Γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου: ένα παγκόσμιο τεχνολογικό θαύμα στη χώρα μας

Γέφυρα Ρίου - Αντιρίου:
Ένα παγκόσμιο τεχνολογικό επίτευγμα στην αυγή του 21ου αιώνα,
μια Υπεργέφυρα συνδυασμός κατασκευαστικών καινοτομιών.

Στην μικρή Ελλάδα μας, στο εμπορικό πέρασμα της Ευρώπης.


Αν δεν έχετε δει το ντοκυμαντέρ του National Geographic, αποθηκεύστε το για να το δείτε όταν θα έχετε χρόνο.
Αξίζει τον κόπο αυτό το ντοκυμαντέρ.

Θα καταλάβετε τι σημαίνουν αυτά τα 5 μόλις λεπτά της διαδρομής.

Πόσα ακόμη τέτοια μπορούν να γίνουν !!! . . .
αν ξαναβρούμε τη ρότα μας και δεν πουληθούμε . . .

κάντε κλικ στον σύνδεσμο
http://www.youtube.com/watch?v=dmwIjpjcPv0&feature=player_embedded#!

Η ευλογημένη πολυσχιδής γεωγραφική διαμόρφωση της χώρας μας, χερσαίας και νησιωτικής, απαιτεί πολλά τέτοια έργα Ευρωπαϊκής και παγκόσμιας σημασίας.

Πρέπει να αποτινάξουμε τα παράσιτα και να κερδίσουμε ξανά την παγκόσμια εμπιστοσύνη.

Έτσι θα ξαναρχίσουν μεγάλα έργα και θα συνεχιστούν όσα έχουν μείνει ημιτελή.
Έτσι θα πολεμήσουμε ένα μέρος του προβλήματος της ανεργίας και θα ανάψουν ξανά "οι κλίβανοι" της βιομηχανίας μας.

Άρνηση

ξένη δημοσίευση
Αναρτήθηκε από ΞΕΝΗ 3.12.11
στο ιστολόγιό της
http://imerologiomiasksenis.blogspot.com/2011/12/blog-post.html

Το χειρότερο που έφερε η οικονομική κρίση δεν είναι η φτώχια. Το χειρότερο είναι η μιζέρια, η μίρλα και η γκρίνια. Ακόμη και αν εσύ το έχεις πάρει απόφαση ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά και σίγουρα δεν θα αλλάξει αυτό για τα επόμενα χρόνια (προσπαθώντας να δεις τι θα κάνεις), δεν πρόκειται να ησυχάσεις με τα όσα ακούς γύρω σου.

Αυτή η εποχή ανήκει δικαιωματικά στους καταστροφολάγνους.

Έτσι η πιθανότητα να τα τινάξει κάποιος δεν θα είναι από την πείνα (τουλάχιστον όχι όσο κατέχουμε υψηλές θέσεις παχυσαρκίας στην Ευρώπη) αλλά από την κατάθλιψη. Είναι το λιγότερο με τα όσα ακούμε ότι θα πάθουμε ακόμη....

Αμ το άλλο; Παντού στο διαδίκτυο ξεπηδάνε ντοκιμαντέρ, έρευνες και διάφορα ρεπορτάζ που λένε ότι τελικά η Ελλάδα δεν χρωστάει αλλά κάποιοι άλλοι την χρέωσαν. Ότι ο Παπανδρέου τα έκανε όλα για να κερδίσει χρήματα με τα αδέλφια του. Ότι το παγκόσμιο σχέδιο, το οποίο είχε σχεδιαστεί χρόνια πριν μπαίνει σε εφαρμογή και όλα τα σχετικά. Οκ τα δέχομαι όλα. Ας πούμε λοιπόν, ότι όλοι οι παραπάνω έχουν δίκαιο. Και μετά τι; Ποια είναι η λύση; Σε κανένα από αυτά τα ντοκιμαντέρ δεν δίνεται καμία λύση.

Η ιστορία αυτή με το ότι κάποιος (ή οι κάποιοι) που είναι πάντα πιο δυνατοί από εμάς και έχουν καταστρώσει σχέδιο για να μας κάνουν κακό είναι το «χάπι» που επιλέγει κάποιος να πάρει για να αποφύγει την ευθύνη του σε μια κατάσταση. Μου θυμίζει ανθρώπους που έχουν πάρει παραπάνω κιλά και αντί να στρωθούν να τα χάσουν το ρίχνουν στις δικαιολογίες. «Δεν είμαι καλά ψυχολογικά», «Φταίει το άγχος», «Φταίνε τα ωράρια» και φυσικά ποτέ δεν λέει φταίω εγώ που ενώ ξέρω ότι τρώω «σκουπίδια» δεν κάνω τίποτα για να το αλλάξω.

Κάπως έτσι λειτουργεί και το θέμα με το χρέος (ενώ το προσωπικό χρέος), όλοι έπαιρναν δάνεια αβέρτα, χωρίς να πληρούν τα κριτήρια και αν τους ρωτήσεις γιατί το έκαναν θα σου πουν, «Καλά εγώ ζήτησα δάνειο. Εκείνοι που ήξεραν ότι δεν μπορούσα να το ξεπληρώσω γιατί μου έδωσαν;». Η κλασική αποφυγή ευθύνης.

Ό, τι δηλαδή κάνουν τα μικρά παιδιά για να αποφύγουν την τιμωρία.

Δεν βλέπω πουθενά την πρόθεση για αλλαγή. Πουθενά. Το μόνο που ζητούν (αν όχι όλοι, οι περισσότεροι) είναι απλά να γίνουν τα πράγματα όπως ήταν πριν. Κανείς δεν θέλει να κάνει να χάσει την βόλεψή του. Όλοι εμμέσως είναι της άποψης να γίνουν «δίαιτες εξπρές» για να δουν άμεσα αποτελέσματα και κανείς δεν στρέφεται στον δύσκολο δρόμο που θέλει δουλειά και υπομονή. Αλλά η εποχή των θαυμάτων ανήκει στο παρελθόν και τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του.

Είχα διαβάσει κάπου ότι όταν χάνεις κάποιον ή κάτι πρέπει να περάσεις από τα πέντε στάδια του πένθους. Τα στάδια αυτά είναι άρνηση, θυμός, διακανονισμός, κατάθλιψη, αποδοχή. Εμείς σαν χώρα είμαστε ακόμη στο πρώτο στάδιο. Βρισκόμαστε ομαδικά σε άρνηση. Πρέπει να περάσουμε όλα τα στάδια για να γίνει το πρώτο βήμα προς την αλλαγή. Και δυστυχώς, όσο αργούμε να πάρουμε μπρός τόσο πιο πολύ διαιωνίζουμε μια κατάσταση που μόνο άσχημα αποτελέσματα μπορεί να φέρει.

Αν με ρωτούσε κανείς ποια είναι η λύση θα του απαντούσα ότι η μεγάλη αλλαγή θα έρθει αν αλλάξει η νοοτροπία ενός λαού πρώτα και μετά αναγκαστικά θα αλλάξουν και οι πολιτικοί που την κυβερνούν. Ανάποδα δεν πρόκειται πότε να γίνει κάτι... καθώς ο λαός είναι εκείνος που πάει στις κάλπες. Αν σε αυτές τις εκλογές ξαναγίνει ότι και παλιά (πελατειακό σύστημα, διαφθορά, ρουσφέτια κ.λ.π.) τότε ότι γινόταν στο παρελθόν θα γίνει και στο μέλλον.

Για να δούμε οι εκλογές δεν αργούν πολύ.

Το Μανιφέστο της αισιοδοξίας. Υπάρχει μια άλλη Ελλάδα

ξένη δημοσίευση που με εκφράζει
από το Athens Voice
http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/370/το-μανιφέστο-της-αισιοδοξίας

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ: BEETROOT

Υπάρχει μια άλλη Ελλάδα. Που δημιουργεί, που παράγει, που φτιάχνει πράγματα, που δουλεύει και θέλει να ζήσει απ’ τη δουλειά της. Μια Ελλάδα που δεν εξαντλεί την ύπαρξή της στα τηλεπαράθυρα, μια Ελλάδα που δεν ονειρεύεται να πάρει πρόωρη σύνταξη, αλλά να δημιουργήσει. Αυτή η άλλη Ελλάδα είναι η ελπίδα μας για να κάνουμε τα πράγματα όχι πάλι όπως ήταν πριν, αλλά καλύτερα, πιο ώριμα. Πιο πλούσια σε περιεχόμενο και όχι σε πλαστικά σύμβολα μιας ψεύτικης επιτυχίας.

Αυτή η άλλη Ελλάδα είναι που μας κάνει περήφανους. Ο πατριωτισμός δεν είναι οι κάθε είδους παρελάσεις, αλλά η υπεράσπιση της κοινωνίας μας. Η υπεράσπιση της δημοκρατικής δυνατότητας για μια ειρηνική, πολύχρωμη συμβίωση που αφήνει ελεύθερους τους πολίτες να εργαστούν και να δημιουργήσουν. Αυτή η άλλη Ελλάδα που μιλάει, προς το παρόν, σιγανά, είναι η αυριανή κοινωνία που θα ξεπεράσει την κρίση με νέες λύσεις. Όσο πιο ευδιάκριτη ακούμε τη φωνή της, τόσο πιο κοντά είμαστε στο τέλος των «χαμένων χρόνων». Όσο πιο καθαρή γίνεται η φωνή της, τόσο ο θόρυβος και η παραπλάνηση θα υποχωρούν. Είμαστε ό,τι κάνουμε, όχι ό,τι λέμε. Τα έργα μας, η δική μας δράση θα αλλάξει τα πράγματα. Θα ξαναβρούμε τους φίλους μας, θα ξανακερδίσουμε την πόλη μας, θα ξαναφτιάξουμε τη ζωή μας όπως τη θέλουμε. Θα επιτύχουμε γιατί το θέλουμε. Γιατί μπορούμε.

Δεν θα μας αφήσουν, αν τους επιτρέψουμε να μη μας αφήσουν. Αν αφήσουμε την παραπλάνηση, τη δημαγωγία, τη μιζέρια να μας πείσουν ότι έτσι είναι η Ελλάδα, δεν αλλάζει, είναι μια χώρα στα μέτρα τους, μια χώρα που βασιλεύει η μετριότητα. Σύμφωνοι. Τα κάναμε μούσκεμα. Κατηγορήσαμε γι’ αυτό τους πάντες και τους εαυτούς μας. Τώρα φτάσαμε όμως στον πάτο. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια ούτε για αυτοοικτιρμούς ούτε για αναζήτηση κι άλλων βολικών εχθρών να τους επιρρίψουμε τις ευθύνες. Τώρα πρέπει εμείς να βρούμε τη δύναμη και να ξεκινήσουμε την αντίστροφη πορεία. Αυτή που θα μας βγάλει από τα προβλήματα και θα μας ξανακάνει μια κοινωνία δεμένη και δημιουργική. Στους εαυτούς μας πρέπει να βρούμε αυτές τις δυνάμεις. Γιατί υπάρχουν, η Ελλάδα δεν είναι μόνο αυτή η αυτοκρατορία των μετρίων που μονοπωλούν τη δημόσια ζωή. Είναι μια χώρα όμορφη, ζεστή, φιλική, με δημιουργικούς ανθρώπους, με νέους που ασφυκτιούν εξοστρακισμένοι και λαχταράνε να μπουν στο γήπεδο να παίξουν το δικό τους παιχνίδι.

