του Σπύρου Γούναρη - καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών
στο ιστολόγιο του Κύκλου των Χαμένων Αξιών, τον Ιούλιο του 2010.

1ο Μέρος
Ακούω τελευταίως όλο και περισσότερο κόσμο, ανώνυμο αλλά και επώνυμο, να συζητά για τα καλά της οικονομικής κρίσης: επιστροφή στις αληθινές αξίες της ζωής, εκ νέου ανεύρεση της χαράς της οικογένειας και των ανθρώπινων επαφών και πολλά καλά ακόμα που προκύπτουν εξ' αιτίας της πεποίθησης ότι καταναλώνοντας λιγότερα γινόμαστε τελικά καλύτεροι άνθρωποι.
Φυσικά όλα αυτά είναι απλώς σαχλαμάρες που λέγονται από όσους έχασαν αλλά όχι τόσο πολύ. Δεν έμειναν άνεργοι στα σαράντα τους και χωρίς εμφανείς προοπτικές εργασίας. Δεν έφτασαν στον σημείο να μην μπορούν πλέον να καλύψουν υποχρεώσεις που ανέλαβαν τα προηγούμενα χρόνια και που σήμερα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν ή να καταργήσουν, όπως για παράδειγμα ένα στεγαστικό δάνειο.
Όχι! Όσοι αντιμετωπίζουν έτσι την οικονομική κρίση βρίσκονται περίπου σε μια κατάσταση που τους επιτρέπει να συνεχίσουν σχετικά άνετα τη ζωή τους ελαττώνοντας κάπως για παράδειγμα τις εξόδους τους ή μειώνοντας μερικές ημέρες τις διακοπές τους. Μικρές θυσίες δηλαδή οι οποίες, ευτυχώς, αφορούν ακόμα ένα μεγάλο, το μεγαλύτερο, μέρος του πληθυσμού. Οι άλλοι, ευτυχώς προς το παρών οι λιγότεροι, που η κρίση τους αγγίζει ριζικά και καταστροφικά στη ζωή τους είναι ακόμα στην κατάσταση του σοκ ή το πολύ στη φάση της θλίψη ή και της συντριβής.

Για τους πολλούς όμως η στάση αυτή δεν είναι τίποτα άλλο από την προσπάθεια εξορθολογισμού και διαχείρισης της οδυνηρής απώλειας ενός τρόπου ζωής που άρεσε.
Με πιο απλά λόγια, ο Έλληνας πενθεί.

Μετά το σοκ και την έκπληξη της απώλειας ακολουθεί η θλίψη και στη συνέχεια έρχεται η προσπάθεια ανασυγκρότησης. Αυτή έχει δύο στάδια. Πρώτα είναι η διαχείριση / παραδοχή της απώλειας, αναζητώντας αν είναι δυνατόν και τα αίτια της απώλειας. Πολύς κόσμος βρίσκεται λοιπόν στο στάδιο αυτό της διαχείρισης και της παραδοχής, το οποίο θα ακολουθήσει το τελευταίο που είναι η προσπάθεια διαβίωσης.

Αυτό είναι άλλωστε το ωραίο με τον Έλληνα:
Από τη φύση του προσανατολισμένος στην επιβίωση περνά συχνά με εντυπωσιακή ταχύτητα τα στάδια της απώλειας για να συνεχίσει τη διαβίωση. Το κακό είναι ότι εξίσου συχνά η ταχύτητα με την οποία περνά μια απώλεια δεν του επιτρέπει να τη διαχειριστεί. Έντονα παθιασμένος ως λαός γινόμαστε έρμαιο της επιθυμίας για ζωή και δεν δίνουμε πάντα τον χρόνο που χρειαζόμαστε για να προετοιμαστούμε για την επόμενη απώλεια που πάντα έρχεται αφού η διαβίωσή μας νομοτελειακά είναι γεμάτη από τέτοιες.

Εν προκειμένω, εξωραΐζοντας τα δεινά μιας οικονομικής ύφεσης κινδυνεύουμε να παραβλέψουμε την αλήθεια που την προκάλεσε:
συνυπευθυνότητα μιας ολόκληρης κοινωνίας, όχι μόνον πολιτικών, δημοσιογράφων και άλλων ομάδων προς τις οποίες εύκολα και άκριτα ρίχνουμε το ανάθεμα. Μπορεί να μην γεννιέται ο Έλληνας λαμόγιο αλλά σε μια ηθικά παραηκμασμένη κοινωνία δεν έχει άλλη επιλογή παρά να εναρμονιστεί με την κυρίαρχη κουλτούρα. Όλοι, ο καθένας στο δικό του μέτρο και ταχύτητα.

Ηθική παρακμή
είναι να κάνεις χρήση γνωριμιών ώστε να τύχεις καλύτερη μεταχείριση στο στρατό, στο νοσοκομείο, όταν θέλεις να κάνεις μια πληρωμή και να αποφύγεις την ουρά, να εξασφαλίσεις μια θέση εργασίας που δεν θα μπορούσες να πάρεις βάσει προσόντων αλλά μόνον με αντάλλαγμα της ψήφου σου κλπ. Το άτομο αναδεικνύεται σημαντικότερο της (κοινωνικής) ομάδας, πάντα με μια λογικοφανή αιτιολόγηση: «μα αν δεν το κάνω, θα περάσω απίστευτη ταλαιπωρία στον στρατό, μπορεί να πεθάνω στους διαδρόμους του νοσοκομείου, θα χάσω αδικαιολόγητο χρόνο, θα μείνω άνεργος». Έτσι κάνουμε την επιλογή και ακολουθούμε το δρόμο που επιλέξαμε εντείνοντας τον φαύλο κύκλο.

Μετά την πρώτη στροφή αυτού του δρόμου ακολουθεί όμως η ατραπός του οικονομικού οφέλους. Παζάρεμα με τον υδραυλικό ώστε να κατέβει η τιμή αν πληρωθεί η εργασία χωρίς απόδειξη, συμφωνία με τον σπιτονοικοκύρη να δηλωθεί μικρότερο ενοίκιο ώστε να κατέβει το ενοίκιο, αποδοχή ανασφάλιστης εργασίας για να υπάρξει εργασία, ενσυνείδητη φοροαποφυγή και φοροδιαφυγή στο μέτρο του δυνατού για τον καθένα. Είναι δύσκολο βέβαια να επιβιώσεις αλλιώς αλλά μόλις τα κάνεις και αυτά είσαι πια έτοιμος για τη μεγάλη λεωφόρο στην οποία βρίσκονται πολύ από αυτούς που, συνήθως δικαίως, κατηγορούμε: διασπάθιση δημόσιου χρήματος και διαφθορά που φέρνουν απώλεια της ανταγωνιστικότητας και οικονομικό μαρασμό, το στάδιο στο οποίο είμαστε σήμερα.
Αν οι περισσότεροι δεν φτάνουν εκεί είναι ίσως γιατί δεν τους δόθηκε η ευκαιρία! Ο κοινωνικός μαρασμός της κοινωνίας που ακολουθεί τους δρόμους με αυτές τις επιλογές έπεται όμως, επίσης νομοτελειακά. Ιδίως αν δεν εξετάσουμε και συνειδητοποιήσουμε το σύνολο της διαδρομής που διανύσαμε μέχρι να φτάσουμε στον μαρασμό.

Χωρίς τη συνειδητή αυτή γνώση οι αξίες που ασπαστήκαμε και μας έφτασαν εδώ παραμένουν ανέγγιχτες και ριζωμένες. Μπορεί τα άνθη να πέφτουν αλλά με την πρώτη ψιχάλα οικονομικής ανάκαμψης θα ανθίσουν εκ νέου και οι καρποί της παρακμής γρήγορα θα ωριμάσουν ξανά ενδυναμώνοντας περισσότερο τον γόρδιο δεσμό που κρατά μια ολόκληρη κοινωνία δέσμια στον φαύλο κύκλο.

Πώς λύνεται το αίνιγμα; Πώς διαλύεται ο φαύλος κύκλος;
Δύο ενέργειες χρειάζονται, μία βραχυχρόνιας και μία μακροχρόνιας δράσης, ενταγμένες και οι δύο σε ένα ευρύτερο αντιληπτικό πλαίσιο. Μείνετε συντονισμένοι μέχρι την επόμενη καταχώρηση και ως τότε δώστε τα σχόλια και τις απόψεις σας. Πώς μπορούμε να αλλάξουμε αξίες; Πώς μπορούμε να ξαναβρούμε τις χαμένες αξίες; Αυτό είναι άλλωστε το θέμα του αυτού του blog!

2ο Μέρος
Η συζήτηση με το πρώτο μέρος δεν φούντωσε μεν αλλά άναψε. Αυτό είναι καλό. Ας προχωρήσουμε λοιπόν τη συζήτηση μερικά βήματα πιο πέρα.

Το πρώτο είναι να συμφωνήσουμε ποιες ακριβώς είναι οι αξίες που χάσαμε και πρέπει να ξαναβρούμε. Ως άτομα αλλά και ως κοινωνία.

Εδώ αρχίζουν όμως τα δύσκολα. Στην πορεία των αιώνων η ανθρωπότητα λειτούργησε σε διαφορετικές συνθήκες, με διαφορετικές κάθε φορά προτεραιότητες και κάθε φορά πέτυχε διαφορετικά επιτεύγματα. Κάθε εποχή ανέδειξε τους δικούς της ηθικούς πυλώνες που στήριξαν τις προσπάθειες των ανθρώπων. Άρα, ποιες ακριβώς αξίες ψάχνουμε;

Η απάντηση γίνεται ευκολότερη αν αναρωτηθούμε αν υπήρχε κάτι κοινό στην ζωή των ανθρώπων εκείνων που στην πορεία αυτή από την αρχαιότητα ως σήμερα κατάφεραν κάτι σημαντικό. Τα ονόματα πολλά, από τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα μέχρι τον Μολιέρο, τον Μπαχ, τον Ντοστογιέφσκι, τον Μελά, και πάρα πολλούς που είναι αδύνατο να καταγράψει κανείς έναν προς έναν.
Οι άνθρωποι αυτοί ήταν όλοι τους σεμνοί, είχαν σεβασμό, καρτερικότητα και δημιουργικότητα.
Αυτές είναι οι χαμένες ατομικές μας αξίες: η σεμνότητα και ο σεβασμός (που καθορίζουν την στάση του ανθρώπου έναντι του εαυτού του και των άλλων) και η καρτερικότητας και δημιουργικότητα (που καθορίζουν την στάση έναντι της ζωής).

Ο σεμνός άνθρωπος
αναγνωρίζει ότι ποτέ δεν θα ξεπεράσει τα όρια της φύσης του. Θα βελτιωθεί και θα φτάσει, αν προσπαθήσει, στο μέγιστο που η ίδια η φύση του έχει ορίσει.
Σεμνός είναι ο άνθρωπος που αναγνωρίζει ότι υπάρχουν και άλλοι που ίσως να έχουν πετύχει ή προορίζονται να πετύχουν περισσότερα από τον ίδιο. Για αυτό δεν κοκορεύεται για τα επιτεύγματά του. Ακολουθεί το δρόμο του αδιαφορώντας για τα τραγούδια των σειρήνων που αποπροσανατολίζουν τον ταξιδιώτη της ζωής.
Αυτός εστιάζει και μένει στον δρόμο του: επίτευξη όσων για τα οποία προορίζεται.

Όταν συμβαίνει αυτό έρχεται και ο σεβασμός στον δρόμο των άλλων.

Ο σεβασμός στον άλλον όμως ξεκινά από τον σεβασμό στην φύση, πηγή της ζωοδόχου πνοής που εξηγεί την ύπαρξη μας.

Μετά ακολουθεί ο σεβασμός στην ανθρώπινη ύπαρξη μας, κέλυφος της ζωοδόχου πνοής που μας χάρισε η φύση.
Τότε και μόνον τότε μπορούμε να σεβαστούμε και τις προσπάθειες και τα επιτεύγματα των ανθρώπων γύρω μας που, όπως εμείς, προσπαθούν για το καλύτερο ώστε ούτε να ενοχλήσουμε τον ατομικό τους αγώνα, ούτε να γίνουμε εμπόδιο σ' αυτόν. Ίσως μάλιστα να βοηθήσουμε, όσο και όπου μπορούμε, γιατί ίσως ο προορισμός που πολλοί άνθρωποι με σεμνότητα αναζητούν να είναι αυτός της συμπαράστασης.

Σεμνότητα και σεβασμός λοιπόν είναι δύο αλληλοσχετιζόμενες αξίες. Είναι δοχεία συγκοινωνούντα με στάθμη σταθερή που δείχνει πώς ο καθένας μας αντιλαμβάνεται τον κόσμο και τον εαυτό του.

Τα δυο άλλα συγκοινωνούντα δοχεία είναι αυτά της καρτερικότητας και της δημιουργικότητας.
Πολλοί μπερδεύουν την καρτερικότητα με την στωικότητα. Καρτερικότητα δεν είναι καθόλου να δέχεσαι και μάλιστα αδιαμαρτύρητα τα δεινά και τις δυσκολίες λες και ήταν απλώς «θέλημα» ζωής ή μιας «ανώτερης δύναμης» πέρα από τον έλεγχο σου.

Η πραγματική ουσία της καρτερικότητας είναι αγωνιστική γιατί αγωνιστής είναι εκείνος που αποδέχεται και αντέχει την δυσκολία χωρίς να εγκαταλείπει την προσπάθεια. Αυτή είναι η ουσία της καρτερικότητας και αν κάποιος έχει να προτείνει καλύτερη λέξη για να αποδώσει τη συγκεκριμένη στάση έναντι της ζωής με ευχαρίστηση θα την δεχτώ.

Το δοχείο με το οποίο συγκοινωνεί η καρτερικότητα είναι η δημιουργικότητα.
Η απόφαση, γιατί απόφαση είναι, να μην αφήνεις ούτε μια μέρα να χάνεται. Παρά τις δυσκολίες που μπορεί να τύχουν να έχεις την διάθεση καθημερινά να αλληλεπιδράς με τον κόσμο γύρω σου και να αναζητάς τρόπους να είσαι χρήσιμος βελτιώνοντας όλα όσα μπορείς να βελτιώσεις. Όχι με μιας. Όχι όλα μαζί. Ένα τη φορά αρκεί. Μάλιστα, συχνά, μπορεί αυτό που βελτιώνεις να είσαι απλώς εσύ αφού και εσύ είσαι μέρος του κόσμου!

Πολλοί μπερδεύουν τη δημιουργικότητα με τη δουλειά. Δεν μιλώ όμως για αυτό. Άλλωστε η λέξει δουλειά προέρχεται από τη δουλεία. Δημιουργικότητα είναι η εργασία, η παραγωγή έργου δηλαδή, το δομικό συστατικό της έννοιας της ενέργειας που ανατροφοδοτεί τελικά την ίδια την ζωή!

