Να συναντιόμαστε, όλο και πιο πολλοί, όλο και πιο θαρραλέοι.

Να συναντιόμαστε, όλο και πιο πολλοί, όλο και πιο θαρραλέοι.
Να μικρύνουμε τις αποστάσεις, να φτιάξουμε γειτονιές διαδικτυακές, να ακούσουμε τον θόρυβο του διπλανού, τον αναστεναγμό και το τραγούδι του,
το γέλιο του και την κραυγή του.

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

τα “γνωστά / συνήθη” των αναποτελεσματικών συσκέψεων:


τα γνωστά / συνήθη” των αναποτελεσματικών συσκέψεων:

  • Απουσίες και αργοπορημένη άφιξη। Τηλεφωνήματα για επιβεβαίωση και παρακλήσεις κάποιων για αναμονή των καθυστερημένων.
  • Παρατεταμένη ανταλλαγή “προσωπικών ειδήσεων” πριν την έναρξη. Αργεί να δοθεί το σύνθημα “Εμπρός ξεκινάμε”.
  • Τα κινητά τηλέφωνα είναι ανοιχτά και οι διακοπές εκείνων που ανταποκρίνονται στην κλήση που δέχονται, αποσυντονίζουν τη σκέψη των περισσοτέρων.
  • Κάποιοι “δεν ακούνε” τους άλλους αλλά “επιμένουν να πείσουν” τους άλλους.
  • Δεν ενθαρρύνονται όλοι να συμμετέχουν. Κάποιοι αισθάνονται αποκλεισμένοι στη διάρκεια της συζήτησης.
  • Γίνονται ταυτόχρονα διασταυρούμενοι διάλογοι και ανεβαίνει η ένταση.
  • Διακόπτεται πολύ συχνά ο ομιλητής και δεν μπορούν οι υπόλοιποι να παρακολουθήσουν την ανάπτυξη του σκεπτικού του.
  • Κάποιοι δεν δέχονται να αμφισβητηθούν τα λεγόμενά τους. Αλλεργία στην κριτική.
  • Κάποιοι παραβιάζουν τη διαδικασία ή ακυρώνουν τον ρόλο του συντονιστή.
  • Ανάπτυξη επιχειρημάτων με παραπομπές σε δεδομένα, που οι άλλοι δεν διαθέτουν. Χρήση φρασεολογίας πυκνής σε όρους πολύ εξειδικευμένους που δεν είναι κτήμα όλων.
  • Ανάπτυξη επιχειρημάτων με παρενθέσεις μέσα σε παρενθέσεις και υπερβολική παράθεση λεπτομερειών (πλατειασμός).
  • Επικράτηση (καπέλωμα) από τον εξωστρεφή, ομιλητικό και παρορμητικό της παρέας και υποχώρηση από τους συγκρατημένους και χαμηλών τόνων συμμετέχοντες.
  • Στη συζήτηση δημιουργείται κλίμα ανταγωνισμού ή συμβιβασμού αντί για κλίμα συναίνεσης και συνέργειας.
  • Παράλειψη από τον συντονιστή να γίνει η απαραίτητη σύσταση / παρουσίαση ενός νεοφερμένου μέλους.
  • Αμφισβήτηση της ημερήσιας διάταξης (ατζέντας) από κάποιον, την ώρα που αρχίζει η σύσκεψη ενώ ήταν έγκαιρα ενημερωμένος και θα μπορούσε να το συζητήσει μια ημέρα πριν με εκείνον που την κατήρτισε.
  • Ο διευθύνων τη σύσκεψη, δεν έχει αναπτύξει αρκετές ικανότητες αποτελεσματικής διεύθυνσης, που περιλαμβάνουν:
- να ακούει και να στέλνει σήματα,
- να ελέγχει το χρόνο,
- να αποσοβεί τις συγκρούσεις,
- να αναγνωρίζει τις εκτός θέματος προεκτάσεις,
- να κατέχει την τεχνική της επίλυσης προβλημάτων και λήψης αποφάσεων,
- να γνωρίζει τη δυναμική των ομάδων,
- και βέβαια να μπορεί να παρακολουθεί την πρόοδο των εργασιών της σύσκεψης
Η πλέον ζωτική περιοχή ικανοτήτων του συντονιστή, είναι αυτή που αναφέρεται στη δυνατότητα προσδιορισμού του σκοπού και της εμμονής σ’ αυτόν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου