Να συναντιόμαστε, όλο και πιο πολλοί, όλο και πιο θαρραλέοι.

Να συναντιόμαστε, όλο και πιο πολλοί, όλο και πιο θαρραλέοι.
Να μικρύνουμε τις αποστάσεις, να φτιάξουμε γειτονιές διαδικτυακές, να ακούσουμε τον θόρυβο του διπλανού, τον αναστεναγμό και το τραγούδι του,
το γέλιο του και την κραυγή του.

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Μη διστάζεις στο κλάδεμα του εγώ σου.


Νέα μπουμπούκια, νέα ζωή σε περιμένει.

'- - - - - - - - - - - - -
 
Πριν από μία εβδομάδα, η αγαπημένη μου τριανταφυλλιά ήταν στις δόξες της.
Απόδειξη στη διπλανή εικόνα.
Θαύμαζα κάθε τριαντάφυλλό της, που από μπουμπούκι μέχρι να μαραθεί άλλαζε όλα τα χρώματα – γι αυτό την αγαπούσα. Κάθε απόγευμα που γύριζα από τη δουλειά στεκόμουν και την παρατηρούσα για λίγα δευτερόλεπτα.

Ποτέ δεν τόλμησα να κόψω ένα κλαρί της – να την κλαδέψω.
Δεν μου πήγαινε να πάρω το κλαδευτήρι και … χράτς … δεν μου πήγαινε.

Δεν τολμούσα γιατί δεν ήξερα.

Την προηγούμενη Κυριακή μια παλιά αγρότισσα από την ορεινή Αρκαδία, με τη σοφία των 85 χρόνων της (η πεθερά μου), καθώς μάζευε στον κήπο μας, τα χόρτα για το τραπέζι της αυριανής, με φώναξε να της δώσω το κλαδευτήρι.
Στεκόταν μπροστά στην αγαπημένη μου !!!
“Θέλει κλάδεμα μου είπε” και μ΄ έπιασε ένας κρύος ιδρώτας. Τι να της πω χωρίς να θίξω τη σοφία και την εμπειρία της ;

“Τώρα είναι ο καιρός μου είπε” – Φεβρουάριος. Της έδωσα το κλαδευτήρι και πήγα κοντά να κάνω ό,τι μπορώ ώστε να μην πληγωθεί πολύ η αγαπημένη μου. Δεν είχα ξαναδεί κλάδεμα, τέτοιο κλάδεμα. Κάθε χράτς και μια μαχαιριά στην καρδιά μου.
Κάτι ψέλλισα, δεν θυμάμαι καλά … “μη αυτό”, “όχι κι αυτό”, “μα τι θα μείνει ;” Κάτι τέτοιο είπα και δεν θυμάμαι την απάντησή της αλλά κατάλαβα ότι είναι για καλό.

Κάπως έτσι έμεινε μέσα σε δύο λεπτά η αγαπημένη μου (όπως στη φωτογραφία).

Τα όμορφα τριαντάφυλλα πεσμένα στο χώμα. 
Διάλεξε δυο τρία κλαδιά για αναπαραγωγή (πρόλαβα να δω ότι είχαν ματάκια έτοιμα) και μου είπε: “Θα δεις πώς θα γίνει σε λίγο καιρό” και εννοείται κατάλαβα πως η τριανταφυλλιά μου θα ξαναγεννηθεί.

Όμως το θέαμα της αγαπημένης μου ήταν τόσο τρομακτικό, που ξέχασα να ρωτήσω τα “πώς” και τα “γιατί” της τέχνης του κλαδέματος. Έψαξα στο internet και βρήκα πολλά (φωτό).

Κράτησα μερικά κλαδιά που είχαν αρκετά ματάκια και αφού δεν μου πήγαινε να τα πετάξω, τα έβαλα σε ένα κουβά με νερό απέναντι στον ήλιο. Μια εβδομάδα πέρασε από τότε και σήμερα πολλά ματάκια άνοιξαν. 
Μια ελπίδα γεννήθηκε μέσα μου. Να φτιάξω πολλά παιδιά της αγαπημένης μου!!!

Κάποια κουβέντα σήμερα μου τα θύμισε όλα αυτά. Μια κουβέντα για τα ξερά κλαδιά του “εγώ” μας, που πρέπει να τα κλαδεύουμε μόλις χρειαστεί, χωρίς να διστάζουμε. Μια φωνή τότε μέσα μου είπε:


“Μη διστάζεις στο κλάδεμα του εγώ σου. Νέα μπουμπούκια, νέα ζωή σε περιμένει.”

Νικόλαος Νημάς
3 Μάρτη 2013.

2 σχόλια: