Να συναντιόμαστε, όλο και πιο πολλοί, όλο και πιο θαρραλέοι.

Να συναντιόμαστε, όλο και πιο πολλοί, όλο και πιο θαρραλέοι.
Να μικρύνουμε τις αποστάσεις, να φτιάξουμε γειτονιές διαδικτυακές, να ακούσουμε τον θόρυβο του διπλανού, τον αναστεναγμό και το τραγούδι του,
το γέλιο του και την κραυγή του.

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

ΤΕΛΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ, Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ , Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ





Ο Apurimac συναντούν την Έλλη Πασπαλά σε ένα μοντέρνο tango με αργεντίνικους στοίχους που όμως όλες οι λέξεις έχουν ρίζα ελληνική.

Ένα οδοιπορικό στους μελαγχολικούς δρόμους της Αθήνας με τελικό προορισμό την μόνη ελπίδα, τον άνθρωπο.
«Το τελευταίο μου ταγκό στην Αθήνα» είναι το ολοκαίνουριο τραγούδι των APURIMAC, που κυκλοφορεί σήμερα.
 
Σε μια χώρα που δεν μπορεί να βρει το βηματισμό της, που δεν γνωρίζει και δεν μπορεί να φανταστεί το μέλλον της. 

Σε μια κοινωνία που έχει χάσει τη συνοχή της, σε μια καθημερινότητα που γίνεται όλο και πιο αβάσταχτη.

Σε μια ευρωπαϊκή και παγκόσμια πραγματικότητα, όπου κάποιοι «εγκέφαλοι» παίζουν και τζογάρουν πάνω στις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων αποφασίζοντας ποιοι λαοί θα επιβιώσουν και ποιοι θα οδηγηθούν στον αφανισμό, ποιοι θα έχουν δουλειά και ποιοι θα οδηγηθούν στην αυτοκτονία, ποιοι θα μορφωθούν και ποιοι θα παραμείνουν αμόρφωτοι και εύκολοι στόχοι:
 
Οι APURIMAC παρέα με την Έλλη Πασπαλά, μας τραγουδάνε το Τελευταίο μου ταγκό στην Αθήνα. 

Πρόκειται για ένα τραγούδι με την εξής πρωτοτυπία: ενώ είναι γραμμένο στην ισπανική γλώσσα, ο δημιουργός του Daniel Armando (αργεντινός στην καταγωγή και με πείρα από κρίσεις και χρεωκοπία) χρησιμοποιεί 100 ελληνικές λέξεις δοσμένες στην ισπανική γλώσσα, οι οποίες περιγράφουν με πολύ δυνατές εικόνες όλη την πραγματικότητα που ζούμε στις μέρες μας.
 
Και γιατί το τελευταίο μας ταγκό; 

Γιατί αν δεν ξυπνήσουμε και δεν αντιδράσουμε σαν άνθρωποι άμεσα, τότε δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε ένα ταγκό ακόμα.
 
Είναι μια παραγωγή του Άγγελου Σφακιανάκη Μικρός Ήρως

2 σχόλια:

  1. Βλέπεις κανέναν να ξυπνά;;; Δεν ξέρω...έχω απελπιστεί πλήρως. Δεν βλέπω από πουθενά ένα φως! Μία χώρα στην κατρακύλα, με πολίτες που ψηφίζουν με γνώμονα τον φόβο. Μια καθημερινότητα που μας βυθίζει στην απελπισία...
    Το τραγούδι είναι πράγματι πολύ όμορφο!
    Καλησπέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. όσο ζούμε και τραγουδάμε όλο και περισσότεροι θα ξυπνάμε

      Διαγραφή