ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ;

ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ;

Ο πόνος της αναπάντεχης ανέχειας, η σιωπηλή οργή από την προδοσία ή ο φόβος του σοκ ;

Όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας από το 2010, όλοι το ομολογούν (κάποιοι και με κροκοδείλια δάκρυα), είναι πρωτοφανή για μια Ευρωπαϊκή χώρα. Κανείς από τους οραματιστές και πρωτεργάτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν θα μπορούσε να διανοηθεί αυτήν την δήθεν τιμωρία που μας επιβάλλεται από τη σημερινή πολιτική ελίτ της Ευρώπης, με προεξάρχουσα την Γερμανική πολιτική ελίτ και εκτελεστές τους “συγκυβερνώντες σωτήρες μας”.

Το περίφημο ευρωπαϊκό κεκτημένο, τα διδάγματα από τους δύο παγκόσμιους (ευρωπαϊκούς) πολέμους και όλες οι αρχές αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών που συμμετέχουν στο “Ευρωπαϊκό Όνειρο”, έχουν πλέον γίνει κουρελόχαρτα. Όλες οι θεμελιώδεις αρχές του φιλελεύθερου κοινωνικού κράτους και της Ευρωπαϊκής ομπρέλας προστασίας, έχουν παραβιασθεί από αυτούς που καταχρηστικά αυτοαποκαλούνται φιλελεύθεροι.

Η μεσαία τάξη των μικρών επιχειρηματιών της χώρας μας αφαιμάζεται μέχρι την τελευταία σταγόνα και ωθείται στην προλεταριοποίηση και την ιδεολογική παράνοια. Η εργατική τάξη ωθείται καθημερινά στην ανεργία και στην εξαθλίωση. Το αναπτυξιακό θαύμα της ελεύθερης οικονομίας αποκαλύπτεται ψευδοφανές και όλοι πια, ανεξάρτητα από την μέχρι σήμερα πολιτική και ιδεολογική τους ένταξη, αντικρίζουν το αποκρουστικό πρόσωπο του πιο άγριου καπιταλισμού. Αντικρίζουν την όψη του λαίμαργου θηρίου των θεών του χρήματος.

 Το θηρίο αυτό αφού ώθησε (ύπνωσε) τις κοινωνίες να καταναλώνουν αλόγιστα άχρηστα προϊόντα και να ικανοποιούν ψεύτικες ανάγκες, προκάλεσε βαθμιαία και ύπουλα την υπερχρέωση του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και την υπερχρέωση των νοικοκυριών. Τώρα τραβάει το χαλί και συγκεντρώνει το χρήμα ζητώντας τα δανεικά με τοκογλυφικές απαιτήσεις.

 Η δημοσιονομική προσαρμογή που μας επιβλήθηκε, υποτίθεται (κατά την άρχουσα ελίτ) ότι είναι το νοικοκύρεμα ενός κάκιστου αλήθεια κράτους και των οικονομικών του, στα οποία έκαναν απίστευτα πλιάτσικα λογιών λογιών ακατονόμαστα τρωκτικά εγχώρια και ξένα, εν γνώσει αυτής της ελίτ. Αυτήν την προπαγανδιστική υπόθεση την υιοθέτησαν τελικά και οι δικοί μας συγκυβερνώντες, που τρομοκρατημένοι από την αναλγησία των Ευρωπαίων διαπραγματευτών, άνοιξαν τις πόρτες στην επιβολή ενός ταπεινωτικού ελέγχου και στην εφαρμογή απάνθρωπων δήθεν θεραπευτικών μέτρων.

 Ο Ελληνικός λαός γνώριζε τα τρωτά αυτού του κάκιστου και ανάλγητου κράτους, που διογκωνόταν από τα κυβερνώντα κόμματα για να κρατάνε σε ομηρία τους αφελείς που διόριζαν κάθε εκλογική χρονιά. Μπορεί ο λαός μας να μην γνώριζε την έκταση αυτού του απίστευτου οικονομικού πλιάτσικου, όπως αποκαλύπτεται κάθε τόσο, αλλά ποθούσε μια αλλαγή και θα ήταν σύμφωνος σε ένα σχέδιο θυσιών, αν κάποια ηγεσία του εξηγούσε ότι πρέπει να μπει τέρμα τόσο στην διόγκωση του κράτους και στην αναχρονιστική και αναποτελεσματική του λειτουργία όσο και στην κακοδιαχείριση των οικονομικών του κράτους.

 Ο Ελληνικός λαός εδώ και χρόνια έδειξε έτοιμος να στηρίξει τέτοιες μεταρρυθμίσεις. Πίστεψε και στο εκσυγχρονισμό του Κ.Σημίτη και στην επανίδρυση του κράτους του Κ.Καραμανλή. Πίστεψε αλλά δυστυχώς, χωρίς τη βασική πολιτική παιδεία, δεν απαίτησε τις μεταρρυθμίσεις και τελικά εύκολα παραπλανήθηκε. Οι πιο πάνω ηγεσίες έχουν τεράστια ευθύνη για την ατολμία τους να εμπνεύσουν και να ηγηθούν μιας σύγχρονης ολικής μεταρρυθμιστικής προσπάθειας. Εύκολα ξανακύλισαν στην πελατειακή και λαϊκίστικη νοοτροπία των καβαλάρηδων της κρατικής εξουσίας και με σχεδόν πανομοιότυπο τρόπο μεταβίβασαν την εξουσία οι μεν στους δε για να κρύψουν τις ευθύνες τους.

 Τώρα πια, πολίτες συντηρητικοί και πολίτες σοσιαλδημοκράτες νιώθουν όλοι προδομένοι από τις ηγεσίες τους και δεν ξέρουμε ακόμη (δεν έχει καταγραφεί εκλογικά) αν νιώθουν προδομένοι και από τα οράματά τους. 

 Μέσα στον σύγχρονο χαοτικό “παγκοσμιοποιημένο” πλανήτη των ολίγων ισχυρών του χρήματος, όλοι οι πολιτικοί όπου γης (που αναδεικνύονται μέσα στα παραδοσιακά κομματικά επιτελεία) είναι πλέον απλώς νάνοι που υπηρετούν σαν άριστοι γραφειοκράτες τα αφεντικά τους. Εμείς οι Έλληνες αυτόν τον νέο κόσμο δεν προλάβαμε ούτε καν να τον αντιληφθούμε, πόσο μάλλον να τον συνειδητοποιήσουμε, ώστε να  βρούμε έγκαιρα τρόπο να διαχειριστούμε κατάλληλα τις αλλαγές, εξασφαλίζοντας τα συμφέροντά μας στο μέγιστο εφικτό βαθμό. 

 Ξαφνικά κι ενώ στα αυτιά μας ηχούσαν ακόμη οι διακηρύξεις εθνικής ανεξαρτησίας της δεκαετίας του 1980 – η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες – είδαμε να μπαίνουν στα υπουργεία οι γνωστοί εντεταλμένοι υπάλληλοι της τρόϊκας που εξευτέλιζαν Υπουργούς. Πώς το καταπίνει αυτό άραγε η πατριωτική δεξιά και το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ; Δεν έχει ακόμη καταγραφεί με σαφήνεια και μόνον η διαίσθησή μας δείχνει το τι μπορεί να συμβεί στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.

 Υπάρχει βέβαια και η δανεική ψήφος, η ψήφος διαμαρτυρίας του 2012, που διόγκωσε σε χρόνο ντε-τε κάποια αντιπολιτευτικά κόμματα που διαχειρίστηκαν την διαμαρτυρία και την απογοήτευση. Εξ αυτών ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί βάσιμα την εναλλαγή στην κυβερνητική εξουσία και τώρα πασχίζει (με πολλές εσωκομματικές δυσκολίες) να πιστέψει και να πείσει ότι μπορεί να κυβερνήσει μια χώρα καθημαγμένη οικονομικά, να ηγηθεί σε μια κοινωνία εξαντλημένη από τις θυσίες και να διαχειριστεί την λειτουργία ενός κράτους που χρειάζεται μεταρρυθμίσεις αλλά το οποίο βρίσκεται πλέον υπό διεθνή κηδεμονία.

 Δεν θα σχολιάσω τις πρόσφατες διεργασίες στον χώρο της λεγόμενης άλλοτε κεντροαριστεράς αφού στον χώρο αυτόν, όσο και στον χώρο της κεντροδεξιάς, το ζητούμενο της κάθαρσης από τις ευθύνες και τους συνυπεύθυνους δεν έχει ακόμη ικανοποιηθεί στον βαθμό που μόνον η κοινωνία η ίδια μπορεί να το κάνει. 

 Τι μπορεί λοιπόν να κάνει η κοινωνία μας; Πόσο μπορεί να βγει έξω από την κατευθυνόμενη από τα ΜΜΕ αντίληψη του τι μας συμβαίνει και τι πραγματικά μπορούμε να κάνουμε για να βγούμε από το αδιέξοδο; Οι συγκυβερνώντες μας λένε ότι τελειώνουν τα μνημόνια και για πολλοστή φορά ότι δεν θα παρθούν άλλα μέτρα. Μας είπαν ότι όλα τα μέτρα αποσκοπούσαν στην εξυγίανση του κράτους και όντως ο λαός έκανε πίσω και τους επέτρεψε να πάρουν μέτρα οδυνηρά για το κράτος.

 Τι έκαναν με την ανοχή αυτή του λαού; Κατέλυσαν τον χαρακτήρα του κοινωνικού κράτους και δεν έκαναν σχεδόν τίποτε για τον εκσυγχρονισμό του. Υπέκυψαν σε όλες τις απαιτήσεις της τρόϊκας και έβαλαν βαθιά το χέρι στις τσέπες μας. Και τι ακούμε τώρα στο υποτιθέμενο τέλος; Ότι για την καλύτερη λειτουργία της οικονομίας η τρόϊκα προτείνει να μπει χέρι και στον ιδιωτικό τομέα. Μιλούν για απελευθέρωση των μαζικών απολύσεων και για επαναρρύθμιση θεμάτων που αφορούν τις απεργίες.

 “Η Ελλάδα δεν παράγει”. “Η Ελλάδα είναι πολύ αδύναμη στα γεωπολιτικά παιχνίδια”. “Η Ελλάδα έχει εχθρούς βόρεια και ανατολικά που καραδοκούν”. “Η Ελλάδα είναι ένα πείραμα”. 

 Όλα αυτά (άλλα αληθή και άλλα αναληθή) προβάλλονται από γνήσιους και πρόθυμους οσφυοκάμπτες στα ΜΜΕ, με τρόπο που να σκορπούν τον τρόμο ενώ η κοινωνία δεν έχει ηγεσία ικανή να την ενθαρρύνει να διαχειριστεί ενωμένη και κατάλληλα είτε τις υποβολιμιαίες φοβίες είτε τους πραγματικούς φόβους. Οι Έλληνες όμως μετά τον ξεσηκωμό στις πλατείες και τα συλλαλητήρια των αγανακτισμένων, ψήφισαν και σιώπησαν. 

 Όλοι τώρα (και εδώ και στο εξωτερικό) απορούν.  

Πώς γίνεται τόση ησυχία και τόση ανεκτικότητα; Πώς γίνεται ένας λαός να δείχνει τόση υπομονή στα βασανιστήρια; 

Ψυχολόγοι και άλλοι “επιστήμονες” των μαζικών πειραμάτων χειραγώγησης ξεμυτίζουν με τις θεωρίες τους και τα συμπεράσματά τους. Ιστορικοί αναζητούν τα ιστορικά ανάλογα τέτοιων καταστάσεων σε κάποιες περιόδους του πρώτου ήμισυ του 20^ου αιώνα.

 Η κοινωνία όμως ; Τμήματά της διαχειρίζονται τον πόνο της αναπάντεχης ανέχειας με ανασύνταξη των αλληλέγγυων πρακτικών (οικογένεια, κοινωνικές ομάδες υποστήριξης) μέχρι να δουν τι θα γίνει παρακάτω. Τμήματά της συσσωρεύουν σιωπηλά την οργή της προδοσίας των ιδανικών τους. Τμήματά της όντως παλεύουν με τον φόβο από το σοκ που υπέστησαν. 

 Αυτήν την εποχή η κοινωνία δεν κάνει θόρυβο. Η σιωπή της μοιάζει με υπόγειο ανησυχητικό βουητό. Όλοι το ακούμε αυτό το βουητό, έτσι δεν είναι; Έρχεται σεισμός; Τι περιμένει λοιπόν η κοινωνία μας; Περιμένει με “δημοκρατική ευπρέπεια” την ημέρα των εκλογών; 

 Οι δημοσκόποι προσπαθούν να μας πείσουν για κάποιες ανώδυνες για το πολιτικό κατεστημένο, λογικοφανείς μικροσεισμικές μετατοπίσεις. Προβάλουν προβλέψεις μικρών μετατοπίσεων για να σιγάσει το υπόκωφο βουητό ή να κατευθυνθεί η διαμαρτυρία σε κατασκευασμένα σχήματα (και όποιο τέχνασμα πιάσει). Προβάλουν τον κατακερματισμό των μικρών κεντρώων σχηματισμών μόνον για να τους δυσφημίσουν, ενώ επιλέγουν να προβάλλουν σποραδικά μόνον ορισμένα από αυτά.

 Τι θα μας πουν τελικά οι κάλπες; 

Τίποτε δεν θα μας πουν φίλοι μου, αν η κοινωνία δεν πάει να ψηφίσει εκμηδενίζοντας τα ποσοστά αποχής. Όσο φίλε μου αναγνώστη άτομα της οικογενείας σου απέχουν από τις εκλογές τόσο τα αποτελέσματα των εκλογών θα είναι κίβδηλα. 

Αν ακούς την φωνή της συνείδησής σου πείσε πολλούς να ψηφίσουν. Ό, τι ο καθένας θέλει. Οι επιλογές θα είναι άλλωστε πολλές για τον καθένα. Όσο περισσότερα μικρά κόμματα ψηφιστούν τόσο πιο ηχηρό θα είναι το χαστούκι στο πολιτικό σύστημα που πρέπει να αλλάξει. Δεν συμβουλεύω την ψήφιση χωρίς “ψαγμένη” επιλογή μόνον για αποδοκιμασία εκείνων που θεωρείς υπεύθυνους. Ούτε σε συμβουλεύω να ψηφίσεις κατασκευασμένα “απολίτικα” κόμματα και ρεύματα και ποτάμια.

 Σε παροτρύνω να ψάξεις και να ενημερωθείς. Υπάρχουν πολίτες σαν κι εσένα που έχουν ενεργοποιηθεί και που το τηλεοπτικό κατεστημένο δεν τους προβάλει. Κλείσε την τηλεόραση και ρώτα και μάθε. Θα βρεις πολίτες που πιστεύουν ό,τι κι εσύ, στις ίδιες αξίες και αρχές. Δυνάμωσε την προσπάθειά τους και τότε η θέλησή σου δεν θα είναι ούτε σιωπηλή οργή ούτε υπόκωφη ανώδυνη βουή. 

Απαίτησε μιαν άλλη κοινωνία, μια ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΞΙΩΝ.

- - - - - - - - - - -

Νικόλαος Νημάς

Μάρτιος 2014

Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται στο φύλλο του Μαρτίου 2014, της εφημερίδας "Επαγγελματίας και Καταναλωτής" της Ελευσίνας. 

 

Η συνέντευξή μου στην NEATVΚΡΗΤΗΣ

Γιατί η ουσιαστική επικοινωνία, με τον εαυτό μας και τους άλλους γύρω μας, είναι ένα κρίσιμο ζητούμενο στην εποχή μας και τι σημαίνει τελικά η λέξη "επικοινωνιακός".

Δύο βασικές προϋποθέσεις για την ουσιαστική επικοινωνία με τον άλλον δίπλα μας: 
η ελεύθερη εκδήλωση του αυθεντικού συναισθήματος και η μετρημένη χρήση της αυστηρής λογικής.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΩ ΑΡΑ ΣΥΝΥΠΑΡΧΩ

Γιατί εμείς αδελφέ μου επικοινωνούμε, όχι για να ξεχωρίσουμε απ' τον κόσμο. 
Εμείς επικοινωνούμε για να σμίξουμε τον κόσμο.
Ο επίλογος της διάλεξής μου στα Χανιά στις 7-10-2013 για το Ανοιχτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο.

Υπάρχουν και τα άσπρα σύννεφα

Οι σωστές ερωτήσεις μπορούν να λύσουν όλα τα προβλήματα.

Σε μια εποχή που όλα έγιναν προβλήματα,

εμείς ας γίνουμε οι λύσεις.

άρθρο Σεπτεμβρίου 2013 στην τοπική εφημερίδα "Επαγγελματίας και Καταναλωτής" της Ελευσίνας.
  

    Είναι πολλά χρόνια τώρα αγαπητέ αναγνώστη (από την εφηβική μου ηλικία) που δεν έπαψα να θαυμάζω τη ζωή και τη μέθοδο έρευνας του Αθηναίου Διδάσκαλου, του μεγάλου Σωκράτη. Δεν έγραψε συγγράμματα όπως οι μαθητές του, δεν έδωσε μια συμπαγή θεωρία για τη φύση, για τον άνθρωπο, για την κοινωνία, για την πολιτική και την εξουσία. Δεν φιλοσόφησε πάνω στη φιλοσοφία όπως έκαναν πολλά χρόνια αργότερα αμέτρητοι σοβαροί φιλόσοφοι και χιλιάδες χιλιάδων μπουρδολόγοι.

    Ο Σωκράτης ενδιαφερόταν για το πώς να ζούμε καλύτερα, δηλαδή πιο αρμονικά με τον βαθύτερο εαυτό μας, το “δαιμόνιο” όπως με την καλή έννοια το έλεγε εκείνος, δηλαδή την θεϊκή φωνή σοφίας που έχει ο κάθε άνθρωπος με το που έρχεται στον κόσμο. Δεν είχε ποτέ έτοιμες λύσεις να δώσει σε όσους προσέτρεχαν στη σοφία του, κι ακόμη κι αν είχε τέτοιες λύσεις να προτείνει, εκείνος δεν έσπευδε να το κάνει αν δεν τις υπέβαλλε σε σχολαστικό έλεγχο (εξέταση το αποκαλούσε) και την εξέταση αυτή την έκανε βάζοντας σε ενεργητική συμμετοχή τη σκέψη και τα συναισθήματα του συνομιλητή του.

     Ασχολήθηκε μόνον με το να βάζει στους συνομιλητές και μαθητές του τα σωστά ερωτήματα με τον πιο σωστό τρόπο. Δεν έδινε ο ίδιος πάντα τις απαντήσεις αλλά ως επί το πλείστον άφηνε ή ωθούσε με περίτεχνο τρόπο τον συνομιλητή – μαθητή να καταλήξει εκείνος στην απάντηση, έτσι ώστε να του είναι και αποδεκτή και ο Σωκράτης είτε συμφωνούσε είτε όταν διαφωνούσε έβαζε τις επόμενες ερωτήσεις που η εξέτασή τους θα τεκμηρίωνε την αντίρρησή του. Έτσι γεννήθηκε η τέχνη του διαλόγου στον ελληνικό πολιτισμό. Δεν δίδασκε γνώσεις αλλά τον τρόπο για να βελτιώνουμε τις γνώσεις μας. Καμία ανθρώπινη γνώση (άποψη, γνώμη, ιδέα, πεποίθηση) δεν θεωρούσε ισχυρή και ολοκληρωμένη για πάντα παρά μόνον μέχρι τη στιγμή, που κάποια πιο φρέσκα δεδομένα ή νέα πρωτότυπα ερωτήματα θα αμφισβητούσαν είτε την ισχύ της ολοκληρωτικά είτε την πληρότητά της.

    Ο Σωκράτης ενδιαφερόταν να μάθει τους μαθητές του να σκέφτονται πιο ορθολογικά, να μπορούν να ακούνε τη φωνή της συνείδησής τους πιο καθαρά και να την εμπιστεύονται μέχρι αυτοθυσίας, όπως τους το έδειξε και με το παράδειγμα του τρόπου όλης της ζωής του αλλά και με την κορυφαία απόφαση να μην απολογηθεί στη δίκη του κρύβοντας τη συνείδησή του και παρακαλώντας για επιείκεια, έστω κι αν αυτό εξόργισε το πλήθος των δικαστών και τον οδήγησε στην θανατική καταδίκη.

 Έτσι λοιπόν ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο – το δηλητήριο εκτέλεσης – και έμεινε πιστός στη φωνή που τον καθοδηγούσε σε όλη τη ζωή του, δηλαδή έμεινε συνεπής, έως εσχάτων, σαν παραδειγματικός δάσκαλος απέναντι στους μαθητές του, με αποτέλεσμα η διδασκαλία του για τη συνείδηση, τη συνέπεια και την αδογμάτιστη έρευνα να διαδοθεί από τον θαυμασμό, να επιβιώσει και να γίνει τροφή για τη σκέψη ερευνητών, φιλοσόφων και επιστημόνων.

Άξιζε κατ’ εμέ να αφιερώσω λίγα λόγια παραπάνω για τον Σωκράτη (είτε για να τον τιμήσω, είτε για να τον θυμίσω σε όσους τον έχουν γνωρίσει είτε για να μάθουν λίγα συνοπτικά γι αυτόν όσοι δεν είχαν την τύχη), πριν προχωρήσω να σας αραδιάσω … ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ. Ναι, ερωτήματα – όχι σαν τον Σωκράτη βέβαια, μην με παρεξηγήσετε. Σκέφτηκα λοιπόν σε αυτό το φύλλο του Σεπτέμβρη να γράψω κάτι διαφορετικό. 

    Αφορμή λοιπόν είναι ο Σεπτέμβρης. Όλο το καλοκαίρι μου φάνηκε ότι όλοι περίμεναν τον Σεπτέμβρη… Εντυπωσιάστηκα, αφού πρώτη φορά παρατήρησα να συμβαίνει αυτό. Λες και κανείς δεν μπορούσε να χαρεί τουλάχιστον την θέρμη του καλοκαιριού και τον γαλανό ουρανό, λες και κανείς δεν μπορούσε να χαλαρώσει τα δροσερά φετινά βραδάκια του πιο φιλικού καλοκαιριού. Ναι, μέσα σε όλη την κατήφεια των οικονομικών καταστροφών, η φύση ήταν γενναιόδωρη προσφέροντάς μας εφέτος, ένα τρυφερά δροσερό καλοκαιράκι.

Ξέρω, αμέσως οι περισσότεροι θα είπατε τώρα “μα όλοι περιμέναμε με αγωνία την επιστροφή της τρόικα τον Σεπτέμβρη”. Πολλοί άλλοι θα είπατε “μα αυτό το καλοκαίρι δεν είχαμε την άλλοτε οικονομική δυνατότητα ξένοιαστων διακοπών”. Καταλαβαίνω ότι πραγματικά αυτό το καλοκαίρι συσσωρεύονταν οι αγωνίες για το μέλλον μας και ότι οι απάνθρωπα σκληρές αποφάσεις που θα παρθούν θα τραυματίσουν κι άλλες οικογένειες. Κανείς δεν μπορεί να είναι χαλαρός όταν οι φήμες λένε ότι από τον Σεπτέμβρη θα του ανακοινωθεί το μέλλον του. Είναι σαν το μαρτύριο του καταδικασμένου μελλοθάνατου που περιμένει την ημέρα που θα του ανακοινώσουν πότε θα εκτελεστεί.

     Καταλαβαίνω την αγωνία, το νιώθω, με αφορά, μας αφορά όλους, μα δεν θέλω να σταθώ μόνον στα “μαύρα σύννεφα” αλλά κυρίως να εστιάσω και στα λευκά που ομορφαίνουν τον ουρανό και δροσίζουν τη γη με την ταξιδιάρικη σκιά τους.

 

Και θα μου πει κάποιος:

Ποια είναι, τα λευκά αυτά ευλογημένα σύννεφα; Υπάρχουν σήμερα τέτοια; Υπάρχουν ελπίδες; Γιατί κανείς δεν μιλάει γι αυτές; Γιατί όταν οι Υπουργοί μιλάνε για ελπίδες εκτοξεύουν μαζί και κεραυνούς απειλών; Από πότε έγιναν οι απειλές ελπίδες; Για ελπίδες ακούω μόνον τους αντιπολιτευόμενους να μιλάνε αλλά κι αυτοί υπό την απειλή ότι δεν θα κάνουμε το λάθος να μην τους ψηφίσουμε. 

     Να που (όπως υποψιάζομαι) τώρα, κάπως έτσι θα αναρωτιέστε ή θα με ρωτούσατε αν ήμουν μπροστά σας. Να που αναδύονται κάποια ερωτήματα (σας είπα για ερωτήματα θα γράψω). Και είναι ερωτήματα σχετικά με το αν υπάρχουν λευκά σύννεφα – ελπίδες. Ξέρετε όμως ότι τα ερωτήματα όταν δεν μπατάρουν μόνον προς μια πλευρά είναι το γόνιμο έδαφος να γεννηθούν ελπίδες;

      Επειδή λοιπόν τα κανάλια, οι εφημερίδες και τα κοινωνικά δίκτυα στο internet κατακλύζονται από ερωτήματα του τύπου: “Πόσο επώδυνος θα είναι ο θάνατος” ή “Τι θα κραυγάζουν πεθαίνοντας οι μελλοθάνατοι” δηλαδή είναι ερωτήματα που μπατάρουν στην μια πλευρά, γι αυτό κι εγώ διάλεξα τα “άσπρα σύννεφα”, δηλαδή τα ερωτήματα που νομίζω δεν μπατάρουν μονόπλευρα. Είναι τα ερωτήματα που λένε όχι ποιες ή που είναι οι ελπίδες αλλά λένε με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους αλλά και σφαιρικά και από όλες τις οπτικές γωνίες, το εξής: Τι κάνει ο καθένας μας με τον εαυτό του μέσα σε μια θύελλα; Τι κάνουμε όταν επίκειται ή όταν έχει συμβεί ένα ναυάγιο και είμαστε μέσα κι εμείς; Τι μας βοηθάει απ’ όσα εκάναμε με τον εαυτό μας πριν βρεθούμε στη θύελλα;

      Φαντάζομαι ότι όλοι έχετε ακούσει για το τι γίνεται στα ναυάγια, έτσι δεν είναι; Επιζούν μερικοί δυνατοί σωματικά, επιζούν και κάποιοι αδίστακτοι και απάνθρωποι, αλλά επιζούν ακόμη κι εκείνοι που μπορεί να είναι αδύναμοι σωματικά αλλά που στις κρίσιμες στιγμές είναι σε αρμονία με τον εαυτό τους και την ανθρωπιά τους κι έχουν το μυαλό και την καρδιά τους συμφιλιωμένα και με τέρμα τα γκάζια. Είναι αυτοί που βάζουν τα σωστά ερωτήματα με τον σωστό τρόπο, είτε έχουν μπροστά τους ένα πρόβλημα της καθημερινότητας είτε μια προσωπική τους τραγωδία να αντιμετωπίσουν.

     Διαβάζοντας, ακούγοντας με προσοχή, φωνές, κραυγές, ψιθύρους γύρω μου, μαζεύω κι εγώ, σαν τον συλλέκτη, ερωτήματα. Μετά κάποια στιγμή κάνω τη διαλογή μου. Ποια ερωτήματα μου λέει να κρατήσω η φωνή μέσα μου; Πώς να τα ξαναδιατυπώσω για να είναι πιο σωστά; Ε! να μερικά τέτοια είχα σκοπό να σας δώσω και σας έφαγα την ώρα μέχρις εδώ. Ας τα αραδιάσω αμέσως κι εσείς ύστερα κάντε τα ό,τι σας φωτίσει. Ρωτάνε λοιπόν πολλοί άνθρωποι – κι εγώ αλλάζω λίγο τα λόγια τους – τέτοια ερωτήματα:

• Γιατί οι άνθρωποι σπάνια μιλάμε για τις όποιες ευλογίες έχει ευεργετηθεί ο καθένας μας και δεν σταματάμε να μιλάμε κάθε μέρα για προβλήματα ακόμη και για προβληματάκια;

• Τι θα πάθουμε αν στις συναλλαγές μας δίνουμε πιο συχνά, το κάτι παραπάνω απ’ όσα συμφωνήσαμε χωρίς να ζητάμε έξτρα αμοιβή; και ποιος θα ήταν ο ισχυρός λόγος για να το κάνουμε;

• Τι μας φταίει και αλλάζουμε κάθε μέρα προτεραιότητες (κάποιοι) και τι όταν δεν τις αλλάζουμε ποτέ (κάποιοι άλλοι); 

• Τόσο εύκολες κι ανέξοδες είναι πια οι δικαιολογίες, που έχει ξεχειλίσει όλος ο πλανήτης; Ή μήπως κοστίζουν τελικά πολύ ακριβά αλλά εκ των υστέρων στο αποτέλεσμα; 

• Ποιος ο λόγος να κάνουμε όνειρα όταν δεν βγαίνουν αληθινά; ρωτάνε αρκετοί. Και τι θα ήσουν σήμερα αν δεν είχες κάνει όνειρα όταν ήσουν νέος; αντ-ερωτούν άλλοι.

• Το να κάνω όνειρα είναι και ωραίο και μου δίνει ενέργεια να προσπαθώ, αλλά να μην κρατάω και μια πισινή; ρωτάνε αρκετοί. Και αν αντί για πισινή είχες εναλλακτικά όνειρα αντ-ερωτούν άλλοι. 

• Γιατί κάποιες πληγές στην ψυχή μας δεν κλείνουν ποτέ; Είναι οι χειρότερες ή είναι αυτές που αγαπήσαμε και δεν τις αφήνουμε να κλείσουν;

• Τι με εμποδίζει να προχωρήσω μπροστά; Αυτό που έχω ή δεν έχω; Αυτό που νομίζω πως δεν έχω; Αυτό που δεν είμαι ενώ θα έπρεπε; ρωτάνε οι περισσότεροι. Ή μήπως να ψάξω αυτό που νομίζω ότι είμαι; αναρωτιούνται λίγοι.

• Πώς να είμαι φιλικός κι ευγενικός χωρίς να με περνάνε για ευάλωτο και αδύναμο; Πώς να είμαι σεμνός χωρίς να φαίνομαι ντροπαλός ή δουλοπρεπής; ή μήπως να εξετάζω καλύτερα ποιοι είναι αυτοί που τολμούν να με κρίνουν;

• Που είναι τα όρια ανάμεσα στον ενθουσιασμό και τον φανατισμό; Πότε καταλαβαίνεις ότι τα πέρασες; Μήπως όταν πάψεις να έχεις έστω και αραιές μικρές αμφιβολίες;

• Λένε ότι άμα θέλεις κάτι πραγματικά με την ψυχή σου τότε θα το μπορέσεις. Πώς να το πιστέψω; Ρωτώντας όποιον το έζησε ή βρίσκοντας μικρά παλιά, δικά μου παραδείγματα; 

• Γιατί σκοτωνόμαστε οι άνθρωποι ώστε να έχουμε πάντα δίκιο εμείς και ποτέ οι άλλοι; Κάποιοι που δεν το κάνουν είναι πιο ήρεμοι γενικά αλλά τι έχουν χάσει και τι έχουν κερδίσει; Μήπως η εσωτερική ηρεμία γι αυτούς είναι μια κορυφαία αξία;

• Λένε ότι ο δυνατός νικάει πάντα αλλά γιατί μερικές φορές τέτοιοι δυνατοί μου φαίνονται να είναι απάνθρωποι; 

• Να ακούσω τους παλαιότερους που πίστευαν ότι τα αγαθά αποκτιούνται με κόπο ή τους νεώτερους που λένε ότι αποκτιούνται με τρόπο κι όχι κόπο; 

• Τι κάνει κάποιους να βλέπουν στη ζωή τους μόνον μάχες, εχθρούς, νίκες και ηρωισμούς και τι κάνει κάποιους άλλους να βλέπουν μόνον ευκαιρίες για έργα, για συνεισφορά και για συντροφικότητα;

• Τι είναι πιο οδυνηρό για την πρόοδό μας; Να θέλουμε και να μην μπορούμε ή να μπορούμε και να μην θέλουμε;

• Αν ο Θεός μας άφηνε να διαλέξουμε ένα από τα δύο, θα ζητούσαμε περισσότερη ζωή ή καλύτερη ζωή; Ή μήπως έχουμε ήδη μια επιλογή που τα συμπεριλαμβάνει και τα δύο αλλά με άλλη ζυγαριά για το πολύ και το καλύτερο;

• Πώς να χαρείς με το ευχαριστώ που σου λένε για μια ευεργεσία σου, όταν δεν σε κοιτούν στα μάτια; Μήπως όμως φταίει που δεν χάρηκες που το μπορούσες και το έκανες, πολύ πριν έλθει η ώρα να ακούσεις ένα ευχαριστώ;  

• Τι άραγε να είναι προτιμότερο από τα δύο σε έναν κόσμο γεμάτο δυσκολίες και τραγωδίες; Μια ζωή γεμάτη ευτυχία κι ένα τραγικό τέλος ή μια βασανισμένη ζωή και ένα ευτυχισμένο τέλος; 

Αυτά χωρούσαν ως εδώ αγαπητοί μου αναγνώστες. Θα επανέλθω και με άλλα “άσπρα σύννεφα” κάποια κατάλληλη στιγμή – ίσως όταν θα έχουν πλακώσει πολλά μαύρα, που εύχομαι αν έλθουν να διαλύσουν γρήγορα. Να τα διαλύσουμε, καλύτερα να πω.

Καλό Φθινόπωρο. Να βρείτε τα δικά σας άσπρα σύννεφα.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2013

ΝΙΚΟΣ Γ. ΝΗΜΑΣ

ΟΝΕΙΡΟ και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Το πρωινό συνήθως η θάλασσα ήταν "λάδι".
Η βαρκούλα σε περίμενε στην πόρτα.
Αργά το κουπί, ... παρατηρώντας τις χαρακιές
που άφηνες στην επιφάνεια.
Οι πρώτες βαθιές ανάσες αλμυρού οξυγόνου
ξυπνούσαν το είναι σου.
 
Όταν πια τα σπίτια μίκραιναν πίσω σου,
άνοιγες εκείνο το βιβλίο και σημείωνες.
Τα αφρόψαρα ασημίζοντας σε χαιρετούσαν
ζητώντας μια μόνο σύντομη σημείωσή σου
να γίνουν κι αυτά λίγο πιο σημαντικά.
 
Η γοργόνα δεν φάνηκε ούτε σήμερα...
 
Όταν ο ήλιος άρχιζε να τσιμπάει,
πίσω στην ακτή όπου πάλι σουλατσάριζε
εκείνη που περπατούσε και δεν πατούσε.
 
Ανηφόριζες ύστερα στον λόφο με τα πεύκα.
Σημείωνες για τις συνομιλίες του αέρα μαζί τους.
 
Ο ήλιος πια κατέκαιε τα πάντα και
το πέτρινο σπίτι σε περίμενε για ένα λιτό γεύμα
κι έναν ελαφρύ μεσημεριάτικο ύπνο
στο δροσερό υπνοδωμάτιο.
Τα καλύτερα όνειρα τα έβλεπες το μεσημέρι:
τη γοργόνα, τα αφρόψαρα, τα πεύκα,
την αλαφροΐσκιωτη να λέει λόγια πλεγμένα,
τους πεθαμένους σου έτσι όπως τους ήξερες...
 
Άραγε ...
ποια ζωή είναι μόνον ένα όνειρο
και ποιο όνειρο είναι είναι η ίδια η ΖΩΗ ;
 
Ν.Ν. Αύγουστος 2013 -
"ανάμεσα στ΄όνειρο και στην πραγματικότητα".

Αποκρούοντας τις προσβολές

Κάποιος από τον κύκλο μας, μας προσβάλλει / μας συμπεριφέρεται με αγένεια, χωρίς να του έχουμε κάνει κάτι παρόμοιο.

Η συνηθισμένη μας αντίδραση, δηλαδή αυτή που μας έμαθαν, είναι:

1η εκδοχή: “Πώς μου μιλάς έτσι;”  ή “ Καλά τι σου έκανα και μου μιλάς έτσι;” (σχετικά ήπιες και αμυντικές)

2η εκδοχή: “Πώς τολμάς σε μένα ρε …” ή “Πρόσεξε καλά και μη μου υψώνεις εμένα τη φωνή…” (εμπρός ας παλέψουμε λοιπόν)

Η συνέχεια είναι, με βεβαιότητα, να εμπλακούμε σε καβγά καθώς το όρισε / επεδίωξε εκείνος και η έκβαση είναι πάντοτε αβέβαιη (δεν θα βρούμε το δίκιο μας και πάντως αν το βρούμε όχι έτσι όπως θα ταίριαζε στην υπόληψή μας). 

“Αν είναι θρασύδειλος ίσως υποχωρήσει” (σκεφτόμαστε) “αρκεί να τον εκφοβίσω κι εγώ και να του δείξω πως δεν κωλώνω”.

Τώρα όμως παίζουμε στο δικό του γήπεδο. Μπαίνοντας στην κατάσταση θυμού, αφήσαμε τον άλλον και μάλιστα έναν αγενή να υπαγορεύσει τη στάση μας και να επηρεάσει τα συναισθήματά μας. Προφανώς και μας πειράζει η συμπεριφορά του αλλά γιατί να υπακούσουμε στην αρχική μας παρόρμηση να του το δείξουμε; Γιατί να μεταθέσουμε την συνδιαλλαγή μας από τα δικά του συναισθήματα στα δικά μας; Γιατί να αποδεχτούμε την αμυντική στάση;

Θέλουμε να υπερασπιστούμε την υπόληψή μας και τελικά με τον καβγά την καταρρακώνουμε διότι όλο και κάποιο κοσμητικό θα μας ξεφύγει και αν όχι ευτυχώς, τουλάχιστον θα είναι σε όλους ολοφάνερο δυστυχώς, ότι χάνουμε σχετικά εύκολα την αυτοκυριαρχία μας.

Τελικά έτσι, αντί να δείξουμε δύναμη, δείχνουμε αδυναμία.

Η αντίδραση που μπορούμε να μάθουμε να προβάλλουμε, είναι:

“Κάτι σε βασανίζει …” ή “Κάποιο πρόβλημα φαίνεται να έχεις πίσω από αυτά που λες …”

Πού είναι η διαφορά ανάμεσα στις δύο αντιδράσεις; Είναι στην μετάθεση πίσω σε αυτόν του ζητήματος της κουβέντας. Στην συνηθισμένη αντίδραση, αποδεχόμενοι τον αμυντικό ρόλο ή τη στάση αντεπίθεσης, κάνουμε σημείο αναφοράς τα “μου”, “έκανα”, “μένα”, δηλαδή τον εαυτό μας, ενώ στην αντίδραση που μπορούμε να μάθουμε, διατηρούμε την αναφορά σε εκείνον, λέγοντας “σε”, “έχεις”, “λες”.

Δεν μετατρέπουμε το πρόβλημά του σε δικό μας πρόβλημα.

Το λεπτό σημείο για

• να κατανοήσουμε,
• να αποδεχτούμε και
• να εξασκηθούμε

σε αυτό το είδος αντίδρασης είναι ότι δεν βιαζόμαστε να του ζητήσουμε λογικές εξηγήσεις και επιχειρήματα για να υποστηρίξει τον εναντίον μας ισχυρισμό, διεκδίκηση κ.λ.π. ή το ότι κάναμε εμείς λάθος.

Δεν πάμε στη δίκη που ετοίμασε με εμάς κατηγορούμενους.

Αυτό που τον ρωτάμε είναι τι πρόβλημα έχει αυτός και είναι θυμωμένος, τι δεν πάει καλά με αυτόν και όχι με εμάς. Σε αυτό μένουμε αυστηρά σταθεροί και επαναλαμβανόμενοι, μέχρι να αρχίσει να μιλάει κυρίως για τον εαυτό του και το πρόβλημά του.

Προσοχή! αν ο άνθρωπος αυτός μας ενδιαφέρει τότε δεν τρεπόμαστε σε φυγή.

Μια απάντηση σαν κι αυτήν: “Καλά, όταν ηρεμήσεις τα ξαναλέμε …”,

είναι φυγή και δεν έχει καμία σχέση με την προτεινόμενη προς μάθηση αντίδραση, στην οποία παραμένουμε στον διάλογο μέχρι να αλλάξει ή να μετριάσει την αγένειά του και να εκφράσει πιο δίκαια το ζήτημά του.

Σημείωση: Η προτεινόμενη αντίδραση, δεν έχει αποτέλεσμα με την πρώτη προσπάθεια, αφού ο άλλος συνήθως έχει αυτιά βουλωμένα από τον θυμό. Δεν απαντάμε όμως σε καμιά ερώτησή του, δεν ανταποκρινόμαστε σε καμιά δήλωσή του ή απειλή του, δεν εισπράττουμε κανέναν χαρακτηρισμό του για το πρόσωπό μας. Μένουμε αυστηρά, σταθερά ψύχραιμοι και επαναλαμβάνουμε τη δική μας ερώτηση σε κάθε παύση του που κάνει για να πάρει ανάσα. Δεν ενισχύουμε τον θυμό του αλλά αφήνουμε να εκτονώνεται, χωρίς να περνάει μέσα μας ώστε να μην φαίνεται στο πρόσωπό μας ή στις σωματικές αντιδράσεις μας, ότι πετυχαίνει να μας προσβάλει ή να μας τρομοκρατήσει.

Βεβαίως για να μάθουμε αυτήν την αντίδραση, πρώτα θα την κατανοήσουμε, μετά θα την αποδεχτούμε και φυσικά θα εξασκηθούμε.

Δεν είναι μια τακτική επικοινωνίας, είναι μια αλλαγή μέσα μας.

Νικόλαος Νημάς 

Αύγουστος 2013

 ... τούτη την εποχή όλο και περισσότερους τσιτωμένους θα συναντάμε ...

Ηλιακός φούρνος - Επίθεση στην κρίση

"Η ξεγνοιασιά της νοικοκυράς"

  Ανέμελο, Υγιεινό, Ανέξοδο, Οικολογικό

μαγείρεμα στον ήλιο

Ηλιακός φούρνος: 30-6-2013 παρ΄ όλα τα συννεφάκια οι μπριζόλες ψήθηκαν άριστα και το τελικό αποτέλεσμα ...
"πιο μαλακό και με χρώμα, δεν γίνεται"
6 χοιρινές και 2 αρνίσιες έβρασαν σε ένα ζουμί
Συνδυασμός λειτουργίας γάστρας και φούρνου.
ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΜΠΡΟΣΤΑ.

ΑΜΥΝΑ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΜΑΣ, ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ.
 
"Χαχαχα …Μαγειρεύω και δεν με νοιάζει" 
είπε η πεθερά μου και συνέχισε
"κάποτε έπρεπε να μαζέψουμε ξύλα να ανάψουμε φωτιά, άστα τι περνούσαμε εκείνα τα χρόνια στο χωριό, μετά με τις ηλεκτρικές κουζίνες ευχαριστηθήκαμε μαγείρεμα, αλλά τώρα με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ μας βγαίνει ξινό"
και κατέληξε προφητεύοντας
"Με τον ήλιο λοιπόν έε;... πόσα έξυπνα πράγματα ακόμη έχει να φτιάξει ο άνθρωπος ...".

 

29-6-2013
το κοτοπουλάκι έγινε λιώμα

   

Κατασκευή τελειοποιημένη - δεν είναι πειραματικό μοντέλο.

 Έκλεισα σύμβαση με τον παραγωγό τα πρώτα 20 κομμάτια σε ειδική τιμή γνωριμίας !!! ΠΡΟΛΑΒΕΤΕ ΤΩΡΑ - Στα σοβαρά, δεχόμαστε παραγγελίες.

 

Δεν έχει αποκτήσει εμπορική υπόσταση αλλά κινούμαστε ήδη σε αυτήν την κατεύθυνση.

Tα 20 κομμάτια προορίζονται για όποιον έχει ενδιαφέρον να συμμετάσχει ενεργά ή να ηγηθεί

·        τόσο στην προσπάθεια εμπορικής αξιοποίησης,

·        όσο και στα επιχειρηματικά οφέλη

·        χωρίς όμως να αναλάβει τα επιχειρηματικά ρίσκα.

Όποιος αναζητά διεξόδους με επιχειρηματική προοπτική και ενδιαφέρεται για την ιδέα αυτή, μπορεί με προσωπικό μήνυμα να δηλώσει τη συμμετοχή του στο πιο κάτω email και θα σας απαντήσουμε.

Νικόλαος Νημάς

Ιούνιος 2013 

 n.nimas.57@gmail.com

 

 

Μόνο η Αγάπη μπορεί

η φιλοσοφία δεν έχει πεθάνει
η ποίηση την ανανεώνει διαρκώς
και η μουσική την φέρνει πιο κοντά μας
πίσω τους η Αγάπη, "που μόνο αυτή μπορεί",
χαμογελάει αποκαλυπτικά.

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΦΥΓΕ ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΕΛΘΕΙ

“Οδός Ονείρων” – 1962 – Μάνος Χατζηδάκης
Η οδός ονείρων δεν ξεχωρίζει, είναι ένας δρόμος σαν όλους τους άλλους της πόλης μας, είναι ο δρόμος που κατοικούμε, μικρός, ασήμαντος, λυπημένος, τυραννικός, μα και απέραντα ευγενικός.
Έχει πολύ χώμα, πολλά παιδιά, πολλές μητέρες, πολλές ελπίδες και πολύ σιωπή...
Και όλα σκεπασμένα από έναν τρυφερό μα και αβάσταχτο ουρανό.
Εδώ σ΄ αυτόν τον δρόμο γεννιόνται και πεθαίνουν τα όνειρα τόσων παιδιών …
ίσαμε τη στιγμή που η αναπνοή τους θα ενωθεί με το ανοιξιάτικο αεράκι του επιταφίου και θα χαθεί.
Όμως τη νύχτα δεν τους πιάνει ο ύπνος και όταν δεν ονειρεύονται τραγουδούν:

Κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά.
Κάθε δρόμος έχει μια καρδιά για τα παιδιά.
Μα κυρά μου εσύ, σαν τι να λες με την αυγή
και κοιτάς τ’ αστέρια που όλο πέφτουν σαν βροχή.
Δώσ’ μου τα μαλλιά σου να τα κάνω προσευχή,
για να ξαναρχίσω το τραγούδι απ’ την αρχή.
Κάθε σπίτι κρύβει λίγη αγάπη στη σιωπή.
Μα ένα αγόρι έχει την αγάπη για ντροπή.

Μάνο, αυτοί οι δρόμοι σίγησαν. Δεν ακούγονται πια ούτε οι φωνές των παιδιών και των μανάδων ούτε ο μανάβης και ο νερουλάς.
Πάνε πολλά χρόνια Μάνο, που δεν μυρίζουν χώμα οι δρόμοι όταν αρχίζει η ψιχάλα.
Στο εσωτερικό των σπιτιών τους όλα είναι ηλεκτρικά και “ηλεκτρισμένα” – ακόμη και τα συναισθήματα των ανθρώπων, ακόμη και τα όνειρά τους.
Μόνον τα πουλιά Μάνο, συνεχίζουν να ψάχνουν για φωλιές μεσ΄ τις τσιμεντωμένες αυλές.
Μα υπάρχουν ακόμη Μάνο, κάποια λίγα αγόρια που σαγηνεύονται με τα μαλλιά της “κυράς της αυγής”, που κάνουν προσευχές στον έρωτα σιωπηλά.
Όσο για τα κορίτσια Μάνο, δεν φορούν πια άσπρες κορδέλες και ξυπνάνε νωρίς, νωρίτερα από τα αγόρια.
Εκείνο που έχει μείνει ακόμη Μάνο, είναι το αγιόκλημα και το γιασεμί που σπανίζουν και το μυρωμένο αεράκι του επιταφίου ανάμικτο με εξανεμισμένες μνήμες και όνειρα ανθρώπων που έμειναν μισά.
Δώσ’ μου τα μαλλιά σου να τα κάνω προσευχή, για να ξαναρχίσω το τραγούδι απ’ την αρχή.
Νίκος Νημάς – Ιούνιος 2013

δείτε το πιο κάτω video
https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=DdVYN8k_qgc

Μάνα θα το θυμάμαι για πάντα !

Μη διστάζεις στο κλάδεμα του εγώ σου.

Νέα μπουμπούκια, νέα ζωή σε περιμένει.

'- - - - - - - - - - - - -

 

Πριν από μία εβδομάδα, η αγαπημένη μου τριανταφυλλιά ήταν στις δόξες της.

Απόδειξη στη διπλανή εικόνα.

Θαύμαζα κάθε τριαντάφυλλό της, που από μπουμπούκι μέχρι να μαραθεί άλλαζε όλα τα χρώματα – γι αυτό την αγαπούσα. Κάθε απόγευμα που γύριζα από τη δουλειά στεκόμουν και την παρατηρούσα για λίγα δευτερόλεπτα.

Ποτέ δεν τόλμησα να κόψω ένα κλαρί της – να την κλαδέψω.

Δεν μου πήγαινε να πάρω το κλαδευτήρι και … χράτς … δεν μου πήγαινε.

Δεν τολμούσα γιατί δεν ήξερα.

Την προηγούμενη Κυριακή μια παλιά αγρότισσα από την ορεινή Αρκαδία, με τη σοφία των 85 χρόνων της (η πεθερά μου), καθώς μάζευε στον κήπο μας, τα χόρτα για το τραπέζι της αυριανής, με φώναξε να της δώσω το κλαδευτήρι.

Στεκόταν μπροστά στην αγαπημένη μου !!!

“Θέλει κλάδεμα μου είπε” και μ΄ έπιασε ένας κρύος ιδρώτας. Τι να της πω χωρίς να θίξω τη σοφία και την εμπειρία της ;

“Τώρα είναι ο καιρός μου είπε” – Φεβρουάριος. Της έδωσα το κλαδευτήρι και πήγα κοντά να κάνω ό,τι μπορώ ώστε να μην πληγωθεί πολύ η αγαπημένη μου. Δεν είχα ξαναδεί κλάδεμα, τέτοιο κλάδεμα. Κάθε χράτς και μια μαχαιριά στην καρδιά μου.

Κάτι ψέλλισα, δεν θυμάμαι καλά … “μη αυτό”, “όχι κι αυτό”, “μα τι θα μείνει ;” Κάτι τέτοιο είπα και δεν θυμάμαι την απάντησή της αλλά κατάλαβα ότι είναι για καλό.

Κάπως έτσι έμεινε μέσα σε δύο λεπτά η αγαπημένη μου (όπως στη φωτογραφία).

Τα όμορφα τριαντάφυλλα πεσμένα στο χώμα. 

Διάλεξε δυο τρία κλαδιά για αναπαραγωγή (πρόλαβα να δω ότι είχαν ματάκια έτοιμα) και μου είπε: “Θα δεις πώς θα γίνει σε λίγο καιρό” και εννοείται κατάλαβα πως η τριανταφυλλιά μου θα ξαναγεννηθεί.

Όμως το θέαμα της αγαπημένης μου ήταν τόσο τρομακτικό, που ξέχασα να ρωτήσω τα “πώς” και τα “γιατί” της τέχνης του κλαδέματος. Έψαξα στο internet και βρήκα πολλά (φωτό).

Κράτησα μερικά κλαδιά που είχαν αρκετά ματάκια και αφού δεν μου πήγαινε να τα πετάξω, τα έβαλα σε ένα κουβά με νερό απέναντι στον ήλιο. Μια εβδομάδα πέρασε από τότε και σήμερα πολλά ματάκια άνοιξαν. 

Μια ελπίδα γεννήθηκε μέσα μου. Να φτιάξω πολλά παιδιά της αγαπημένης μου!!!

Κάποια κουβέντα σήμερα μου τα θύμισε όλα αυτά. Μια κουβέντα για τα ξερά κλαδιά του “εγώ” μας, που πρέπει να τα κλαδεύουμε μόλις χρειαστεί, χωρίς να διστάζουμε. Μια φωνή τότε μέσα μου είπε:

“Μη διστάζεις στο κλάδεμα του εγώ σου. Νέα μπουμπούκια, νέα ζωή σε περιμένει.”

Νικόλαος Νημάς

3 Μάρτη 2013.

Σε θέλω δίπλα μου να μοιραστούμε την ΕΥΘΥΝΗ.

Βλέπω πολλούς να κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα.
Βλέπω εκείνους που ενοχοποιούν αυτοκαταστροφικά τον εαυτό τους.
Βλέπω άλλους, πολλοί κι αυτοί, να βλαστημάνε οργισμένοι προς κάθε κατεύθυνση.
Βλέπω κι εκείνους, πολλοί κι αυτοί, που σιωπούν ακόμη, όπως παλιά, φοβισμένοι.
Βλέπω ακόμη τους αδιάφορους να περιμένουν άλλοι να κάνουν την αρχή.

Βλέπω την τυφλή εξέγερση να βράζει.
Βλέπω και τη μοιρολατρία να μας πνίγει.
Ανάμεσά τους η αναίδεια των αιώνιων ανεύθυνων – είναι οι “ξερόλες” και κριτές των άλλων.

Εγώ επιμένω να αναζητώ τη σύνεση και τη φρόνηση.
Εγώ επιμένω να αναζητώ το θάρρος και την ευθύνη.
Ψάχνω στα χρονοντούλαπα και βρίσκω: το καθήκον.
Αναζητώ τον Πολίτη.

Τολμώ να ονειρευτώ ένα μίγμα πάθους συνετού και σύνεσης παθιασμένης.
Αναζητώ τον Πολίτη Αγωνιστή.

Βλέπω τους περισσότερους να ρωτάνε και να αναρωτιούνται: που θα πάει αυτό τελικά;
Λίγους όμως συναντώ να αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να αναδείξω ή να επιβάλλω τη βούλησή μου, όταν ήταν καιρός, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;

Η αδιαφορία έφερε τους χειρότερους, τους οσφυοκάμπτες, τους καταχραστές.
Η αποχή τους έκανε ηγεμόνες.
Σήμερα πια, ο φόβος, το βουβό κλάμα, η οργή, η τυφλή βία, η μοιρολατρία σκεπάζουν τον ήλιο των παιδιών μου.

ΕΩΣ ΕΔΩ !!!

Δεν θέλω τις ελπίδες τους – παλιές μαγειρεμένες υποσχέσεις.

Θέλω την Προοπτική ΜΑΣ – χάρτη και πυξίδα.
Σε θέλω δίπλα μου να σκάψουμε τη γη, να ξεθάψουμε τις ΧΑΜΕΝΕΣ ΜΑΣ ΑΞΙΕΣ.
Σε θέλω δίπλα μου να μοιραστούμε την ΕΥΘΥΝΗ.

Νικόλαος Νημάς
Φεβρουάριος 2013

Ξένος ήμουνα κι εγώ πριν γίνω αφεντικό

 Χαθήκανε και το νερό
τους έφερε ως εδώ
Αδέσποτα χωρίς χαρτιά
με πρόσωπα στεγνά

"Εγώ που χρόνια τώρα τριγυρνώ
σαν πουλί περιπλανώμενο
μες στη μοναξιά,μες στην ξενιτιά
που δεν την αντέχω άλλο πια..."

Ξένος ήμουνα κι εγώ
πριν γίνω αφεντικό
πριν χτίσω και φτιαχτώ
πριν μάθω να ξεχνώ.

Ξένος ήμουνα αλλά
εσύ είσαι ο ξένος πια
και δίπλα μου όπως ζεις
τη μέρα μου ενοχλείς

Χαθήκαμε μες στην κοιλιά
μιας μάνας που ξεχνά
Κι απ΄το εμείς το ξένο εγώ
μου λέει να μισώ.

 - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Οι Έλληνες χάρισαν στην ανθρωπότητα αυτό το ανεπανάληπτο δώρο πολιτισμού, τη γέννηση και τη θεμελίωση των ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ, μέσα σε ένα στενό παράθυρο χρόνου (6ος & 5ος αιώνας π.Χ.) σε μια στενή περιοχή του πλανήτη, διότι ήσαν αδιάκοπα και αθεράπευτα ΤΑΞΙΔΕΥΤΕΣ - ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.

ΠΡΈΠΕΙ να δείτε το παρακάτω video και να συλλογιστείτε σε πολλά επίπεδα και να κάνετε πολλαπλές αναγνώσεις για να καταλάβετε τι θέλω να πω.

Είμαι βέβαιος πως όλοι σας έχετε νιώσει τα πιο αντιφατικά συναισθήματα απέναντι στους "ξένους" που έχουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες φθάσει στην χώρα μας. Άλλοτε συμπόνια, άλλοτε φόβο και ας μην αναφέρω τα υπόλοιπα πιο έντονα. 

Ξανασκεφτείτε όμως όσα αφομοιώσατε από το προηγούμενο video. 

Ας μη συγχέουμε τα προβλήματα και τις επιτακτικές λύσεις, σχετικά με την παρουσία των ξένων μεταναστών στην χώρα μας, δηλαδή την πολιτική σε αυτό το θέμα, με την υπεύθυνη προσωπική στάση μας απέναντι σε ανθρώπινες ψυχές.

Δεν θέλω να σας κουράσω αναμασώντας πολιτικές.

Θέλω να ξυπνήσω τα συναισθήματά σας και να σκεφθείτε αυτό το:

"Ξένος ήμουνα κι εγώ πριν γίνω αφεντικό"

Ακούστε αυτό το όμορφο τραγούδι που ακολουθεί.

Δεν μπορεί, όπως και να ΄χει, κάπως αλλιώς θα αντιδράτε από δω και πέρα, όταν βλέπετε ή πληροφορείστε για συμπεριφορές αταίριαστες στον Έλληνα, που κάποιοι απαίδευτοι ως πειθήνια όργανα επιδεικνύουν απέναντι στους "ξένους" ΜΑΣ.

Νικόλαος Γ. Νημάς
Φεβρουάριος 2013