Το Μανιφέστο της αισιοδοξίας δεν μπορεί να είναι μεγάλα λόγια, γκρίνια, κλάμα, κατηγόρια. Παρά μόνο πράξεις, ατομική ευθύνη, η δράση του καθενός, η δημιουργία της παρέας, της ομάδας. Θα υποστηρίξουμε κάθε φωνή, κάθε ενέργεια, καθέναν που δουλεύει και δημιουργεί σ’ αυτή τη χώρα, θα σώσουμε ό,τι πρέπει να σωθεί. Ζούμε στην πιο όμορφη χώρα, δεν έχουμε ως κοινωνία ούτε καν δείξει τις δυνατότητές μας. Τώρα είναι η ώρα να αποδείξουμε ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι πρέπει. Θέλουμε καλύτερα χρόνια απ’ αυτά που ζούμε, εμείς θα τα κάνουμε να γίνουν έτσι.

Ένας μικρός άθλος

ξένη δημοσίευση που θεωρώ αξιόλογη
Αναρτήθηκε από ΞΕΝΗ 8.8.11
στο Blog της
http://imerologiomiasksenis.blogspot.com/2011/08/blog-post.html

Έχω παρατηρήσει ότι κάθε φορά που πάω να ασχοληθώ με κάτι καινούριο ρωτάω να μάθω για αυτό. Αυτό φαντάζομαι δεν το κάνω μόνο εγώ αλλά και πολλοί άλλοι. Όταν μπαίνεις, φυσικά, σε μια τέτοια διαδικασίας θα ακούς το μακρύ και το κοντό του καθενός –ίσως χωρίς λόγο- και πολλές φορές θα απογοητεύεσαι –πάλι χωρίς λόγο-.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Διότι πέρυσι την Άνοιξη με τις απεργίες των ΜΜΜ, οι μετακινήσεις μου κόστιζαν όσο σχεδόν ο μισός μισθός μου (όπως μπορεί ο καθένας να καταλάβει είμαι και υψηλά αμειβόμενη… δεν κρύβεται το χρήμα άλλωστε). Η συγκεκριμένη κατάσταση με είχε εξοργίσει πάρα πολύ. Είναι άσχημο, όπως και να το κάνουμε, όταν, ενώ ζητάς το δίκιο σου να αδικείς τους άλλους. Διότι ούτε ο Υπουργός Μεταφορών, ούτε κανένας βουλευτής παίρνει μετρό για να πάει στην δουλειά του, παρά μόνο ο λαουτζίκος.

Τότε, λοιπόν, για πρώτη φορά στη ζωή μου, μου ήρθε η ιδέα να πάρω δικό μου μέσο. Και φυσικά όχι αυτοκίνητο, αλλά μηχανάκι. Έτσι άρχισα να μαζέψω πληροφορίες για το τι χρειάζεται, πόσο κοστίζει το δίπλωμα κλπ. Άλλα από την πρώτη στιγμή έπεσα σε «τοίχο». Στην αρχή ρωτούσα φίλους και γνωστούς πότε το πήραν το δίπλωμα αν ήταν δύσκολο και γενικά εάν έχουν φάει αρκετές τούμπες με την μηχανή. Μου είπε ο καθένας την ιστορία του και όλοι με ρώτησαν αν ξέρω ποδήλατο. Φυσικά εγώ δεν ήξερα ποδήλατο. Με το που έλεγα ότι δεν ξέρω ποδήλατο όλοι μου έλεγαν να μην ξεκινήσω καν τις προσπάθειες μου να μάθω μηχανάκι γιατί δεν θα ξέρω ισορροπία και σε τέτοια ηλικία δεν θα μπορούσα και να μάθω.

Αφού, λοιπόν, απογοητεύτηκα, πήγα να ρωτήσω και στην σχολή οδηγών μήπως και μπορούσε κάτι να αλλάξει. Για κάποιο περίεργο λόγο εκεί δεν μου είπαν ότι δεν γίνεται, μου είπαν ότι αν θέλω να μάθω να οδηγώ μηχανή πρέπει πρώτα να μάθω να οδηγώ ποδήλατο. Και αυτό μπορεί κάποιος να το καταφέρει με το να πάρει ένα ποδήλατο και να εξασκηθεί μέχρι να μάθει.

Τόσο απλό ήταν το ζήτημα. Ούτε συγκρίσεις με τους άλλους, ούτε πράγματα που γίνονται ή δεν γίνονται. Στρώνεσαι στην δουλειά και τότε μπορείς να κρίνεις εάν «το έχεις» ή «δεν το έχεις» το θέμα.

Το πρώτο μάθημα ποδηλάτου ήταν πολύ «αστείο» και αιματηρό. Εγώ και ο Αλέξανδρος (ένας πιτσιρικάς που κάνει τεράστιες αποστάσεις με το ποδήλατο… από τότε που το ποδήλατο δεν ήταν της μόδας), στα Βριλήσσια να κόβουμε βόλτες πάνω κάτω για να μάθω εγώ ισορροπία μέχρι που κάποια στιγμή το τιμόνι του ποδηλάτου αστραπιαία προσγειώνεται στο μεγάλο νύχι του ποδιού μου. Αλλά παρ’ όλα αυτά συνεχίσαμε. Διότι είχαμε χάσει ένα νύχι αλλά όχι τον πόλεμο.

Μετά απ’ αυτό δανείστηκα ένα ποδήλατο από τον γιό ενός συναδέλφου μου και άρχισα να κάνω βόλτες σε κάτι παιδικές χαρές της περιοχής. Όπως μπορεί κανείς να φανταστεί το θέμα ήταν κάτι παραπάνω από ξεκαρδιστικό. Εγώ να προσπαθώ να μάθω να οδηγώ, τα πιτσιρίκια να με κοιτάνε σαστισμένα και να μαζεύονται γύρο μου. Μάλιστα, ένα κοριτσάκι με ένα μικρό ροζ ποδήλατο με πλησίασε μια μέρα, ενώ ξεκουραζόμουν, και με ρώτησε τι ακριβώς κάνω. Της εξηγούσα ότι προσπαθούσα να μάθω ποδήλατο και εκείνο με κοιτούσε όλο απορία καθώς της έκανε εντύπωση που ήμουν τόσο μεγάλη και δεν ήξερα ποδήλατο. Μετά από λίγο το κορίτσι αυτό προσφέρθηκε να μου κάνει δωρεάν μαθήματα εξηγώντας μου πως πρέπει να βάλω το πόδι στο πετάλι και πώς να μην πέσω. Της είπα ότι θα μπορούσε να γίνει καλή δασκάλα διότι έχει μεταδοτικότητα και εκείνη με ρώτησε τι είναι μεταδοτικότητα.

Αν και παιδεύτηκα πολύ, έμαθα να οδηγώ ποδήλατο. Μετά άρχισα τα μαθήματα για το μηχανάκι και πριν από περίπου μια βδομάδα πήρα και το δίπλωμα. Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο χάρηκα όταν τελείωσαν οι εξετάσεις και μου είπαν ότι δεν έκανα κανένα λάθος και πέρασα. Θα μου πεις σιγά τον άθλο, δίπλωμα για μηχανάκι πήρες και όχι πτυχίο από το Harvard. Για μένα αυτό το δίπλωμα είναι σημαντικό διότι στην ουσία έκανα κάτι που δεν έχει κάνει κανείς. Δεν γνωρίζω κανέναν (ούτε έχω ακούσει για κάποιον) που να μην ήξερε ισορροπία και να έμαθε να οδηγεί μηχανάκι.

Ήταν και ένα καλό μάθημα γενικά. Τι εννοώ; Θες να μάθεις κάτι καινούριο; Μην ρωτάς δεξιά και αριστερά χωρίς λόγο, ρώτα τους ειδικούς. Αυτοί σίγουρα θα ξέρουν καλύτερα από τον φίλο ή γνωστό σου. Επίσης, μην κρίνεις χωρίς να έχεις δοκιμάσει κάτι. Πότε δεν ξέρεις. Επειδή απέτυχε σε κάτι ο Α ή ο Β δεν σημαίνει ότι θα αποτυγχάνει και η υπόλοιπη ανθρωπότητα μετά απ’ αυτόν. Για αυτό, το συγκεκριμένο δίπλωμα έχει τόση αξία για μένα, διότι κατάφερα κάτι που ούτε εγώ η ίδια πίστευα ότι μπορούσα να καταφέρω.
Από το ημερολόγιο μιας Ξένης.

Τα μικρά μας κατορθώματα είναι σημαντικότερα από τα μεγάλα διότι στα πολλά μικρά και καθημερινά χτίζεται η αυτοπεποίθηση και η μαχητικότητά μας. Νίκος Νημάς.

και επί γης ειρήνη

Καλήν ημέραν άρχοντες,
αν είναι ορισμός σας,
Χριστού την θεία γέννηση
να πω στ΄αρχοντικό σας.


να είναι οι καρδιές μας ένα ζεστό χριστουγεννιάτικο δωμάτιο.







να είναι τα λόγια μας γλυκά.







Χριστός γεννάται δοξάσατε.









ένα κερί δεν χάνει τη φλόγα του
ανάβοντας ένα άλλο.

Η ψυχή μας δεν χρεωκόπησε!

Δεν είμαστε λαός τεμπέληδων και διεφθαρμένων

αλλά λαός αγωνιστών, εργατικών και φιλότιμων πολιτών!

«Η Ελλάδα βρίσκεται σε κατακόρυφη ελεύθερη πτώση χρεωκοπίας».

Ποιος χρεωκοπεί τελικά ?

• το κράτος μας ?
  
• η εθνική μας οικονομία ?
  
• όλοι μαζί οι Έλληνες πολίτες ?
  
• το πολιτικό μας σύστημα ?
  
• το ευρώ και η ευρωζώνη ?
  
• οι τράπεζες των βόρειων ευρωπαϊκών χωρών ?
  
• η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης ?
  

Η φιλολογία στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, η αρθρογραφία σε εφημερίδες, περιοδικά και στο διαδίκτυο προκαλούν σύγχυση και μας δυσκολεύουν να κατανοήσουμε ποιος ή τι χρεωκοπεί και ποιον συμπαρασύρει στην χρεωκοπία.

Το κράτος μας θα χρεοκωπήσει (χρεωκόπησε ήδη ?) επειδή δεν θα έχει να πληρώσει μισθούς, συντάξεις, υποχρεώσεις σε προμηθευτές και την χρηματοδότηση των δημοσίων έργων

ή επειδή δεν θα έχει να αποπληρώσει τους διεθνείς τοκογλύφους ?

Η οικονομία μας χρεωκοπεί / χρεωκόπησε αφού βρίσκεται σε βαθιά ύφεση και κλείνουν επιχειρήσεις και αυξάνονται οι άνεργοι και καταστρέφονται οι μικροί και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, αφού οι Τράπεζες έκλεισαν τις κάνουλες και οι ακάλυπτες επιταγές σχηματίζουν σωρούς μιας οικονομικής χωματερής ?

Οι Έλληνες πολίτες χρεωκοπούν διότι υπερχρέωσαν τα νοικοκυριά τους για μια επίπλαστη καταναλωτική ευημερία, που δεν αντιστοιχούσε στην παραγωγικότητα καθενός μας ? Είμαστε τεμπέληδες και καλοπληρωμένοι που σπαταλήσαμε τα χρήματα των Ευρωπαίων, όπως μας κατηγορεί η προπαγάνδα των διεθνών τοκογλύφων ?

Το πολιτικό μας σύστημα χρεωκόπησε και παρέσυρε όλους και όλα στη χρεωκοπία ? Χρεωκόπησαν οι ιδεολογίες της σοσιαλδημοκρατίας και του νεοφιλελευθερισμού ?

Το πελατειακό σύστημα και οι κομματικοί μηχανισμοί διέφθειραν κράτος και θεσμούς ?

Το γκρέμισμα της εμπιστοσύνης στις προεκλογικές υποσχέσεις που συστηματικά διαψεύδονται προκάλεσε την αποχή των πολιτών και την κατακραυγή των «αγανακτισμένων πολιτών» ?

Αρκετές και σοβαρές αναλύσεις προβλέπουν χρεωκοπία τραπεζών των βόρειων ευρωπαϊκών χωρών, που θα συμπαρασύρει κυβερνήσεις, πολιτικά συστήματα και θα απειλήσει την ίδια την ιδέα και τη συγκρότηση της Ενωμένης Ευρώπης.

Οι ίδιες αναλύσεις αναφέρουν το πρόβλημα της Ελλάδας σαν ένα σύμπτωμα μιας γενικότερης κρίσης, μιας ασθένειας σε όλη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο. Τα φώτα πέφτουν, λένε, σκόπιμα στην Ελλάδα (αλλά και τις άλλες αδύναμες χώρες του Ευρωπαϊκού νότου), για να κρύψουν προσωρινά το γενικό πρόβλημα των μεγάλων χωρών και το έλλειμμα ενιαίου ευρωπαϊκού προσανατολισμού.

Η δήθεν προσπάθεια για διάσωση του Ελληνικού κράτους, λένε, δεν είναι αυτό που φαίνεται αλλά μια προσπάθεια για να ροκανίσουν τον χρόνο πριν εκδηλωθεί η μεγάλη ασθένεια των μολυσμένων από την παγκόσμια χρηματο-πιστωτική κρίση τραπεζών τους.

Οι κυβερνήσεις της Ευρώπης, όλο σχεδόν το σημερινό πολιτικό κατεστημένο της είναι οικτρά αδύναμο και παραδομένο στην κυριαρχία των αγορών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, το οποίο υπηρετούν πιστά, θέτοντας έτσι σε θανάσιμο κίνδυνο ενός μεγάλου οικονομικού πολέμου, τους λαούς της.

Αν αυτά όλα είναι αλήθεια για την Ευρώπη, θα τα δούμε να επαληθεύονται στους επόμενους μήνες ή στα επόμενα δυο χρόνια. Εντωμεταξύ όμως εδώ στην Ελλάδα, όσοι δεν γνωρίζουμε ή δεν μπορούμε να κρίνουμε αυτές τις αναλύσεις, βομβαρδιζόμαστε από μέτρα ανελέητης λιτότητας, από τρομοκρατικά σενάρια για πείνα και φτώχεια και από ενοχές διότι λέει «ζούσαμε καλά».

Μια τόσο βαθιά κρίση όμως δεν μπορεί παρά να είναι η αρχή μεγάλων αλλαγών και η πιο βαθιά αλλαγή που θα συμβεί

θα είναι η αλλαγή στην πολιτική συνείδηση του καθενός μας.

Το ζητούμενο είναι όμως σε ποια κατεύθυνση θα συμβεί αυτή η αλλαγή πολιτικής συνείδησης.

Το ίδιο σοβαρή όμως θα είναι και η αφετηρία αυτής της αλλαγής. Ένας περήφανος και αγωνιστής λαός, σαν τον δικό μας, δεν γίνεται να ξεκινήσει μια νέα πορεία αλλαγής με ενοχές και αυτο-υποτίμηση.

Δεν είμαστε όλοι διεφθαρμένοι, δεν είμαστε τεμπέληδες αλλά ένας εξαιρετικός λαός.

Πρέπει να σταθούμε περισσότερο προσεκτικοί σε αυτό το ζήτημα. Γιατί, όταν οι Έλληνες πάνε στο εξωτερικό, είναι υποδειγματικοί πολίτες, εξαιρετικοί και επιτυχημένοι επαγγελματίες και επιχειρηματίες;

Αλλά και μέσα στη χώρα μας, στη συντριπτική μας πλειοψηφία, διαθέτουμε ενεργητικότητα, εξυπνάδα, τσαγανό, ανθρωπιά, αλληλεγγύη και πολλά άλλα θετικά.

Ένα μεγάλο κύμα από την προηγούμενη γενιά έφυγαν μετανάστες και δούλεψαν σκληρά στις ξένες φάμπρικες. Άλλοι έμειναν εδώ, ξεχέρσωσαν τα χωράφια με το αλέτρι και τους κασμάδες. Ο λαός μας αγωνίστηκε κατά των κατακτητών και της χούντας.

Η φιλοξενία, η φιλία, η γειτονιά, η οικογένεια και η αλληλεγγύη ήταν για πολλές δεκαετίες θετικά στοιχεία που δεν διέθεταν άλλοι λαοί στον ίδιο βαθμό.

Βεβαίως, όπως όλοι οι λαοί, έχουμε κι εμείς κάποια αρνητικά χαρακτηριστικά.

Είμαστε περισσότερο διαισθητικοί και λιγότερο ορθολογικοί.

Δεν εστιάζουμε όσο πρέπει στα αποτελέσματα, δεν μας αρέσει πολύ η πειθαρχία, έχουμε ανάγκη – περισσότερο απ’ ό,τι πρέπει – για υπερεκτίμηση των ικανοτήτων μας.

Δεν μαθαίνουμε εύκολα, σαν κοινωνία, από τα λάθη μας και τις αποτυχίες μας αλλά ούτε και από τις επιτυχίες και τα καλά παραδείγματα. Ταλαντευόμαστε διαρκώς ανάμεσα στο ανατολικό παρελθόν μας και στο δυτικό μέλλον μας.

Μας έλκει περισσότερο το συμφέρον της οικογένειας, το σόϊ, ο τοπικισμός και διαιρούμαστε σε άγονες αντιπαραθέσεις μικροσυμφερόντων αλλά και ρέπουμε εύκολα σε διχασμούς, ξεχνώντας το γενικό συμφέρον.

Ασφαλώς, υπάρχει ένα ποσοστό πολιτών που ευθύνεται για τη σπατάλη, τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, την παραοικονομία και το ρουσφέτι. Όμως αυτό δεν οφείλεται στο χαρακτήρα του Έλληνα, αλλά στο ότι όλοι αυτοί είναι θύματα του ευνουχισμού, της εξαπάτησης και της εξάρτησής τους από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και τις υπόλοιπες ελίτ που καθόρισαν την φθίνουσα πορεία της χώρας μας τις τελευταίες δεκαετίες.

Είναι όμως τώρα ο καιρός να ξεχωρίσουμε την ήρα από το στάρι.

Άλλο ο βιοπαλαιστής που λαχταράει να δει τα παιδιά του να έχουν μια σταθερή εργασία και άλλο ο κάθε διαπλεκόμενος μικρός ή μεγάλος υπηρέτης των πολιτικά και οικονομικά ισχυρών. Άλλη ευθύνη έχουν οι πολλοί όταν πίστευαν στα μεγάλα λόγια και τα ελπιδοφόρα συνθήματα και άλλη – τεράστια - η ευθύνη αυτών που υφάρπαζαν ψήφους, για να χρησιμοποιήσουν την εξουσία για δικό τους όφελος.

“Δεν είμαστε συνένοχοι όλοι. Δεν τα φάγαμε μαζί κύριοι οσφυοκάμπτες.”

Δεν διαφθείραμε εμείς οι πολλοί το κράτος και τους θεσμούς. Δεν δημιουργήσαμε εμείς την ανελέητη γραφειοκρατία αλλά την υποφέρουμε με ατέλειωτες αντιπαραγωγικές ώρες χαμένες σε ουρές, από γραφείο σε γραφείο και από όροφο σε όροφο. Δεν δημιούργησαν οι πολλοί, οι έντιμοι και σκληρά εργαζόμενοι επαγγελματίες και μικρομεσαίοι την έλλειψη εμπιστοσύνης και την εχθρότητα του κράτους απέναντι στην υγιή επιχειρηματικότητα.

Η νέα βαθιά και μεγάλη αλλαγή στη χώρα μας – μέσα από τα ερείπια και τις οδύνες της οικονομικής κρίσης – θα έλθει

αν κατορθώσουμε όλοι μαζί να βρούμε μια ισορροπημένη νέα αυτοεκτίμηση και συλλογική αυτογνωσία.

Αν καταφέρουμε να ενισχύσουμε όλα τα θετικά χαρακτηριστικά μας και τα πλεονεκτήματά μας και ταυτόχρονα να κάνουμε την αυτοκριτική μας για τα αρνητικά και τις καθυστερήσεις μας, ώστε να τα μειώσουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα.

Ο αγώνας που μας περιμένει είναι τιτάνιος.

Το νέο ταξίδι μας σαν χώρα θα είναι πολύ δύσκολο αλλά μέσα από τις δοκιμασίες, μπορεί να μας οδηγήσει σε νέες αντοχές και σε νέα φάση βαθύτερης και ουσιαστικότερης ανεξαρτησίας. Πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι αφού ακόμη έχουμε τον ουρανό μας, τον ήλιο μας, τη θάλασσά μας, τα πανέμορφα βουνά μας, το ιδανικό κλίμα μας, τον ορυκτό μας πλούτο, τη σοφή παράδοσή μας και την λαμπρή γεμάτη τεράστια διδάγματα ιστορία μας.

• Μπορούμε και πρέπει να ξαναονειρευτούμε. Μπορούμε να κάνουμε το όνειρο πραγματικότητα.
• Μπορούμε και πρέπει ν’ αλλάξουμε πορεία. Μπορούμε και πρέπει να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα
• Μπορούμε να χτίσουμε μια πατρίδα που μας αξίζει: ανεπτυγμένη, ανταγωνιστική, δυνατή, πρωτοπόρα και ανθρώπινη. Πρωτοπόρα στην οικονομία, στον πολιτισμό, στην ανθρωπιά, στο κάλλος, στον έρωτα και στο ήθος. Μια πατρίδα πρότυπο για μίμηση για όλους αυτούς που μας λυπούνται, μας χλευάζουν και μας λοιδορούν.
• Μπορούμε διότι είμαστε τόσοι πολλοί, εντός και εκτός Ελλάδας, που δεν χάσαμε τις αξίες μας, δημιουργήσαμε στο χώρο της εργασίας μας και ζήσαμε τόσα χρόνια στη θλίψη του περιθωρίου, παρατηρώντας την κατηφορική πορεία της χώρας μας και του Ελληνισμού.
• Μπορούμε να πούμε ΟΧΙ στο παρελθόν και στο κατεστημένο και ΝΑΙ στην αναγέννηση, αν πιστέψουμε στη δύναμή μας και αναλάβουμε τις ευθύνες μας απέναντι στους εαυτούς μας και στα παιδιά μας.

Μπορούμε να χτίσουμε την Ελλάδα

των ίσων ευκαιριών, ίσων συνεισφορών

και ίσων ανταμοιβών για όλους.

ΙΟΥΛΙΟΣ 2011

ΝΙΚΟΣ Γ. ΝΗΜΑΣ

Δημοσιεύεται στην εφημερίδα "Επαγγελματίας & Καταναλωτής"

Τα ψηλότερα τείχη δεν είναι κτισμένα από τούβλα, αλλά από προκατάληψη.

Είναι δύσκολο να βγάλουμε τους παραμορφωτικούς φακούς που φοράμε κοιτώντας τη πραγματικότητα.

Είναι όμως αναγκαίο για να περπατάμε χωρίς να σκοντάφτουμε.

Ένας μόνον τρόπος βοηθάει:

να ερχόμαστε στη θέση του άλλου.

Ένα παιδί μετράει τ' άστρα. Μενέλαος Λουντέμης

Μπίθρος: Τζιέρι μου... της λέει... βράσε κουσκούς... Φέρε ρακί... Φέρε σύκα. Φέρε τσόλια-μόλια... να του κάνουμε γιατάκι εδώ στην μπουμπούνα... να βλέπει τον ουρανό του θεού και να χαίρεται.

Η Ντουντού πέρασε ξανά απ' τα μάτια την απαλάμη της -για ν' ανοίξει δρόμο για το βλέμμα της- και μπήκε στο τσαντήρι.

Μπίθρος: Μελό... είπε τώρα ο Μπίθρος. Πού γυρνάς; Τι αραντίζεις μες στον κόσμο; Έφυγες απ' τη σκολάρα; Καλά έκανες! Οι δάσκαλοι κουλαντρίζουνε ζεβζέκικα κεφάλια! Τα γράμματα είναι σφήκες, μπρε! Να... τρυπάνε το κεφάλι σου και χύνεται όλο το μυαλό όξω... Χα χα χάα! Έτσι δεν είναι;

Μέλιος: -Όχι, Μπίθρο... Όχι... Δεν είν' έτσι.

Η φωτιά ανέβαινε πάνω... ψηλά... γιόμιζε τον ουρανό σπίθες... γινόταν άστρα... πούλιες...

Μέλιος: Όχι, Μπίθρο... δε θα τ' αφήσω τα γράμματα. Αφησα τους δασκάλους... Αλλά τα γράμματα, όχι, δε θα τ' αφήσω. Θα τα ξετρυπώσω μόνος μου... απ' τα βιβλία...απ' τα στόματα... απ' τις καρδιές... και θα τα κάνω πάλι γράμματα... Θα τα ξαναδώσω πίσω στους ανθρώπους πάλι γράμματα!...

Μπίθρος: -Δε νογάω, γιαβρούμ Μελό... δε νογάω... Αυτά είναι τζαναμπετικες κουβέντες. Εσύ ξέρεις... Εγώ καρδιά έχω...πάρ' την. Να... πάρε κουσκούς... πάρε ρακί... πάρε, να,τσόλια να πλάιάσεις... φωτιά να ζεστάνεις το κόκαλο σου... Πάρε, να, ουρανό γεμάτο μεταλλίκια, να τα μετράς... Φτωχός είμαι... τσουρούκης... γδυμένος... Δεν έχω τίποτα.

Μέλιος: -Είσαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου, Μπίθρο.Πολύ πλούσιος... Τόσο πολύ, που δεν αντέχω σε τόσα πλούτια και θα φύγω. θα κοιτάξω να... Θα κοιτάξω να γίνω κι εγώ πλούσιος... σαν και σένα!

Ο γύφτος σαστίζει και γουρλώνει τα μάτια του.

Μπίθρος: -Ολάν... λέει και σφουγγάει τα δάκρυα του. Γιατί...γιατί με παίρνεις, εμένα στο μάιτάπι;... Τι “πλούσιος” λες, και σασιρντίζεις τον αδελφό σου τον Μπίθρο...; Εγώ δεν έχω μπιλέ... ένα βρακί... ένα παπούτσι...

Μέλιος: -Μόνο αυτά σου λείπουνε, Μπίθρο... μόνο αυτά...

Μπίθρος: -Ταμάμ... Τώρα μου γιόμισες την καρδιά μου μέλι...

Μέλιος: -Ναι...μόνο αυτά σου λείπουνε. Γιατί, αν είχες κι αυτά, Μπίθρο... τότε θα 'πρεπε να πάρουμε μια τριχιά...να την αμολήσουμε κατά τον ουρανό και να γκρεμίσουμε το θεό κάτω.

Ο Μπίθρος γούρλωσε τώρα πιο πολύ τα μάτια του, κι ύστερα πέφτει ανάσκελα... και βαστάει την κοιλιά του... και δίνει κλοτσιές στον ουρανό με τ' άπλυτα πόδια του... και φωνάζει τη γυναίκα του να πάρει κι αυτή μέρος στο πανηγύρι του γέλιου... και λέει “ευχαριστώ...” και λέει... και λέει... και κλαίει..

Ευχαριστώ κι εγώ, Μπίθρο... Ευχαριστώ πολύ, βαθιά, κι εγώ... ο Μέλιος... ο άντρας... το παιδί... ο άνθρωπος... Ευχαριστώ, που μπορείς να διαβάζεις πιο βαθιά απ' όλους τους σοφούς... να γελάς πιο πλούσια απ' όλους τους ευτυχισμένους... Να κλαις πιο αληθινά απ' όλους τους λυπημένους. Και ν' αγαπάς, Μπίθρο... Ν' αγαπάς, όπως πρέπει ν' αγαπηθούν μια μέρα... όλοι οι άνθρωποι. Αμήν!

Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.

Μπέρλτολτ Μπρεχτ (1898-1956)

Γερμανός δραματουργός, πατέρας της γερμανικής επικής ποίησης.

ΑΚΟΥΜΕ: ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΠΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Α΄

Ακούμε: δεν θέλεις πια να δουλέψεις μαζί μας.

Γονάτισες. Δεν μπορείς άλλο να τρέχεις.

Κουράστηκες. Δεν μπορείς πια να μαθαίνεις καινούργια.

Ξόφλησες.

Κανείς δεν μπορεί να σου ζητήσει να κάνεις πια τίποτα.

Μάθε λοιπόν:

Εμείς το ζητάμε.

Σαν κουραστείς κι αποκοιμηθείς κανείς δεν θα σε ξυπνήσει πια να πει:

Σήκω, το φαΐ είν’ έτοιμο. Γιατί να υπάρχει έτοιμο φαΐ;

Σαν δεν θα μπορείς άλλο να τρέχεις, θα μείνεις ξαπλωμένος.

Κανείς δεν θα σε ψάξει για να πει:

Έγινε επανάσταση. Τα εργοστάσια σε περιμένουν.

Γιατί να ’χει γίνει επανάσταση;

Όταν πεθάνεις θα σε θάψουν είτε φταις που πέθανες είτε όχι.

Λες:

Πολύν καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς.

Άκου λοιπόν:

Είτε φταις είτε όχι:

Σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις.

Β΄

Λες: Πολύν καιρό ήλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις.

Ήλπιζες τι;

Πως ο αγώνας θα ’ναι εύκολος;

Δεν είν’ έτσι.

Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.

Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο, δεν έχουμε ελπίδα.

Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει, θα χαθούμε.

Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.

Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του, οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.

Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.

Περί εξουσίας

Τα συναισθήματα που κατακλύζουν σήμερα τους Έλληνες σχετικά με την εξουσία ξεκινούν από την απέχθεια, περνούν από την απαξίωση και την λοιδωρία και καταλήγουν στην αγανάκτηση, τον θυμό και την οργή.

Κάποιοι αισθάνονται ξαφνικά να τους βγαίνει παρορμητικά μια διάθεση να ρίξουν την εξουσία αλλά συγκρατούνται διότι δεν μπορούν να "δουν" στον ορίζοντα μιαν άλλη εξουσία έτοιμη να εγκαθιδρυθεί.

Μέσα στη γενική σύγχυση οι σημερινοί αφελείς και ρομαντικοί αντιεξουσιαστές ελπίζουν πιο δυνατά ότι ωριμάζουν οι συνθήκες για ένα παλλαϊκό γκρέμισμα της εξουσίας (κάθε είδους). Πολλοί από αυτούς θέλοντας με δράση να σπρώξουν τα πράγματα και να επιταχύνουν τις εξελίξεις πέφτουν στην παγίδα των παρακρατικών μηχανισμών.

Όμως ο απλός πολίτης, ο εργάτης και ο αγρότης, ο επαγγελματίας και ο μικροεπιχειρηματίας παρ' όλο που πάντοτε βρίσκονται έξω από το παιχνίδι των συσχετισμών (σχέσεις αλληλοεξυπηρέτησης μικρών με μεγάλα συμφέροντα) αντιλαμβάνονται ότι

η παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών, η διανομή τους και οι συναλλαγές, καθώς και οι κοινωνική πρόνοια απαιτούν ΟΡΓΑΝΩΣΗ.

Αντιλαμβάνονται πέραν αυτού ότι η οργάνωση απαιτεί ποικίλους και διαβαθμισμένους ρόλους και οι ρόλοι έχουν νόημα μόνον όταν υπάρχουν αρμοδιότητες και εξουσιοδοτήσεις σε άτομα εξειδικευμένα με γνώσεις πιστοποιημένες και εμπειρία. Οι ρόλοι και τα άτομα συγκροτούν ιεραρχίες και οι μόνες ιεραρχίες που γνωρίζει το ανθρώπινο είδος μέχρι σήμερα είναι "πυραμιδικές".

Έτσι κάθε πυραμίδα ιεραρχίας έχει μια κορυφή όπου εκεί συγκεντρώνεται όλη η εξουσιοδότηση.

Όταν αδυνατίζει ο έλεγχος όλης της ιεραρχικής πυραμίδας από την βάση που την στηρίζει, τότε οι κατέχοντες την κορυφή γίνονται απρόσιτοι και αυταρχικοί και χτίζουν ένα πέπλο αδιαφάνειας για τις πράξεις τους.

Ας δούμε τι έλεγε ο Φρήντριχ Ένγκελς για την εξουσία

Φρήντριχ. Ένγκελς: Για την εξουσία

Πλήθος Σοσιαλιστών έχει εσχάτως εξαπολύσει μια συστηματική εκστρατεία ενάντια σε αυτό που αποκαλούν αρχή της εξουσίας. Επαρκεί να τους πούμε ότι κάθε πράξη είναι εξουσιαστική για αυτό καταδικαστέα. Αλλά επειδή αυτή η διαδικασία της κριτικής της εξουσίας έχει καταχραστεί τόσο, ώστε είναι πλέον απαραίτητο να δούμε το θέμα πιο συγκεκριμένα.

Η εξουσία με την έννοια που χρησιμοποιείται η λέξη εδώ σημαίνει η επιβολή της θέλησης ενός πάνω στην δίκη μας επιπρόσθετα η εξουσία προϋποθέτει την υποταγή. Τώρα, μιας και αυτές οι δύο λέξεις ακούγονται κάπως άσχημες, και η σχέση που αντιπροσωπεύουν είναι δυσμενής για το υποταγμένο μέρος, το ερώτημα είναι να εξακριβώσουμε αν υπάρχει τρόπος να απαλλαχτούμε από αυτήν , με δοσμένες τις συνθήκες της υπάρχουσας κοινωνίας, αν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα κοινωνικό σύστημα στο οποίο η εξουσία δεν θα έχει κανένα σκοπό και κατά συνέπεια θα εξαφανιστεί.

Εξετάζοντας τις οικονομικές, βιομηχανικές και αγροτικές συνθήκες που διαμορφώνουν την βάση της σημερινής αστικής κοινωνίας βρίσκουμε ότι τείνουν ολοένα και περισσότερο να αντικαθιστούν την μεμονωμένη πράξη με την συνδυασμένη πράξη ατόμων. Η σύγχρονη βιομήχανια με τα μεγάλα εργοστάσια όπου εκατοντάδες εργάτες επιτηρούν πολύπλοκες μηχανές κινούμενες με ατμό έχει υπερβεί τα μικρά εργαστήρια των μεμονωμένων παραγωγών, τα κάρα και οι άμαξες των λεωφόρων έχουν αντικατασταθεί από τα σιδηροδρομικά τραίνα, όπως και οι μικρές βάρκες από ατμόπλοια. Ακόμα και η γεωργία υποκύπτει στην κυριαρχία της μηχανής και του ατμού που αργά αλλά αμείλικτα βάζει στην θέση του μικρού ιδιοκτήτη μεγάλους καπιταλιστές που με την βοήθεια μισθωμένων εργατών καλλιεργεί μεγάλες εκτάσεις γης.

Παντού η συνδυασμένη πράξη, η πλοκή διαδικασιών που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, εκτοπίζει την ανεξάρτητη δράση από μεμονωμένα άτομα. Αλλά οποιοσδήποτε μιλά για συνδυασμένη πράξη μιλάει για οργάνωση. Είναι δυνατόν να έχεις οργάνωση χωρίς εξουσία ;

Υποθέτοντας ότι μια κοινωνική επανάσταση ανέτρεπε τους καπιταλιστές που τώρα ασκούν την εξουσία τους πάνω στην παραγωγή και διανομή του πλούτου. Υποθέτοντας ότι υιοθετώντας πλήρως την θέση των αντιεξουσιαστών ότι η γη και τα εργαλεία της εργασίας γινόντουσαν συλλογική ιδιοκτησία των εργατών που τα χρησιμοποιούν. Μήπως τότε η εξουσία θα εξαφανιζόταν ή θα άλλαζε μόνο μορφή ; Για να δούμε.

Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα κλωστοϋφαντουργικό εργοστάσιο. Το βαμβάκι πρέπει να περάσει τουλάχιστον από 6 διαδοχικές διαδικασίες προτού καταλήξει στην μορφή της κλωστής και αυτές οι διαδικασίες λαμβάνουν χώρα κατά κύριο λόγο σε διαφορετικά δωμάτια. Επιπλέον κρατώντας σε λειτουργία τις μηχανές απαιτεί έναν μηχανικό που θα επιβλέπει την ατμομηχανή, τεχνικούς να κάνουν τις επιδιορθώσεις και πολλούς άλλους εργάτες που η δουλειά τους θα είναι να μεταφέρουν τα προϊόντα από ένα δωμάτιο στο άλλο και ούτω καθεξής. Όλοι αυτοί οι εργάτες , άνδρες γυναίκες παιδιά είναι υποχρεωμένοι να ξεκινήσουν και να τελειώσουν την δουλειά τους υπό την εξουσία του ατμού που ποσώς τον ενδιαφέρει για την προσωπική ανθρώπινη αυτονομία. Οι εργάτες πρέπει εκ τούτου να εξετάσουν τις κατάλληλες ώρες εργασίας/χρονοδιάγραμμα και εφόσον αυτές οι ώρες ορισθούν οφείλουν να τηρούνται από όλους χωρίς εξαίρεση.

Όσο συγκεκριμένα ζητήματα ανακύπτουν σε κάθε δωμάτιο ανά πάσα στιγμή σε σχέση με τον τρόπο παραγωγής, διανομής του υλικού κτλ. πρέπει να λύνονται από μια απόφαση ενός εκπρόσωπου τοποθετημένου σε κάθε κλάδο εργασίας η αν είναι δυνατόν με μια ψηφοφορία με όρους πλειοψηφίας. Η θέληση του ατόμου θα πρέπει πάντα να υποτάσσεται σε αυτήν την απόφαση που σημαίνει ότι τα ζητήματα του τρόπου παραγωγής θα λύνονται με εξουσιαστικό τρόπο. Η αυτόματη μηχανή του μεγάλου εργοστασίου είναι πολύ πιο δεσποτική από όσο ήταν οι μικροί καπιταλιστές που έχουν υπάλληλους. Σε σχέση με τις ώρες εργασίας κάποιος θα μπορούσε να γράψει στην πύλη αυτών των εργοστασίων Lasciate ogni autonomia, voi che entrate! “Άφησε, εσύ που μπαίνεις, κάθε αυτονομία πίσω σου!.”

Αν ο άνθρωπος με την γνώση του και το εφευρετικό του πνεύμα έχει καθυποτάξει τις δυνάμεις της φύσης, οι τελευταίες παίρνουν εκδίκηση υποβάλλοντας τον , όσο τις χρησιμοποιεί, σε έναν αληθινό δεσποτισμό ανεξάρτητο από κάθε κοινωνική οργάνωση. Το να θέλεις να καταργήσεις την εξουσία στην μεγάλη βιομηχανία είναι ισάξιο με το να θέλεις να καταργήσεις την βιομηχανία καθεαυτή να καταργήσεις την ατμομηχανή για να γυρίσεις στον τροχό.

Ας πάρουμε άλλο ένα παράδειγμα, τον σιδηρόδρομο. Εδώ και πάλι η συνεργασία ενός άπειρου αριθμού ατόμων είναι απολύτως απαραίτητη και αυτή η συνεργασία πρέπει να ασκείται με ακριβείς καθορισμένες ώρες έτσι ώστε να μην γίνουν ατυχήματα. Εδώ πάλι η κύρια συνθήκη της δουλειάς είναι η κυρίαρχη θέληση που καθορίζει όλα τα υπόλοιπα ζητήματα είτε είναι η θέληση ενός εκπροσώπου είτε μιας επιτροπής υπεύθυνης με την εκτέλεση των αποφάσεων μιας πλειοψηφίας ατόμων. Όποια και αν είναι η περίπτωση υπάρχει μια σαφής εξουσία. Επιπλέον τι θα γινόταν αν η εξουσία των υπαλλήλων πάνω στους επιβάτες καταργηθεί ;

Αλλά η αναγκαιότητα της εξουσίας, και δεσποτική μάλιστα, δεν θα μπορούσε να βρεθεί περισσότερο παρά σε ένα καράβι εν πλω. Εκεί σε συνθήκες κινδύνου, οι ζωές όλων στηρίζονται στην ακαριαία και απόλυτη πειθαρχία στην θέληση του ενός.

Όταν υπέβαλα αυτά τα επιχειρήματα στους πιο λυσσαλέους αντιεξουσιαστές την μόνη απάντηση που μπορούσαν να δώσουν ήταν η ακόλουθη. Ναι , αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν είναι εξουσία που παραχωρούμε στους διαμεσολαβητές μας αλλά μια εντολή εμπιστοσύνης. Αυτοί οι κύριοι νομίζουν ότι με το να αλλάζουν τα ονόματα των πραγμάτων αλλάζουν και τα πράγματα τα ίδια. Έτσι κοροϊδεύουν τον κόσμο αυτοί οι βαθυστόχαστα διανοητές.

Είδαμε λοιπόν, ότι από τη μια, κάποια εξουσία, ανεξαρτήτως πόσο διαμεσολαβημένη, και από την άλλη μια κάποια υποταγή είναι πράγματα που ανεξαρτήτως όλων των κοινωνικών οργανώσεων επιβάλλονται πάνω μας μαζί με τις υλικές συνθήκες κάτω από τις οποίες παράγουμε και διανέμουμε προϊόντα.

Είδαμε, εξάλλου, ότι οι υλικές συνθήκες παραγωγής και διανομής αναπόφευκτα αναπτύσσονται με την μεγάλη βιομηχανία και την μεγάλης κλίμακας γεωργία και αυξανόμενα τείνουν να μεγεθύνουν το εύρος της εξουσίας. Εκ τούτου είναι παράλογο να θεωρείς ότι η αρχή της εξουσίας είναι απόλυτα κακή και η αρχή της αυτονομίας απόλυτα καλή. Η εξουσία και η αυτονομία είναι σχετικά πράγματα που οι σφαίρες του κυμαίνονται μαζί με τις διάφορες φάσεις της ανάπτυξης της κοινωνίας. Αν οι αυτόνομοι περιορίζονταν στο να πουν ότι η μελλοντική κοινωνική οργάνωση θα περιορίσει την εξουσία μέσα στα όρια των συνθηκών παραγωγής που την καθιστούν αναπόφευκτη, θα μπορούσαμε να το κατανοήσουμε, αλλά είναι τυφλοί σε όλα τα στοιχεία που την κάνουναπαραίτητη και με πάθος πολεμάνε την ίδια την πραγματικότητα.

Γιατί οι αντιεξουσιαστές δεν περιορίζονται με το να ωρύονται ενάντια στην πολιτική εξουσία και το κράτος; Όλοι οι Σοσιαλιστές συμφωνούν ότι το πολιτικό κράτος και μαζί με αυτό η πολιτική εξουσία θα εξαφανιστούν ως τελικό αποτέλεσμα της επικείμενης κοινωνικής επανάστασης, δηλαδή, οι δημόσιες υποθέσεις θα χάσουν τον πολιτικό τους χαρακτήρα και θα μεταμορφωθούν σε απλές διοικητικές λειτουργίες που θα συμβάλλουν στα πραγματικά συμφέροντα της κοινωνίας. Αλλά οι αντιεξουσιαστές απαιτούν το πολιτικό κράτος να καταργηθεί με ένα χτύπημα, ακόμη και πριν οι κοινωνικές συνθήκες που το γέννησαν έχουν καταστραφεί. Απαιτούν η πρώτη πράξη της κοινωνικής επανάστασης να είναι η κατάργηση της εξουσίας. Αυτοί οι κύριοι έχουν δει ποτέ τους μια επανάσταση; η επανάσταση είναι σίγουρα το πιο εξουσιαστικό πράγμα που υπάρχει, είναι η πράξη όπου μια μερίδα του πληθυσμού επιβάλλει την θέληση του στην άλλη μερίδα, με τουφέκια, ξιφολόγχες και κανόνια, εξουσιαστικά μέσα, και εφόσον η νικήτρια μερίδα δεν θελήσει ο αγώνας της να είναι μάταιος, θα πρέπει να διατηρήσει την εξουσία της μέσω του τρόμου που αποθαρρύνει τους αντιδραστικούς. Θα είχε κρατήσει η Παρισινή Κομμούνα έστω μια μέρα αν δεν είχε χρησιμοποιήσει την εξουσία του οπλισμένου λαού ενάντια στην αστική τάξη; Μήπως αντίθετα θα πρέπει να την κατακρίνουμε που δεν την χρησιμοποίησε τόσο ελεύθερα όσο χρειαζόταν;

Κατά συνέπεια, συμβαίνει ένα από τα δύο , είτε οι αντιεξουσιαστές δεν ξέρουν γιατί μιλάνε, σε αυτήν την περίπτωση σπέρνουν σύγχυση είτε όντως ξέρουν και σε αυτήν την περίπτωση προδίδουν το προλεταριακό κίνημα. Όπως και να έχει εξυπηρετούν την αντίδραση.

Μόνη ελπίδα οι πολίτες

Άρθρο του καθηγητή Δημήτρη Μπουραντά στο protagon.gr

22-12-11

Βιώνουμε όλοι την εφιαλτική οικονομική κατάσταση της χώρας που γίνεται όλο και χειρότερη λόγω της αβέβαιης και επικίνδυνης δυναμικής της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής κρίσης. Η οικονομική χρεοκοπία όμως είναι σύμπτωμα που έχει ως αιτία το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα. Συνεπώς, οι όποιες προτάσεις για την έξοδο από την οικονομική κρίση δεν έχουν νόημα χωρίς την ύπαρξη του πολιτικού υποκειμένου που θα τις εξειδικεύσει και θα τις εφαρμόσει με ταχύτητα, αποφασιστικότητα, αποτελεσματικότητα και κοινωνική δικαιοσύνη.

Δυστυχώς, παρακολουθούμε αυτόν τον καιρό άλλη μια πράξη του θεάτρου εξαπάτησης των πολιτών με όλους όσους επαγγέλλονται τη δήθεν ανανέωση και επανίδρυση του ΠΑΣΟΚ. Οι υπουργοί και κομματικά στελέχη αδιάντροπα επιχειρούν να μας πείσουν ότι κάποιοι άλλοι φταίνε που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή ενώ οι ίδιοι ήταν και είναι βασικοί ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί για τα εγκλήματα.

Προσπαθούν να παραμείνουν γαντζωμένοι στην εξουσία προσαρμόζοντας τη ρητορική τους, δίνοντας νέες υποσχέσεις και χρησιμοποιώντας για σωσίβια κάποια νέα πρόσωπα και κάποιες κινήσεις δήθεν πολιτών ή διανοούμενων ενώ το DNA τους (νοοτροπία, συμφέροντα και έλλειψη ηθικής) παραμένει το ίδιο. Η αλαζονεία τους ξεπερνά κάθε όριο και προκλήσεις αφού ο για δεκαετίες Υπουργός Ρέπας δήλωσε ότι αυτοί που θα επιδιώξουν να κάνουν νέα κόμματα έξω από τον πασοκικό χώρο είναι «ψώνια». Χρησιμοποιούν ακριβώς την ίδια συνταγή που χρησιμοποιούσαν για δεκαετίες τα κόμματα εξουσίας για να απαλλαγούν από τις ευθύνες των κυβερνήσεων τους, να εμφανισθούν ως κάτι νέο και να παραμένουν στο παιχνίδι της εξουσίας. Ακριβώς το ίδιο είχε κάνει ο Σημίτης, ο Καραμανλής, ο Γ. Παπανδρέου και ο Σαμαράς.

Ταυτόχρονα, το πολιτικό κατεστημένο της μεταπολίτευσης προσπαθεί να επιβιώσει με νέα κόμματα φτιαγμένα με παλαιά (π.χ. Δημοκρατική Συμμαχία, ΛΑΟΣ, ΔΗΜΑΡ, Δημοκρατική Αριστερά) δηλαδή πολιτικά πρόσωπα που έχουν τεράστιες ευθύνες για την πορεία της χώρας προς την καταστροφή. Από αυτά τα κόμματα κάποια θα συμμετέχουν σε συγκυβερνήσεις στα πλαίσια πάντα της επιβίωσης του κατεστημένου. Έτσι, με αυτήν τη συνταγή επαληθεύεται η ρήση των Γάλλων «όσο αυτά αλλάζουν τόσο μένουν τα ίδια» και η ελληνική «άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς».

Ως πολίτες οφείλουμε πλέον να δούμε πίσω από τις μάσκες τους και να αξιολογήσουμε το κατεστημένο πολιτικό προσωπικό και τα κόμματα τους με αντικειμενικά κριτήρια, δηλαδή, τα αποτελέσματα και τις συνέπειες που είχαν και έχουν οι επιλογές και οι πράξεις τους για τη χώρα. Οφείλουμε να τους αξιολογήσουμε με το κατά πόσο πράξεις και συμπεριφορές στηρίχθηκαν στις αξίες της ακεραιότητας, της συνέπειας μεταξύ λόγων, της συνέπειας μεταξύ λόγων και πράξεων, της ειλικρινείας, της εντιμότητας, της σύνεσης, του σεβασμού των πολιτών και κυρίως με το αν είχαν και έχουν ως προτεραιότητα το κοινωνικό και εθνικό συμφέρον ή το ατομικό και κομματικό συμφέρον.

Αν κάνουμε μια αντικειμενική αξιολόγηση με αυτά τα κριτήρια έξω από τις συμπάθειες, τους συναισθηματισμούς και τις ιδεοληψίες μας τότε είναι βέβαιο ότι θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι όλοι αυτοί που καταστρέψανε τη χώρα δεν μπορούν την σώσουν.

Ακόμη και σήμερα ενδιαφέρονται μόνο για τα παιχνίδια εξουσίας ενώ η κοινωνία υποφέρει και η χώρα βυθίζεται με γρήγορους ρυθμούς προς τον πάτο. Δεν μπορούμε να μην καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι πίσω από την οικονομική χρεοκοπία, την έλλειψη ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας, τα ελλείμματα, τη φοροδιαφυγή, τις μίζες, τη διαφθορά, τη διαπλοκή, την ανεργία, την μετανάστευση, τη φτώχια, το φόβο και τη θλίψη της κοινωνίας, την πλήρη εξάρτηση και τον εξευτελισμό της χώρας βρίσκονται τα ίδια ανεπάγγελτα, ανίκανα και ταυτόχρονα ανήθικα πρόσωπα που κυριάρχησαν στη πολιτική ζωή τις τελευταίες δεκαετίες μεταμφιεσμένα κάθε φορά με νέα ρητορική και συμπεριφορές προπαγάνδας εντυπωσιασμού, δημαγωγίας και λαϊκισμούς.

Συνεπώς, αν μας ενδιαφέρει η έξοδος της χώρας από την εφιαλτική οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση, η μόνη λύση είναι η ανατροπή του κατεστημένου πολιτικού συστήματος με την ανάδειξη νέων πολιτικών σχηματισμών διαφορετικής κουλτούρας, με ένα στιβαρό υπόβαθρο αξιών, ικανότητες και βούληση να αγωνισθούν για το συμφέρον της πατρίδας και των μελλοντικών γενιών.

Ως πολίτες έχουμε την ατομική μας ευθύνη για το ότι εφησυχάσαμε, αδιαφορήσαμε, ανεχθήκαμε ή και υποστηρίξαμε αυτό το κατεστημένο πολιτικό σύστημα. Έχουμε ευθύνη που δεν αντισταθήκαμε στην αλλοτρίωση, στην προπαγάνδα, στη δημαγωγία, στο λαϊκισμό, στο κομματισμό, στον κρατισμό, στο συντεχνιασμό, στην διαπλοκή, στη διαφθορά και στον ευνουχισμό που μας υπέβαλαν.

Τώρα, όμως, ήρθε η ώρα της μετάνοιας, της ορθολογικής πολιτικής σκέψης, των διαφορετικών πολιτικών επιλογών και συμπεριφορών. Τώρα η μόνη ελπίδα είμαστε εμείς. Μπορούμε ν’ ανατρέψουμε το πολιτικό κατεστημένο στέλνοντας άλλους στα σπίτια και άλλους στη φυλακή. Μπορούμε ν’ αναδείξουμε να δώσουμε αξία στην πολιτική μέσα από νέες υγιείς πολιτικές δυνάμεις. Μπορούμε να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα αναδεικνύοντας νέους πολιτικούς σχηματισμούς που θ’ αξιοποιήσουν τα σημαντικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της χώρας μας και θα χτίσουν την πατρίδα που μας αξίζει.

Είναι βέβαιο ότι την περίοδο της χρεοκοπίας του κατεστημένου πολιτικού συστήματος, της σύγχυσης και της αγωνίας των πολιτών για ελπίδα, εμφανίζονται και προβάλλονται κάποιες κινήσεις πολιτών ή νέα κόμματα που θέλουν να σκυλέψουν το πτώμα, ν’ αρπάξουν την ευκαιρία, να «αριβίσουν», να έρθουν στο πολιτικό προσκήνιο ως σωτήρες και έμποροι ελπίδας.

Συνεπώς, για να μην ξανακάνουμε τα ίδια λάθη του παρελθόντος πρέπει διακρίνουμε όλους αυτούς με σαφή και αντικειμενικά κριτήρια αξιολόγησης, όπως η επαγγελματική διαδρομή που διήνυσαν με τις δικές τους δυνάμεις, η καταξίωση, η αναγνώριση λόγω των αποτελεσμάτων και των συμπεριφορών στο χώρο τους (επαγγελματικό, κοινωνικό, τοπικό), οι αδιαπραγμάτευτες αξίες, όπως η ακεραιότητα, εντιμότητα, ταπεινότητα, αποδεδειγμένες από τη διαδρομή τους, οι διοικητικές και ηγετικές ικανότητες τους. Προφανώς οι επαγγελματικές ή πολιτικές σχέσεις τους με το πολιτικό κατεστημένο ή άλλα αφανή συμφέροντα πρέπει ν’ αποτελεί σημαντικό κριτήριο απόρριψης τους.

Εν κατακλείδι, η πορεία της πατρίδας μας θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο εμείς οι πολίτες θα μάθουμε από τα λάθη του παρελθόντος, θ’ αποκτήσουμε ανεξάρτητη και ορθολογική πολιτική σκέψη, θα κάνουμε σωστές πολιτικές επιλογές, θ’ αναπτύξουμε πολιτικές συμπεριφορές και δράσεις και θ’ αναδείξουμε νέους πολιτικούς σχηματισμούς στηριζόμενους σε γνώση, ικανότητες, αξίες, βούληση, σχέδιο και αποφασιστικότητα για την ανασυγκρότηση και την αλλαγή πορείας της χώρας προς την ανάπτυξη, την κοινωνική συνοχή, την κοινωνική ευημερία και πρόοδο. Εκτεταμένη ανάλυση των παραπάνω ιδεών παρουσιάζω στο νέο μου βιβλίο,

«Το γράμμα της ελπίδας», (εκδόσεις Λιβάνη).

*Ο Δημήτρης Μπουραντάς είναι καθηγητής, συγγραφέας και συντονιστής της Κίνησης Πολιτών «Ο κύκλος των χαμένων αξιών»

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΤΖΑΚΙΑ

Η εστία των ενεργειακών τζακιών είναι κατασκευασμένη από πυράντοχα υλικά, όπως μαντέμι και πυρότουβλο, ενώ το σημείο της φλόγας καλύπτεται από ειδικό πυρίμαχο τζάμι.

Κλείνοντας την εστία γίνεται έλεγχος του ποσοστού οξυγόνου που διοχετεύεται στη φλόγα με αποτέλεσμα να επιτυγχάνεται μέγιστος βαθμός απόδοσης του καυσίμου σε ποσοστό 70% με 75%, ενώ αντίστοιχα σε μια ανοικτή συνήθη εστία είναι 10-15%.

Με τη χρήση ενεργειακού τζακιού μπορούμε να θερμάνουμε πολλά τετραγωνικά, χωρίς να χρησιμοποιήσουμε άλλη θέρμανση, παρά μόνο με τη χρήση ενός βεντιλατέρ (μικρός ανεμιστήρας) που διοχετεύει ομοιόμορφα θερμό αέρα σε περισσότερους χώρους. Μ' αυτό τον τρόπο εξοικονομούνται σημαντικά ποσά θερμικής ενέργειας και κατά συνέπεια σημαντική εξοικονόμηση χρημάτων.

Τα ενεργειακά τζάκια είναι φιλικά προς το περιβάλλον και απολύτως ασφαλή, καθώς με κλειστό το πυρίμαχο γυάλινο πορτάκι που επιτρέπει την αργή καύση ξύλων, μπορούν να συνεχίζουν την καύση τους ενώ εσείς απουσιάζετε.

Επιπλέον εξαιτίας της ποιοτικότερης καύσης υπάρχει λιγότερη εκπομπή καπνού απ' την καμινάδα.

Υπάρχουν διάφορα μοντέλα ενεργειακών τζακιών, όπως

αυτά που διαθέτουν αεροθάλαμο θέρμανσης καθαρού αέρα,

τον οποίο επαναδιοχετεύουν στο χώρο με ειδικούς ανεμιστήρες,

τζάκια συνεχούς καύσης (περισσότερες από 10 ώρες),

διακεκομμένης καύσης

και τζάκια με μετάκαυση καυσαερίων, όπου τα καυσαέρια της πρώτης καύσης καίγονται σε μια δεύτερη φλόγα, προσφέροντας ένα εντυπωσιακό θέαμα διπλής φλόγας.

Είμαι στη διάθεσή σας για τεχνικές διευκρινήσεις.

Νίκος Νημάς Ηλεκ.-Μηχ. / ενεργειακός

n.nimas.57@gmail.com

Ενδοδαπέδια Θέρμανση

Άμεση και ομοιόμορφη κατανομή της θερμότητας στο χώρο.

Χαμηλό λειτουργικό κόστος.

Για την επίτευξη της επιθυμητής θερμοκρασίας, στην ενδοδαπέδια θέρμανση το νερό προσαγωγής είναι 30^οC - 40^οC ενώ στα κοινά θερμαντικά σώματα ανέρχεται στους 70^οC - 80^οC. Αυτή θερμοκρασιακή διαφορά έχει ως αποτέλεσμα, λιγότερες ώρες λειτουργίας του λέβητα και επομένως χαμηλότερη κατανάλωση καυσίμου.

Φιλική προς το περιβάλλον.

Λιγότερες ώρες λειτουργίας του λέβητα συνεπάγονται λιγότερη απελευθέρωση καυσαερίων, μικρότερη επιβάρυνση του περιβάλλοντος και μεγαλύτερη οικονομία ενέργειας.

Υγιεινότερες συνθήκες.

Η θέρμανση του χώρου με ενδοδαπέδιο σύστημα σωληνώσεως επιτυγχάνει την ιδανική κατανομή θερμότητας για το ανθρώπινο σώμα, (ζεστά πόδια - κρύο κεφάλι).Αποτρέπονται ρεύματα αέρα που δημιουργούνται από τα κοινά θερμαντικά σώματα, με συνέπεια την έλλειψη σκόνης και τη διατήρηση της υγρασίας του αέρα στο χώρο σε φυσιολογικά επίπεδα.

Οικονομία ωφέλιμου χώρου.

Αποδέσμευση ωφέλιμου χώρου (δεν υπάρχουν θερμαντικά σώματα στους τοίχους) και επιπρόσθετα ένα καλαίσθητο αρχιτεκτονικά αποτέλεσμα. Ασφάλεια.

Αποφεύγονται πιθανοί τραυματισμοί από καυτά και αιχμηρά σώματα, ειδικά εάν στο χώρο ζουν μικρά παιδιά ή ηλικιωμένοι.

Βραχυπρόθεσμη απόσβεση κόστους.

Μείωση της κατανάλωσης καυσίμου πάνω από 30%.

Αύξηση του χρόνου ζωής του καυστήρα ο οποίος λειτουργεί λιγότερες ώρες.

Μειωμένο κόστος κτηριακής συντήρησης , εφόσον δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε μαυρίσματα στους τοίχους και στις κουρτίνες.

Μηδενικό κόστος συντήρησης και αντικατάστασης θερμαντικών σωμάτων.

Δυνατότητα συνδυαστικής λειτουργίας με άλλα θερμαντικά σώματα. Θέρμανση κάποιων χώρων με κλασσικά θερμαντικά σώματα ή fan coil units.

Δυνατότητα χρησιμοποίησης όλων των σύγχρονων πηγών θερμότητας. Εξαιτίας των χαμηλών θερμοκρασιών λειτουργίας της ενδοδαπέδιας και της συνολικής αδράνειας του συστήματος εκτός των κοινών πηγών ενέργειας έχουμε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε ήπιες μορφές ενέργειας, όπως την ηλιακή, αντλίες θερμότητας για αεροθερμία, γεωθερμία κ.λ.π..

Είναι η θέρμανση που χρησιμοποιώ.

Για τεχνικές διευκρινήσεις , στη διάθεσή σας

Νίκος Νημάς Ηλεκ.-Μηχ. / ενεργειακός

n.nimas.57@gmail.com

Εξοικονόμηση μέχρι 40% στη θέρμανσή σας.

Κλιματιστικές συσκευές – αντλίες θερμότητας.

Είναι τα γνωστά κλιματιστικά που αρχικά εφαρμόσθηκαν για δροσισμό χώρων και πολύ γρήγορα επεκτάθηκαν και σε λειτουργία θέρμανσης.

«Αντλούν» θερμότητα από το περιβάλλον και την οδηγούν μέσα στο κτήριο, ανεξαρτήτως από το αν η θερμοκρασία έξω είναι μικρότερη από μέσα. Καταναλώνουν ηλεκτρικό ρεύμα για την λειτουργία τους, όμως παρουσιάζουν το πλεονέκτημα ότι παράγουν 2 έως 3 φορές περισσότερη ποσότητα θέρμανσης από την ηλεκτρική ενέργεια που καταναλώνουν.

Από περιβαλλοντική άποψη, εφόσον το κτήριο διαθέτει ήδη κλιματιστικές συσκευές, είναι προτιμότερο να χρησιμοποιούνται αυτές σε σύγκριση με μια άλλη ηλεκτρική θέρμανση με αντιστάσεις ή σε σχέση με ένα λέβητα πετρελαίου.

Έχουν το μειονέκτημα ότι ο βαθμός απόδοσής τους μειώνεται καθώς η θερμοκρασία περιβάλλοντος πλησιάζει τους 0oC, και έτσι αδυνατούν να μας θερμάνουν ακριβώς όταν έχουμε περισσότερο ανάγκη την θέρμανση.

Για κάθε μία ηλεκτρική KWh (κιλοβατώρα) που καταναλώνεται παράγονται δυόμισυ κιλοβατώρες θέρμανσης, και με μέση τιμή ηλεκτρικού ρεύματος 0,14 €/kWh, το κόστος θέρμανσης είναι κατά 30-40% μικρότερο σε σχέση με το πετρέλαιο.

Αν μάλιστα η κατοικία διαθέτει και νυχτερινό ρεύμα, η οικονομία μπορεί να φτάσει και το 60%.

Αν η ηλεκτρική σας εγκατάσταση δεν διαθέτει επαρκή ισχύ για να τροφοδοτήσει όλες τις συσκευές που θα απαιτηθούν για ολόκληρη την οικία / διαμέρισμά σας, τότε μπορείτε να κάνετε έναν προγραμματισμό σταδιακής λειτουργίας αυτών των μηχανημάτων ανάλογα με τη χρήση των χώρων (π.χ. βάλτε το μηχάνημα του υπνοδωματίου μισή ώρα πριν πέσετε για ύπνο)

Το κόστος προμήθειας συσκευών για όλους τους χώρους ενός διαμερίσματος 100 τ.μ., κυμαίνεται από 2.000 – 3.000 €.

Νίκος Νημάς Ηλεκ.-Μηχ. / ενεργειακός

n.nimas.57@gmail.com

Η επικρατούσα πεποίθηση για τον ρόλο των πωλητών.

Πιστεύουμε τελικά & λανθασμένα ότι:

ο πωλητής πρέπει να ΠΙΕΖΕΙ

ή να ΜΕΤΑΠΕΙΘΕΙ

τους άλλους που δεν έχουν αρκετές αντιστάσεις και ικανότητες διαπραγμάτευσης σαν αγοραστές,

ότι ο πωλητής πρέπει «να είναι καπάτσος στο τουμπάρισμα».

Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας πεποίθησης που γενικεύει αρνητικά το πρότυπο του πωλητή, είναι μια άλλη περιοριστική πεποίθηση,

που την υιοθετούμε οι περισσότεροι καθώς λέμε:

«εγώ δεν μπορώ να γίνω πωλητής» !!!

Στην πραγματικότητα λέμε:

«εγώ δεν μπορώ και δεν μου αρέσει να κάνω στους άλλους ό,τι μου έχουν κάνει οι καπάτσοι πωλητές».

Είναι μια πεποίθηση όπου διαπλέκονται με στρεβλό τρόπο προσωπικά κίνητρα, ηθικές αρχές, συναισθήματα, αυτοεκτίμηση και πίστη στις προσωπικές μας ικανότητες.

Παρ’ όλα αυτά κάποιος μας λέει:

«θέλω να είμαι επιτυχημένος σαν πωλητής ή δημιουργός δικτύου πωλητών»

απαντούμε:

Ποια είναι η αφετηρία σου;

• Περισσότερα κέρδη ?

1. για πιο άνετη διαβίωση – συμπληρωματικό εισόδημα
2. για πραγματική οικονομική ανεξαρτησία
3. για περισσότερο ελεύθερο χρόνο
4. για ευκολότερη πραγματοποίηση επιθυμιών
5. για να αφήσω κάτι πίσω μου
6. για το μέλλον των παιδιών μου
7. για να μπορώ να βοηθήσω ανθρώπους

• Επιχειρηματική αυτονομία ?
  

Ø Για να ρυθμίζω εγώ κι όχι οι άλλοι την ανάπτυξή μου

Ø Για να δίνω δουλειά και σε άλλους ανθρώπους

Ø Για να είμαι ηγέτης μιας πετυχημένης ομάδας

• Μεγαλύτερη ικανοποίηση από τον εαυτό μου ?
  

Ø Για να ελέγχω περισσότερο την ζωή μου

Ø Για να έχω αναγνώριση μέσα στην κοινωνία

Ø Για βαθύτερες και πλατύτερες γνώσεις για τους ανθρώπους

• Αγαπώ τις έντονες συγκινήσεις που μου προσφέρει ?
  

Ø Για να γνωρίζω περισσότερους ανθρώπους

Ø Για να επισκέπτομαι νέους τόπους

Ø Για να μην αντιμετωπίζω την ρουτίνα

Σε ποια κατηγορία πωλητών θέλεις να ανήκεις ?

• Εκείνους που πωλούν χονδρικής

Ø Μια πώληση μερικών εκατομμυρίων € κάθε τρία χρόνια (π.χ.)

Ø Μεσολάβηση σε κρατικές συμβάσεις (προσέγγιση των πολιτικών)

Ø Σε δίκτυο διανομέων μεγάλης εταιρίας (υπάλληλος επιθεωρητής πωλήσεων)

• Εκείνους που πωλούν σε πελάτες λιανικής

Ø Με πόρτα - πόρτα (αναζητούν και πάνε στον πελάτη)

Ø Υπάλληλοι σε κατάστημα (περιμένουν στο πόστο τους να έλθει ο πελάτης)

- - - - - - - - - - - - - - - - -

• Εκείνους που διαπραγματεύονται την πώληση (διαπραγματευτές)
• Εκείνους που διεκπεραιώνουν παραγγελίες (παραγγελιολήπτες)

- - - - - - - - - - - - - - - - -

Ο επιτυχημένος πωλητής που πάει στον πελάτη λιανικής

• Χρησιμοποιεί ικανότητες, τρόπους, πείρα και κυρίως εξάσκηση
• Αναπτύσσει συνεχώς τις ικανότητες και τους τρόπους δουλειάς του κι έτσι αυξάνει συνεχώς την πείρα του
• Εξασκείται συνεχώς με σταθερό ρυθμό για να είναι σε φόρμα
• Λύνει προβλήματα χωρίς να τα θεωρεί «πονοκεφάλους»
• Απολαμβάνει τις καθημερινές συγκινήσεις και δεν γκρινιάζει για στενοχώριες, δυσκολίες και εμπόδια

• Έχει ισχυρό βατήρα στην αφετηρία του, δυνατούς στόχους και ακλόνητες αποφάσεις
• Επιδιώκει κάθε μέρα και μεγαλύτερες επιδόσεις
• Σπέρνει κάθε μέρα σε νέα χωράφια, καλλιεργεί και θερίζει όταν έλθει ο καιρός
• Η μεγαλύτερη χαρά του, «χαρά του γκολ», είναι η κάθε πώληση όσο μικρή κι αν είναι
• Η ολοκλήρωση της χαράς του : όταν ο πελάτης τον αναζητά για συμβουλές και επανάληψη παραγγελιών

• Κατανοεί την μέγιστη αξία που έχει ο χρόνος, πως ο χρόνος είναι ένα κεφάλαιο για αξιοποίηση όταν κανείς τον οργανώνει σωστά, παρ’ όλο που όλοι έχουμε τον ίδιο ακριβώς διαθέσιμο χρόνο.
• Μπορεί να ξεκινήσει την πορεία του ακόμη και μετά από μια αποτυχημένη περίοδο, αρκεί να δουλέψει με άλλο πιο σωστό τρόπο και με σταθερό ρυθμό, αρκεί να ξαναδοκιμάσει.

• Ο επιτυχημένος πωλητής δεν χρειάζεται να έχει γεννηθεί με το χάρισμα ή με το ταλέντο του σε πλήρη ανάπτυξη, μπορεί όμως να καλλιεργήσει τον εαυτό του και να συναγωνιστεί με επιτυχία τους ταλαντούχους.
• Βλέπει την πώληση σαν μάχη όπου όταν έλθει η νίκη δεν θα υπάρχουν ηττημένοι, που σημαίνει ότι θέλει ο πελάτης του να βγαίνει κι αυτός επίσης κερδισμένος από την αγορά του

• Είναι τίμιος και ειλικρινής απέναντι στον πελάτη του και αυτή είναι η διαφήμισή του
• Η πράξη αγοραπωλησίας δεν τελειώνει ποτέ με την πληρωμή και παραλαβή των προϊόντων από τον πελάτη. Συνεχίζεται με την εξυπηρέτηση μετά την πώληση (after sales service) και την διατήρηση καναλιών επικοινωνίας με τον πελάτη και την διατήρηση ολοκληρωμένου αρχείου πληροφοριών για κάθε πελάτη.
• Ο πωλητής έχει βρει τον σωστό δρόμο του προς την επιτυχία, όταν μεταξύ άλλων οι πελάτες του τον αναζητούν ξανά όταν χρειαστούν τις επόμενες αγορές τους, ή για να πάρουν συμβουλές, ή για να του συστήσουν νέους πελάτες ή και για να πάρουν μερίδιο κερδών από αυτές τις συστάσεις τους.

• Γνωρίζει τον ανταγωνισμό και την πραγματική συγκριτική θέση των προϊόντων του στον κλάδο των ομοειδών τους.

• Γνωρίζει την οικονομική κατάσταση των διαφορετικών ομάδων και τάξεων του πληθυσμού των πελατών του και έτσι να κατανοεί τις δυσκολίες τους μπροστά σε κάθε νέα δαπάνη αγοράς.
• Είναι ρεαλιστής και γνωρίζει ότι οι πελάτες του έχουν ίσως πολλές φορές στο παρελθόν εξαπατηθεί και πιεστεί σε λάθος αγορές από ανέντιμους πωλητές και έτσι είναι και επιφυλακτικοί έως και καχύποπτοι, οπότε το ίδιο ίσως να υποθέτουν και για τον ίδιο, πριν τον γνωρίσουν καλά
• Βάζει κανόνες και αρχές στη δουλειά του (α) για να έχει σταθερό προσανατολισμό και εύστοχο προγραμματισμό και οργάνωση της δράσης του και να αισθάνεται την ανακούφιση ότι ελέγχει τα πράγματα σε ευταξία, και (β) για να αναγνωρίζεται και να εκτιμάται από τους πελάτες του ακριβώς για αυτή του την συγκρότηση πάνω σε αρχές και κανόνες.

• Προσπαθεί να κερδίσει από τον πελάτη του όχι μόνον τα ποσοστά αλλά και την φιλία του ακόμη έτσι όπως ο πελάτης του την έχει ανάγκη και την εννοεί.
• Έχει μελετήσει τα λάθη του, τις αντιπαραγωγικές νοοτροπίες και αντιλήψεις του, τις περιοριστικές πεποιθήσεις του και έχει εργαστεί σκληρά πάνω στην εσωτερική αλλαγή του.
• Δεν επαναλαμβάνει σαν υπνωτισμένος τις σωστές αντιλήψεις και συνταγές προς την επιτυχία αλλά έχει δουλέψει με την λογική και το συναίσθημα πρώτα πάνω στις δικές του λανθασμένες, για να κατανοήσει γιατί είναι λανθασμένες.

• Ο πωλητής που τουμπάρει τον πελάτη δεν είναι το δικό του πρότυπο. Δεν προωθεί απλά τα προϊόντα του. Βοηθάει τους ανθρώπους να αγοράσουν αυτό που ακριβώς θέλουν κι έχουν ανάγκη.
  
• Προτείνει στους πελάτες του το κατάλληλο προϊόν με βάση τις δικές τους ανάγκες και στηρίζει με γνώσεις και πληροφορίες τα οφέλη που θα έχουν από την αγορά τους.
  

Q

• Ο κανόνας του είναι: «προτείνω τα οφέλη του κατάλληλου προϊόντος πρωτίστως και δευτερευόντως τα τεχνικά χαρακτηριστικά του, γι αυτό επιβάλλεται να γνωρίζω καλά τα δυνατά σημεία των προϊόντων ώστε να παντρέψω τα οφέλη τους με τις ανάγκες των πελατών μου».

• Θέλει να είναι «ο προσωπικός σύμβουλος» των πελατών του. Πιστεύει και εφαρμόζει το «Κερδίζω – Κερδίζεις» στη σχέση του με τους πελάτες του.

• Διευρύνει τις γνωριμίες του.
• Δημιουργεί θετική πρώτη εντύπωση & αμοιβαία συμπάθεια με τον νέο πελάτη.
• Ακούει προσεκτικά και δεν διακόπτει.
• Κάνει ερωτήσεις για να κατανοήσει τον άλλον.
• Αλλάζει ρόλους – μπαίνει στη θέση του πελάτη του.
• Q Προσαρμόζει την στάση του στην ιδιαιτερότητα της προσωπικότητας κάθε πελάτη.

Q

• Δεν πουλάει - προτείνει, προσφέρει, συμβουλεύει.

• Παρουσιάζει το προϊόν λιτά και περιεκτικά. Δεν πλατειάζει.
• Πουλάει ξανά σε υπάρχοντες πελάτες.
• Θεωρεί το ίδιο σημαντικό να ενημερώσει και να εξυπηρετήσει αυτόν που στην πρώτη του αγορά αγόρασε ένα μεμονωμένο προϊόν των 10 € με εκείνον που αγόρασε προϊόντα των 100 €.

Ο επαγγελματίας πωλητής, ανεξάρτητα από τον κλάδο στον οποίο δραστηριοποιείται, σύντομα μαθαίνει ότι η τιμιότητα έχει τη δύναμη να ανοίξει περισσότερες πόρτες και να οδηγήσει σε περισσότερες πωλήσεις από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό.

Αν ο πελάτης σας είχε την ευκαιρία να σας μιλήσει ανοιχτά, θα μετέφραζε την τιμιότητα ως εξής:

• «Περιμένω από εσένα, τον επαγγελματία, να είσαι τίμιος σε όλες τις συναλλαγές μαζί μου».
• «Κράτα το λόγο σου. Να είσαι συνεπής στο ραντεβού σου. Τήρησε τις υποσχέσεις σου. Όταν μου ζητάς πέντε λεπτά από το χρόνο μου και με απασχολείς είκοσι, εγώ δυσανασχετώ».
• «Επισήμανε τους περιορισμούς ή τα όρια του προϊόντος που προωθείς. Πρέπει να καταλάβω και να μάθω τι ακριβώς κάνει αυτό το προϊόν και τι ακριβώς δεν κάνει. Μη μ’ αφήνεις μετέωρο μέχρι να έρθει μια άτυχη στιγμή και ανακαλύψω ότι το προϊόν δεν με καλύπτει με τον τρόπο που νόμιζα».
• «Μην απαντάς διφορούμενα σε πιθανές ενοχλητικές ερωτήσεις. Εκτιμώ τις ειλικρινείς απαντήσεις».

• «Αν μου αποκαλύψεις εμπιστευτικές πληροφορίες που αφορούν κάποιον τρίτο, γίνομαι καχύποπτος. Υποπτεύομαι ότι το ίδιο εύκολα θα αποκαλύψεις σε κάποιον άλλο πληροφορίες που αφορούν εμένα».
• «Δείξε την πίστη σου στο προϊόν και την εταιρεία που αντιπροσωπεύεις. Μην υπονομεύεις την εμπιστοσύνη μου».
• «Ζήτησέ μου να αγοράσω το προϊόν σου μόνον όταν πραγματικά πιστεύεις ότι η πρότασή σου αποτελεί την καλύτερη απάντηση στις ανάγκες μου!».

Η τεχνική του επιτυχημένου πωλητή, για να ανταποκρίνομαι σε αυτές τις απαιτήσεις του πελάτη του είναι :

«Προσπαθώ πάντα να βάζω τον εαυτό μου στη θέση του υποψήφιου πελάτη και του προτείνω τα προϊόντα που θα ήθελα να προτείνουν σ’ εμένα».