Πώς θα ήταν η ζωή σε μια ομάδα που τα μέλη της θα λειτουργούσαν στη βάση των πυλώνων αυτών; Πώς οι ατομικές αξίες καθρεπτίζονται στο σύνολο της κοινωνίας;
Οι τέσσερεις αυτές αξίες μετατρέπονται, μαγικά θαρρείς, σε τρεις κοινωνικές αξίες,
η πρώτη εκ των οποίων είναι η ελευθερία,
αξία επίσης παρεξηγημένη από πολλούς που τη μπερδεύουν με την αναρχία νομίζοντας ότι ελεύθερος είναι όποιος κάνει ό,τι θέλει.

Η αλήθεια είναι ακριβώς το αντίθετο γιατί ελευθερία σημαίνει η «έλευση ορίων», ο περιορισμός δηλαδή. Ελευθερία είναι να αναγνωρίζεις εσύ από μόνος σου το δικαίωμα της ύπαρξης του άλλου, να του αναγνωρίζεις δικαίωμα γνώμης και άποψης και εν τέλει δικαίωμα στη διαφορετικότητα του. Ελευθερία όμως στην κοινωνία σημαίνει ότι και ο άλλος κάνει ακριβώς το ίδιο για σένα. Έτσι λοιπόν έρχεται ο αυτοπεριορισμός, η ελευθερία, που ο άνθρωπος προσεγγίζει μέσα από την σεμνότητα και τον σεβασμό.

Η δεύτερη κοινωνική αξία είναι αυτή της ισότητας.
Αν όλα τα άτομα της κοινωνίας στέκονται καρτερικά απέναντι στις δυσκολίες, δεν εγκαταλείπουν την προσπάθεια και επιδιώκουν συνεχώς να αλληλεπιδρούν χρήσιμα και δημιουργικά με τον κόσμο τότε όλοι είναι ίσοι μεταξύ τους και απαραίτητοι κρίκοι μιας κοινής προσπάθειας.
Κανείς δεν είναι σημαντικότερος αφού όλοι είναι αναγκαίοι.
Γίνονται το ίδιο πολύτιμοι ο ένας με τον άλλον, γεγονός που, μέσω της ελευθερίας, επιτρέπει να αποδεχθούν τα μέλη της κοινωνίας τη διαφορετικότητα των ρόλων που χρειάζεται να εκτελεστούν ώστε η ομάδα να προοδεύσει και να βελτιώσει πώς στέκεται μέσα στον κόσμο και πώς αλληλεπιδρά μαζί του.
Με πιο απλά λόγια, η αξία της ισότητας διευκολύνει την ανάληψη διαφορετικών ρόλων και τον συντονισμό των ατόμων στο πλαίσιο της ομάδας. Έτσι, το μόνο πια που λείπει είναι να διασφαλιστεί η συνεκτικότητα της ομάδας ώστε τα άτομα να μείνουν σε συνοχή στο πλαίσιο της ομάδας.

Ο συνεκτικός κρίκος δεν είναι άλλος από τη δικαιοσύνη.
Ως κοινωνική αξία η δικαιοσύνη είναι η σκληρότερη αλλά και η πολυτιμότερη. Είναι σκληρή γιατί δεν αφήνει περιθώρια για συναισθηματισμούς αφού έχει ως μόνον λόγο ύπαρξης τη συνοχή της ομάδας. Αυτό την καθιστά άλλωστε και την πολυτιμότερη. Όταν όμως στηρίζεται στις αξίες της ελευθερίας και της ισότητας ακόμα και οι σκληρότερες επιλογές που γίνονται στο πλαίσιο της δικαιοσύνης αιτιολογούνται και κατά συνέπεια είναι ανεκτές, τουλάχιστον όσο τα άτομα συνειδητά επιλέγουν να αποτελούν μέρος της ομάδας.

Οι αξίες αυτές, ατομικές και κοινωνικές, δεν είναι κατασκεύασμα ενός λαού. Δεν είναι ούτε Γερμανικές, ούτε Αμερικάνικες ούτε Αιγυπτιακές. Δεν ανήκουν ούτε στη δύση ούτε στην ανατολή.
Είναι πανανθρώπινες αν και, τολμώ να πω, γεννήθηκαν πολύ πολύ παλιά στην Ελλάδα και μέσω της Γαλλίας κληροδοτήθηκαν σε αυτό που αποκαλούμε σύγχρονη εποχή!

Ξέρω ότι ίσως το δεύτερο μέρος να ήταν λίγο περισσότερο βαρύ συγκριτικά με το πρώτο και ίσως πιο απαιτητικό σε αναγνωστική προσοχή. Νομίζω όμως ότι ήταν αναγκαίο διαβάζοντας και τα σχόλια των φίλων που μπήκαν στον διπλό κόπο να διαβάσουν το προηγούμενο κομμάτι αλλά και να το σχολιάσουν. Άλλωστε είναι ανάγκη πριν καταλήξουμε πώς θα βρούμε τις χαμένες αξίες πρέπει πρώτα να τις οριοθετήσουμε ώστε να ξέρουμε τι ακριβώς είναι αυτό που ψάχνουμε. Ιδίως όταν πολλές από αυτές έχουν διαστρεβλωθεί σε βαθμό που να αποτελούν λέξεις κενές χωρίς ουσιαστικό νόημα για πολλούς. Η αλήθεια βέβαια είναι διαφορετική! Ο λόγος δεν χάνει ποτέ το νόημά του. Εμείς απομακρυνόμαστε από αυτό.

Πώς μπορούμε λοιπόν να στραφούμε ξανά προς τον λόγο; Πώς μπορούμε να αναζητήσουμε το νόημα των λέξεων και των αξιών αυτών; Μείνετε συντονισμένοι μέχρι τη δημοσίευση του τρίτου και τελευταίου μέρους αυτής της δημοσίευσης. Ως τότε, ενισχύστε τη φλόγα της σκέψης και της αναζήτησης με τα σχόλια σας. Είναι πολύτιμα και ενθαρρυντικά για τη συνέχιση της επαφής μέσω του διαλόγου.

Σχόλιο δικό μου στο πιο πάνω άρθρο:
"και να αδελφέ μου, που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα, ήσυχα κι απλά . . .
καταλαβαινόμαστε τώρα, καταλαβαινόμαστε τώρα . . .
δεν χρειάζονται περσσότερα . . ."

Αγαπητέ Σπύρο συγκινούμαι καθώς διαβάζω αυτά τα κείμενα (τα δικά σου και των άλλων φίλων του blog) διότι ανακαλύπτω το πρόσωπο της άλλης Ελλάδας . . .

Ανακαλύπτω πως δεν είμαι μόνος μου.
Πιστεύω ότι και άλλοι θα ανακαλύπτουν το ίδιο και θα δοκιμάζουν την ίδια ενθαρρυντική συγκίνηση.

Πέρα από την ουσία και το περιεχόμενο της κατάθεσης του καθενός μας σε αυτόν τον ιστοχώρο, υπάρχει και η βαθιά ανθρώπινη ανάγκη όλων μας να ακουμπήσουμε ο ένας στον άλλον.
Να σχηματίσουμε έναν κύκλο / μια αλυσίδα ανθρώπων που καταλαβαίνονται, που αλληλοενθαρρύνονται, που αλληλοελκύονται, που αντιστέκονται στους φαύλους κύκλους, που οραματίζονται μαζί.

Πέρα από τις αναλύσεις μας πάνω στα προβλήματα του σήμερα, υπάρχει ένας κοινός καημός :
Τι μπορώ να κάνω εγώ για την πατρίδα μου που δεν το έχω κάνει ακόμη?
Ποιος άλλος βάζει το ίδιο ερώτημα στον εαυτό του ?
Που θα τον συναντήσω ?
Πως θα συζητήσουμε ?
Τι μπορούμε να πετύχουμε μαζί ?
Ποιους θα βρούμε απέναντι ?
Τι μάχες μας περιμένουν ?


Νίκος Νημάς